Siewiński (Siwiński) Andrzej (zm. przed 1726), kompozytor.
S. być może mieszkał w Sandomierzu, ponieważ jego kompozycje zachowane w rękopisie były używane w konwencie sandomierskich benedyktynek i w tamtejszym kolegium jezuickim. S. zmarł przed r. 1726; na karcie tytułowej utworu Missa pro deffunctis zanotowano bowiem, iż jej twórca S. już nie żyje («requiescat in pace»).
Z dorobku muzycznego S-ego pozostało kilka kompozycji religijnych (wszystkie w dobrym stanie, przechowywane w Seminarium Duchownym w Sandomierzu), są to: Missa pro deffunctis A 9, skomponowana na głosy cantus, alt, tenor, bas oraz 2 skrzypiec, 2 oboje i basso pro organo, kompozycja Ave Regina Caelorum a 6 (2 cantus, bas, 2 skrzypiec, viola da gamba), 4 motety: De Beata Virgine Maria à 7, o incipitach «Salve mundi domina», «Salve arca federis», «Salve o puerpera…», «Salve horologium», wszystkie na cantus, alt, tenor, bas, 2 skrzypiec, basso pro organo. W pochodzącym z r. 1737 inwentarzu muzykaliów kapeli przy kościele jezuickim św. Piotra w Krakowie (do której jednak S. nie należał) wpisane są trzy jego zaginione utwory: «Litaniae D. Siwiński ex C», «Litaniae ejusdem» oraz «Requiem ex C. Siwiński», które, jak można przypuszczać na podstawie zgodności tonacji, jest identyczne z Missa pro deffunctis.
Utwory S-ego nie zostały współcześnie wydane, a jego twórczość nie została zbadana; obejmuje ona gatunki typowe dla dojrzałego baroku w muzyce polskiej. Typowy jest także dobór instrumentarium, zwłaszcza skrzypiec i kornetów, często dublujących głosy wokalne. Utwory te przeznaczono do wykonywania przez niewielki zespół, a ich stosunkowo nieduże trudności techniczne nie wymagały specjalnie wyszkolonych wykonawców, dzięki czemu mogły często pojawiać się w repertuarze zespołów, np. przykościelnych czy klasztornych. Kompozycje te utrzymane są w formie wieloodcinkowej, wykorzystującej na przemian glosy solowe, ensemble, odcinki czysto instrumentalne i pełną obsadę wykonawczą. Charakteryzują się pewnym schematyzmem w kształtowaniu formy i w budowie linii melodycznej. W Missa pro deffunctis starał się S. zobrazować znaczenie słów, stosując rozwiązania znane w barokowej retoryce muzycznej.
Słown. muzyków pol., II; Świerczek W., Katalog rękopiśmiennych zabytków muzycznych biblioteki Seminarium Duchownego w Sandomierzu, „Archiwa, Biblioteki i Muzea Kośc.” T. 10: 1960 nr 1–3, 5–9, 1961 nr 1, 4, 6–9, 1962 nr 1; – Chybiński A., Z dziejów muzyki krakowskiej, „Kwart. muzycz.” 1913 (II) nr 1; tenże, Rękopiśmienne zabytki dawnej muzyki w Bibliotece Seminarium Duchownego w Sandomierzu. „Kron. Diec. Sandomierskiej” 1959 nr 7–8.
Aleksandra Patalas