Getritz Aleksander (1841–1917), powstaniec 1863 r., introligator, działacz społeczny. Ur. w Rzeszowie z ojca Leopolda, uczestnika powstania listopadowego. Po ukończeniu szkoły powszechnej poświęcił się zawodowi introligatorskiemu. Celem kształcenia się w swoim fachu wyjechał do Wiednia, gdzie należał do polskiej organizacji narodowej i w przewidywaniu powstania werbował austriackich żołnierzy do polskich szeregów. Po pozyskaniu kilku chętnych, na wiadomość o wybuchu powstania wrócił do kraju i uczestniczył w organizacji oddziału Zygm. Chmieleńskiego. Walczył pod Taniewskim, lecz w nieszczęśliwej bitwie pod Czernichowem i Igołomią (21 III) dostał się do niewoli. Został skazany do rot aresztanckich w Kałudze, a w r. 1866 przeniesiony do Tobolska. Dzięki interwencji komitetu ks. Ruczki około r. 1869 powrócił z wygnania, osiadł we Lwowie, gdzie otworzył pracownię introligatorską. W r. 1876 sympatyzował z działaczami Konfederacji Narodu Polskiego, zawiązanej głównie przez b. powstańców r. 1863, w nadziei zbrojnego wystąpienia na wypadek wybuchu wojny Turcji z caratem. W pracowni G-a wykonano m. in. wraz z kasetą oprawę adresu, który działacze Konfederacji wysłali do posła Niegolewskiego z wdzięczności za jego patriotyczne wystąpienia w parlamencie niemieckim. Pozyskawszy sobie zaufanie i szacunek obywateli, został G. powołany do Rady Miejskiej, a w końcu obdarzono go godnością prezesa Izby Rękodzielniczej. Pracownia jego znana była we Lwowie, szczególnie w zakresie introligatorstwa dewocyjnego i luksusowego, które postawił na bardzo wysokim poziomie. Zmarł nagle 15 VII 1917 we Lwowie. Był czynnym członkiem Tow. Wzaj. Pomocy Weteranów r. 1863 od chwili założenia T-wa do końca życia.

Nekrolog w «Nowej Reformie» z 18 VII 1917; Chołodecki J. B., Księga Pamiątkowa w 40. roczn. powst., Lw. 1904; Gawroński Fr. Rawita, Konfederacja narodu polskiego w r. 1876, Lw. 1909; Sprawozdanie roczne T-wa Wzaj. Pomocy Weter. r. 1863.

Justyn Sokulski