Dąbrowski Andrzej (Andrzej de Dambrowka) h. Ogończyk († 1493), dziekan gnieźnieński. W r. 1466 wystąpił między świadkami na dokumencie arcybiskupa Jakuba w godności prepozyta iwanowickiego i altarzysty krakowskiego; przed 21 III 1472 wszedł do kapituły gnieźnieńskiej, która powierzyła mu w tymże roku urząd prokuratora. Już w tym czasie dał się poznać D. jako zręczny i zdolny człowiek, co wyzyskać potrafiła kapituła gnieźnieńska, używając swego kanonika do odprawiania różnych poselstw. W maju 1472 bawił D. u arcybiskupa i wojewody poznańskiego w sprawie żądanych przez króla danin, w październiku następnego roku pertraktował w imieniu kapituły z braćmi niedawno zmarłego arcybiskupa Jana Gruszczyńskiego o wydanie zwłok celem pogrzebania ich w gnieźnieńskiej katedrze. Od października 1489 występował w godności dziekana kapituły gnieźnieńskiej, która 8 X delegowała go w charakterze prokuratora na synod prowincjonalny do Łęczycy; jemu też przypadł w udziale zaszczyt odebrania od arcybiskupa Zbigniewa Oleśnickiego przywileju Władysława Jagiełły (zatwierdzenie praw i przywilejów dla duchowieństwa) i przedstawienia go kapitule, on też 2 IX złożył kanonikom gnieźnieńskim sprawozdanie z prac synodu łęczyckiego. W kilka lat później (1492) razem z Janem Gołubskim reprezentował dziekan gnieźnieński kapitułę na uroczystościach koronacyjnych Jana Olbrachta. Była to już właściwie ostatnia usługa, jaką D. oddał kapitule. 17 III 1493 zaskoczyła go nagle śmierć. Wierny stróż przywilejów Kościoła, mimo protestów na kapitule bezradnie patrzeć musiał na łamanie przez Kazimierza Jagiellończyka starodawnych przywilejów duchowieństwa. Dbały o dochody kapitulne, występował zawsze przeciw uszczuplaniu ich przez króla czy też arcybiskupa.

Korytkowski, Prałaci i kan. gnieźn.; Acta capit., I II.

Karol Piotrowicz