Grotowski Alfons (1833–1922), inżynier. Ur. 23 II w Żarnowcu w pow. olkuskim. Po ukończeniu szkoły średniej w Kielcach rozpoczął w r. 1851 służbę w Zarządzie Komunikacji w Warszawie, w r. 1854 zdał egzamin na inżyniera-konduktora, a w r. 1856 uzyskał stanowisko inżyniera komunikacji. W r. 1857 wysłano G-ego do Niemiec, Francji i Belgii w celu zbadania techniki budowy studni artezyjskich. Po powrocie prowadził G. prace wiertnicze w Ciechocinku i w pow. proszowskim. W r. 1864 objął stanowisko inżyniera wodociągów miejskich w Warszawie. Na stanowisku tym zaprojektował w r. 1868 zaopatrzenie w wodę dzielnicy praskiej. Wybudowany według tego planu wodociąg działał do r. 1891. W r. 1875 G. brał udział w komisji delegowanej przez ówczesny Zarząd m. Warszawy do zbadania oferty angielskiej firmy Carbon Fertilizer Company co do sposobu usuwania ścieków z miasta. Komisja ta wystąpiła z wnioskiem o zwrócenie się do W. Lindleya, wykonawcy urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych w Hamburgu i Frankfurcie n. Menem, o opracowanie planu skanalizowania i zaopatrzenia w wodę Warszawy. W r. 1881 po przyjęciu projektu Lindleya G. wszedł w skład Komisji Budowy Wodociągów i Kanalizacji, gdzie po ustąpieniu ze stanowiska starszego inżyniera miasta, w r. 1889 otrzymał nominację na zastępcę głównego inżyniera budowy. Poza pracą zawodową brał G. żywy udział w pracach Tow. Hygienicznego, komitecie budowy kościoła Wszystkich Świętych i in. W monografii wydanej przez E. Szenfelda, pt. „Kanalizacja, wodociągi i pomiary m. Warszawy” (1911), dał zarys historyczny wodociągów m. Warszawy. Zmarł 18 XI 1922 r. w Warszawie.

Enc. Org.; – Wodociągi i kanalizacja m. st. Warszawy pod red. W. Rabczewskiego, W. 1937 s. 11–3.

Aleksy Bachulski