Targ Alojzy, pseud. i krypt.: A.T., Marcin, Marcin Głowik, Skowronek, Zipser (1905–1973), historyk, regionalista śląski, nauczyciel, działacz konspiracyjny, bibliotekarz.
Ur. 14 V w Łazach (pow. bielski), był synem Jana, rolnika, robotnika kolejowego i pracownika poczty, oraz Katarzyny z domu Gańczarczyk.
Po ukończeniu szkoły ludowej w Łazach T. uczęszczał od r. 1917 do Gimnazjum Polskiego (od r. 1918 Państw. Gimnazjum Polskie) w Cieszynie. W r. 1925 zdał maturę i podjął studia historyczne na Wydz. Filozoficznym UJ. W l. 1926–8 działał w krakowskiej Młodzieży Wszechpolskiej oraz w Stow. Studentów Polaków ze Śląska Cieszyńskiego «Znicz»; w r. 1927 był prezesem jego sekcji krakowskiej (potem wiceprezesem). Napisał rozdział Zarys historii „Znicza” do zredagowanej przez siebie „Księgi o Śląsku, wydanej z okazji jubileuszu 35-lecia istnienia «Znicza»” (Cieszyn 1929), a na jubileuszowym zjeździe «Znicza» wygłosił odczyt O jednolity typ Ślązaka („Zaranie Śląskie” R. 5: 1929 z. 4). Po ukończeniu w r. 1929 studiów pracował od 1 IX 1930 jako nauczyciel w Państw. Gimnazjum Klasycznym w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów). W l. 1930–7 należał do Tow. Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych oraz do Polskiego Związku Zachodniego. Dn. 25 VI 1932 Państw. Komisja Egzaminacyjna dla Kandydatów na Nauczycieli Szkół Średnich w Krakowie nadała mu dyplom nauczyciela historii jako przedmiotu głównego i nauki obywatelskiej jako przedmiotu pomocniczego. W tym okresie związał się ze skupioną wokół Pawła Musioła grupą śląskiej młodej inteligencji o nastawieniu narodowo-radykalnym. Po jej przekształceniu przez Musioła w stow. «Nowa Polska», został w r. 1933 sekretarzem Naczelnego Komitetu Wykonawczego i członkiem komisji finansowej, ale organizacja została wkrótce rozwiązana przez władze. Od 16 VIII 1934 prowadził przez rok Szkołę Przodowników Oddziałów Młodzieży Powstańczej w Starej Wsi pod Pszczyną, następnie od 1 IX 1935 uczył historii w Miejskim Gimnazjum (od r. 1937 Gimnazjum i Liceum) Żeńskim w Katowicach. T.r. przystąpił do związanego z «Falangą» Bolesława Piaseckiego śląskiego Ruchu Narodowo-Radykalnego i w jego nieformalnym organie, wydawanym w Katowicach przez Musioła miesięczniku (od r. 1937 dwutygodnik) „Kuźnica”, publikował artykuły publicystyczne o charakterze społeczno-politycznym i recenzje. Po powołaniu w czerwcu 1937 związanego z Obozem Zjednoczenia Narodowego Związku Młodej Polski był od lipca do września t.r. komendantem (kierownikiem) jego okręgu śląskiego. Od 1 VIII 1938 pracował w Państw. Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnym w Lublińcu, jednak już 26 X t.r. wyjechał do wcielonego do Polski Bogumina na Śląsku Cieszyńskim, aby uczyć w tamtejszym gimnazjum. W czasie II zjazdu delegatów Ruchu Narodowo-Radykalnego, 11 VI 1939 w Katowicach, został wybrany do «grupy ścisłej» (zarządu).
Pod okupacją niemiecką T. pracował jako robotnik budowlany w Bielsku. Pod pseud. Zipser współorganizował od 11 XI 1939 w Cieszynie Tajną Organizację Wojskową. Był odpowiedzialny za rekrutację oraz rozprowadzał żywność, kartki żywnościowe, lekarstwa, odzież i pieniądze. Po podporządkowaniu się w grudniu t.r. ZWZ pracował w sztabach inspektoratów cieszyńskiego i bielskiego. Zagrożony aresztowaniem, przeniósł się w r. 1941 do Warszawy, gdzie pracował jako robotnik w zakładach chemicznych (do r. 1942). Pod pseud. Marcin, Marcin Głowik i Skowronek działał w organizacji konspiracyjnej «Ojczyzna» (krypt. Omega), skupiającej inteligencję z województw zachodnich. Współpracował z Biurem Ziem Zachodnich, Śląskim Biurem Szkolnym i sekcją zachodnią Dep. Informacji i Propagandy Delegatury Rządu RP na Kraj. Uczestniczył w przygotowaniach do powojennej rewindykacji tzw. ziem postulowanych na zachodzie i północy, m.in. przygotował ekspertyzę na temat tamtejszej polskiej ludności rodzimej. W l. 1942–4 był jednym z inicjatorów i wykładowcą historii tajnego dwuletniego Pedagogium Ziem Zachodnich w Warszawie. Zaprzyjaźnił się z poetą śląskim Józefem Ryszką (pseud. Szczepon), który sportretował go w napisanej w r. 1942 prozie „Dni powikłane” („Odra” 1945 nr 3). Reprezentując Stronnictwo Narodowe, był od r. 1943 zastępcą śląskiego delegata okręgowego Rządu RP na Kraj, a w poł. t.r. stanął na czele zjednoczonej grupy narodowych partii politycznych, Obóz Narodowy na Śląsku. W powstaniu warszawskim 1944 r. skupił młodzież śląską «Ojczyzny» w tzw. grupie Marcina, która wspomagała służby pomocnicze oddziałów. Po powstaniu zamieszkał w Krakowie, gdzie w poł. listopada t.r. został aresztowany przez Gestapo. Nierozpoznany, był więziony na Montelupich, a następnie w niemieckich obozach koncentracyjnych: od stycznia 1945 Gross-Rosen, a od lutego t.r. w Dora-Mittelbau (podobozy w Osterode i Hohlstedt); zbiegł w czasie ewakuacji w południowych Czechach.
Po zakończeniu wojny T. wrócił do Polski i od 15 XII 1945 do 30 VI 1947 pracował jako starszy referent w Zjednoczeniu Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach. Opublikował książkę Śląsk w okresie okupacji niemieckiej (1939–1945) (P. 1946) oraz artykuły i recenzje przede wszystkim historyczne m.in. w „Przeglądzie Zachodnim”. Od r. 1947 współpracował z Inst. Zachodnim w Poznaniu oraz Inst. Śląskim w Katowicach, a od 1 VII t.r. kierował jednym z działów Zarządu Głównego Polskiego Związku Zachodniego w Poznaniu. Został członkiem ZNP i Stow. Inteligencji Śląskiej w Katowicach. Spotykał się z członkami konspiracyjnej «Ojczyzny» i 8 IX został aresztowany, a 27 VII 1949 Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał go na dziewięć lat więzienia za wznowienie w r. 1946 działalności «Ojczyzny» pod nazwą «Mała Propaganda». Od r. 1950 był więziony we Wronkach (przez trzy miesiące w celi z Kazimierzem Pużakiem), następnie w Barczewie i Iławie. Zeznawał w procesach Adama Doboszyńskiego w r. 1949, Zbyszka Bednorza w r. 1950 i Teodora Biniasia w r. 1951. Ze względu na stan zdrowia został 4 V 1954 warunkowo zwolniony.
Od 17 VII 1954 pracował T. w Bibliotece Śląskiej w Katowicach jako dietariusz, a od 1 I 1955 pracownik etatowy w Dziale Bibliograficzno-Naukowym oraz Dziale Księgozbiorów. Po przełomie politycznym r. 1956 w artykule Jeszcze jeden produkt minionego okresu („Przemiany” 1957 nr 1) postulował usunięcie wypaczeń w historii Śląska; artykuł wywołał polemikę oraz odpowiedź na nią T-a pt. Trzeba odkłamać (tamże nr 26). T. wstąpił do Klubu Inteligencji Katolickiej i został członkiem Rady Naukowej Tow. Rozwoju Ziem Zachodnich. W Bibliotece Śląskiej zorganizował 2 XI 1957 Pracownię Śląską (sekcja w Dziale Udostępniania Zbiorów) i objął jej kierownictwo. W r. 1959 awansował na starszego bibliotekarza. W procesie rehabilitacyjnym został 8 VI 1960 uniewinniony przez Sąd Wojewódzki dla m. stoł. Warszawy – Wydz. IV Karny. Dn. 2 VIII 1961 uzyskał na Wydz. Filozoficzno-Historycznym UJ stopień magistra historii, a 11 X 1962 Rada Wydz. Filologiczno-Historycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu nadała mu stopień doktora nauk humanistycznych na podstawie dysertacji Opolszczyzna pod rządami Lukaschka i Wagnera (Kat. 1958), napisanej pod kierunkiem Kazimierza Orzechowskiego. T. opracował założenia metodologiczne śląskiego słownika biograficznego (Śląska Kartoteka Biograficzna „Zaranie Śląskie” 1958 z. 1/2; Śląski słownik biograficzny, „Kwart. Opolski” 1958 nr 3). W l. 1964–7 dodatkowo pracował na pół etatu jako adiunkt Śląskiego Inst. Naukowego w Katowicach i kierował zespołem kontynuującym pracę nad Śląską Kartoteką Biograficzną; do r. 1966 opracowano liczącą 15 tys. pozycji listę haseł i 2500 gotowych życiorysów (Prace nad Śląskim Słownikiem Biograficznym w Śląskim Instytucie Naukowym. Komunikat, „Spraw. Wrocł. Tow. Nauk.” T. 21: 1966 [1968] S. A). Dn. 1 VIII t.r. został w Bibliotece Śląskiej kustoszem dypl. Od r. 1969 kierował zespołem biograficznym w Inst. Śląskim w Opolu, współpracował też z Komisją Bibliografii i Bibliotekoznawstwa Wrocławskiego Tow. Naukowego. Na przełomie l. sześćdziesiątych i siedemdziesiątych wykładał historię Śląska w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie.
Dziejom ludności polskiej na Śląsku, szczególnie tamtejszemu duchowieństwu poświęcił T. wiele publikacji, m.in. Kardynał Bertram a polskość Śląska Opolskiego (P.–W. 1959, przekłady: angielski, P. 1960, francuski P. 1960), Bronisław Koraszewski (1864–1924) (Opole 1965), Duszpasterska i dobroczynna działalność duchowieństwa w okresie klęsk żywiołowych na Górnym Śląsku 1847–48 („nasza Przeszłość” 1966), Związki Śląska z Wielkopolską na przełomie XIX i XX wieku (Opole 1967), Powstanie styczniowe na Śląsku („Roczn. Ziem Zachodnich i Północnych” 1963) oraz Kult Tadeusza Kościuszki na Śląsku („Studia Śląskie” T. 20: 1971). Był redaktorem i autorem rozdziałów o życiu polskim na przełomie XIX i XX w. w monografiach miast śląskich: „Zabrze” (Kat. 1967), „Tarnowskie Góry” (Kat. 1969) i „Świętochłowice” (Kat. 1970). Z Janem Kantyką opublikował książkę Mikołów. Zarys rozwoju miasta (Kat. 1972), a samodzielnie rozdział Życie polskie w powiecie opolskim w latach 1922–1939 w szkicach monograficznych „Powiat opolski” (Opole 1969). Był współautorem Materiałów do listy strat kultury polskiej na Śląsku w latach 1939–1945 („Zaranie Śląskie” 1960 z. 4) i autorem ich uzupełnienia Materiały do listy strat działaczy społecznych na Śląsku w latach 1939–1945 (tamże 1964 z. 3). Napisał przedmowy do powieści młodzieżowej „Wieża spadochronowa. Harcerze śląscy we wrześniu 1939” (Kat. 1957) Kazimierza Gołby oraz do rozprawy „Z dziejów polskiego ruchu kobiecego na Górnym Śląsku w latach 1900–1907” (Opole 1969) Stefanii Mazurek. Opublikował kilkadziesiąt biografii śląskich działaczy, zwłaszcza księży, m.in. w „Gościu Niedzielnym”, „Katoliku” i „Zaraniu Śląskim”, a także w „Kalendarzu Śląskim Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich” (1967–70) i „Śląskim Kalendarzu Katolickim Pax”. W PSB ogłosił 23 życiorysy (w l. 1962–72), a w „Słowniku pracowników książki polskiej” (W.–Ł. 1972) – pięć; opracował też hasła w „Wielkiej encyklopedii powszechnej PWN” (W. 1962–70). Ogółem był autorem ponad dwustu prac i artykułów, z czego połowa miała charakter popularno-naukowy. Wg Krystyny Heski-Kwaśniewicz uważany był za rzecznika likwidacji różnic między Górnym Śląskiem a Śląskiem Cieszyńskim. Należał do Kuratorium Śląskiego Inst. Naukowego w Katowicach (od r. 1969), Inst. Śląskiego w Opolu, Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, Stow. Bibliotekarzy Polskich i ZBoWiD. Dn. 15 IX 1970 przeszedł na emeryturę. Zmarł 4 III 1973 w Katowicach, został pochowany 7 III t.r. na cmentarzu w Katowicach-Piotrowicach. Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1965), Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami (1944, zweryfikowany przez MON w r. 1966) i Złotą Odznaką «Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego» (1966).
T. był dwukrotnie żonaty. W małżeństwie z Kazimierą z domu Warzecha (1915–1999) miał syna Andrzeja (ur. 1938). W drugim związku z Moniką z domu Karkoszka (1920–1998), córką Jana Augustyna Karkoszki (zob.), członkinią «Ojczyzny», powstańcem warszawskim, dziennikarką, miał córki: Ewę, zamężną Kwaśniewską (ur. 1945), Katarzynę, zamężną Przybyską (ur. 1947), i Monikę zamężną Moskwa (ur. 1958).
Opracowana przez T-a Śląska Kartoteka Biograficzna stała się podstawą wydanych w l. 1977–81 (wg innych reguł niż zakładał) trzech tomów „Śląskiego słownika biograficznego” (Kat.), a następnie w r. 1999 pierwszego tomu nowej serii; w obu seriach opublikowano 14 biografii jego autorstwa. Ponadto pośmiertnie ukazały się m.in. Paweł Musioł (1905–1943) („Studia Śląskie” T. 25: 1974), skrypt Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie Wybrane zagadnienia z historii Kościoła i polskich organizacji katolickich i narodowych na Śląsku na przełomie XIX i XX wieku (Kr.–Kat. 1974), wspomnienia Tajny pełnomocnik do spraw kościelnych na Opolszczyźnie („Dei Virtus. Kardynałowi Bolesławowi Kominkowi w hołdzie”, Wr. 1974) oraz kilka haseł w „Słowniku biograficznym działaczy polskiego ruchu robotniczego” (W. 1978 I, 1987 II). Telewizja Polska w programie regionalnym z Katowic wyemitowała w r. 1995 reportaż „Alojzy Targ – «Marcin»” (red. D. Podlodowska). W holu Biblioteki Śląskiej w Katowicach zorganizowano w maju i czerwcu 2005 wystawę poświęconą T-owi.
Fot. i karykatura w Mater. Red. PSB; – Bibliografia Śląska, 1960–7, Kat.–Kr. 1964–71; toż za l. 1968–74, W.–Kr. 1972–9; Golec J., Bojda S., Słownik biograficzny Ziemi Cieszyńskiej, Cieszyn 1993 I (rys. T-a przez J. Golca); Greiner P., Słownik organizacji młodzieżowych w województwie śląskim w latach 1922–1939, Kat. 1993 s. 56, 61–2, 112; Leksykon Polaków w Republice Czeskiej i Republice Słowackiej, Opole 2015 IV; Rechowicz H., Suum cuique. W dziewięćdziesięciolecie: sylwetki pracowników Biblioteki Śląskiej, Kat. 2012 (fot.); Słownik historyków polskich, W. 1994; Służba Polek na frontach II wojny światowej, Tor. 2006 X (dot. żony, Moniki, fot.); Roszkowska T., 80 lat Biblioteki Śląskiej. Katalog wystawy jubileuszowej, Kat. 2003 s. 136–7, 211 (fot.); Snoch B., Górnośląski leksykon biograficzny, Kat. 2004; Śląski słown. biogr., II; – Bednorz R., Tajne Pedagogium Ziem Zachodnich w Warszawie 1942–1944, Opole 1975 s. 11, 23, 35, 37, 40–1 (fot.), s. 53, 57, 65, 98; Biblioteka Śląska 1922–1972, Kat. 1973; Czekański T., Formacja intelektualna i działalność naukowa w Wyższym Seminarium Duchownym w latach 1924–2001, w: Wyższe Śląskie Seminarium Duchowne 1924–2004, Kat. 2004 s. 186, 200, 205; Długajczyk E., Sanacja Śląska 1926–1939. Zarys dziejów politycznych, Kat. 1983; Grabowski W., Polska tajna administracja cywilna 1940–1945, W. 2003; Heller M., Konspiracja ZWZ-AK w powiecie cieszyńskim i bielskim 1939–1945, Bielsko-Biała 2007 s. 13, 15, 17–18, 27; tenże, Ruch oporu na Śląsku Cieszyńskim w latach 1939–1945, Opole 1982; Heska-Kwaśniewicz K., O Alojzym Targu „Marcinie”, w: Po pierwsze: Śląsk. Tadeuszowi Kijonce w siedemdziesiątą rocznicę urodzin, Kat. 2007 s. 259–69; taż, taki to mroczny czas. losy pisarzy śląskich w okresie wojny i okupacji hitlerowskiej, Kat. 2004; Instytut Śląski 1934–1994, Opole 1994; Jarka M., Biografia Alojzego Targa, Kat. 2009 (mszp. pracy magisterskiej na Wydz. Nauk Społ. Uniw. Śląskiego); Kantyka J., Na beskidzkich szlakach. Z dziejów walk z okupantem hitlerowskim, Kat. 1984; Krasuski J., Tajne szkolnictwo polskie w okresie okupacji hitlerowskiej 1939–1945, W. 1977; Księga pamiątkowa Polskiego Gimnazjum Macierzy Szkolnej w Cieszynie obecnie Liceum Ogólnokształcącego imienia Antoniego Osuchowskiego w Cieszynie wydana z okazji 100. rocznicy założenia szkoły [Cieszyn 1995] s. 81–2 (fot.), s. 200; Mazurek S., Z dziejów tajnej oświaty polskiej na Śląsku Opolskim w latach II wojny światowej, Opole 1973 s. 78–9, 82, 135; Niekrasz J., Z dziejów AK na Śląsku, Kat. 1993; Pietrowicz A., Działania aparatu bezpieczeństwa wobec Instytutu Zachodniego w Poznaniu w latach 1945–1955, w: Naukowcy władzy, władza naukowcom. Studia, W. 2010; Prażmowski J., Szkolnictwo w województwie śląskim. Przedszkola, szkoły wszelkiego typu, nauczycielstwo, Kat. 1936 s. 195; Sawicka I., Alojzy Targ – studium biobibliograficzne, Kat. 1994 (mszp. pracy magisterskiej w Inst. Bibliotekoznawstwa i Informacji Nauk. Wydz. Filol. Uniw. Śląskiego); Starczewski M., Ruch oporu na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim w latach 1939–1945, Kat. 1988; Świercz P., Narodowa Demokracja na Górnym Śląsku w Drugiej Rzeczypospolitej, Kr. 1999 s. 163–5, 167, 170, 173; Województwo śląskie 1945–1950. Zarys dziejów politycznych, Kat. 2014; – Bednorz Z., Lata krecie i orłowe, W. 1987 (fot.); tenże, Szczepon, czyli rzecz o Józefie Ryszce, Kat. 1960 s. 51, 56, 59, 73–4, 78; Miejskie Gimnazjum Żeńskie w Katowicach. Sprawozdanie za r. szk.1935/6 (b.m.r.w.) s. 138–9; toż za r. szk. 1936/7 (b.m.r.w.) s. 123; Miejskie Gimnazjum i Liceum Żeńskie w Katowicach. Sprawozdanie za r. szk. 1937/8 (b.m.r.w.) s. 154; toż za r. 1938/9 (b.m.r.w.) s. 99; „Ojczyzna” 1939–1945. Dokumenty, wspomnienia, publicystyka, Red. Z. Mazur, A. Pietrowicz, P. 2004; Opowieść o szkole przy placu Wolności. Ćwierćwiecze Gimnazjum Żeńskiego w Katowicach (1922–1948), Kat 1992; Państwowe gimnazjum im. Ant. Osuchowskiego w Cieszynie. Sprawozdanie jubileuszowe (1895–1920) uzupełnione statystyką z roku 1920/21, sprawozdaniem rocznym z roku 1921/22 i „Bibliografią druków śląskich” ks. Londzina, Cieszyn 1922 s. 80, 133; Pilch J., Dziennik. Zapiski bibliofila i dziejopisa z lat 1963–1995, Ustroń 2013 s. 11, 16–17, 52–4, 61–2, 64–6, 71, 76–7, 83, 87, 94–6, 103–5, 111, 115, 127, 130, 138, 144, 156–7, 159, 173–5, 177–8, 181–2, 187, 192, 194, 210–11, 215, 217, 230, 233–4, 237, 259–60, 321, 342, 375, 422–3, 429, 434, 437, 467; Popiołek K., Działalność oświatowa w konspiracji, w: Wspomnienia Ślązaków i Zagłębiaków, Kat. 1970; Proces Adama Doboszyńskiego. Stenogram z rozprawy sądowej, W. 1949 s. 398–9; Sala W., Do powstańców śląskich młodych zaciągają… Wspomnienia, materiały, notatki, Kat. 1982; Sprawozdanie dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. A. Osuchowskiego w Cieszynie, r. szk. 1922/3, Cieszyn 1923 s. 48; Sprawozdanie dyrekcji Gimnazjum Polskiego w Cieszynie za r. szk. 1917/18, Cieszyn 1918 s. 22; Sprawozdanie dyrekcji Państwowego Gimnazjum Polskiego w Cieszynie za r. szk. 1918/19, Cieszyn 1919 s. 23; Stanisław Mikołajczyk w dokumentach aparatu bezpieczeństwa, W.–Ł. 2010 III; Walter-Janke Z., W Armii Krajowej na Śląsku. Kat. 1986; – „Dzien. Zachodni” 1988 nr 59; „Gość Niedzielny” R. 68: 1991 nr 6; „Nasza Przeszłość” T. 56: 1981 s. 262; „Poglądy” R. 10: 1971 nr 20 s. 20 (fot.), R. 19: 1981 nr 14 s. 16; „Powstaniec Śląski” dod. „Młodzież Powstańcza” R. 3: 1935 nr 5/6 s. 32, 36; „Śląsk” 2005 nr 3 s. 81, 2006 nr 7 s. 38–40 (fot.); – Nekrologi i wspomnienia pośmiertne: „Biul. Gł. Kom. Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce” T. 26: 1975 (fot.), „Biul. Inform. B. Śląskiej” R. 17: 1972 [1974] (L. Brożek), „Głos Ziemi Cieszyńskiej” 1973 nr 15 (L.B[rożek]), „Gość Niedzielny” R. 42: 1973 nr 24 (fot.), „Studia Hist.” R. 16: 1973 z. 4 (F. Lenczowski), „Studia Śląskie” T. 25: 1974 (K. Heska-Kwaśniewicz, L. Brożek, bibliogr. ważniejszych prac), „Śląskie Studia Hist.-Teolog.” T. 7: 1974 (F. Maroń, bibliogr. prac), „Tyg. Powsz.” 1973 nr 28; – Arch. UJ: sygn. S II 332, 339, 348, 360, 368 (Katalog główny studentów), sygn. WFH 237 (teczka studencka, fot.), sygn. PKEN 26 (teczka egzaminacyjna); B. Jag.: rkp. Przyb.693/98 (koresp. J. Wiktora), rkp. 8635 III k. 128–9 (koresp. W. Orkana), rkp. 9537 III k. 280 (koresp. W. Semkowicza), rkp. 10832 III k. 39–59 (koresp. S. Pigonia); B. Śląska w Kat.: Arch. Zakładowe (teczka personalna, fot.), rkp. R1270 III, R 4784 III, R 1797 III k. 1–15 (koresp J. S. Dworaka), rkp. R 1806 III k. 94, rkp. R 2571 III k. 1–2; IPN w Kat.: sygn. IPN Ka 03/205, 032/37 cz. 1 k. 59–68, sygn. IPN Ka 057/259 t. 4 k. 25; IPN w P.: sygn. IPN Po 04/1300 t. 1–3; IPN w W.: sygn. IPN BU 0259/275/1–2; – Informacje córki, Moniki Moskwy z Kat.
Krzysztof Brożek