Cedrowski Antoni (1769–1856), pułkownik, referendarz stanu. Wywodził się z Odrowążów, piszących się z Białaczewa, a siedzących w ziemi czerskiej. Urodził się 29 III w powiecie konińskim, jak świadczy metryka chrztu z ksiąg kościoła parafialnego w Ciążeniu nad Wartą. O jego wykształceniu wiemy tylko z późnego stanu służby, że »posiadał« język niemiecki i francuski, »tudzież nauki wyższym urzędnikom administracyjnym potrzebne«. Lecz z zawodu był żołnierzem. Wstąpił do wojska polskiego w r. 1789, a więc w dobie zapału dla idei armii »stutysięcznej«, tworzonej przez sejm wielki. Został porucznikiem w r. 1792, w dwa lata później za insurekcji kapitanem i podpułkownikiem. Awans wskazuje na czynną rolę, chociaż nic o niej dokładniej nie wiadomo. Również głucho o C-im w dobie legionów. Nie był ani w nich ani na emigracji. Natomiast jako »obywatel prywatny« w r. 1805 należał do loży »zum goldenen Leuchter na wschodzie Warszawy«, rozpoczynającej w tym czasie prace również w języku polskim. Był także bratem niskiego stopnia w loży »zum Tempel der Weisheit«. Po wybuchu powstania zgłosił się do szeregów narodowych i od 20 X 1806 został adiutantem przy Dąbrowskim w stopniu szefa szwadronu. Pracował w kancelarii sztabu, a w lutym 1807 wysłany był do generała Lefebvre a następnie do Warszawy w sprawach legii III. Wraz z nią posunął się pod Gdańsk, za udział w jego oblężeniu podano go do odznaki wojskowego krzyża polskiego. W r. 1809, za najazdu Austriaków na Księstwo Warszawskie, mianowany 24 IV pułkownikiem, był szefem sztabu dywizji, formowanej przez Dąbrowskiego w obronie departamentów na lewym brzegu Wisły. Wśród pomyślnych utarczek odzyskano Warszawę. Wysłany tam, C. miał z gen. Zajączkiem uzgodnić marsz koncentryczny na Kraków. Gdy go zajęto, dowództwo nasze stanęło wobec trudności wspólnej konsystencji z wojskiem rosyjskim. Różne stąd wynikające sprawy opierały się często o szefa sztabu dywizji wielkopolskiej. Z wiosną 1810, zawsze pod Dąbrowskim, C. znalazł się w Poznaniu jako głównej kwaterze sztabu II okręgu wojskowego. Odbył kampanię 1812–13 r., a ranny dwukrotnie, dostał się do niewoli, w której go trzymano do r. 1814. Zdaje się, że wtedy, u wstępu doby Królestwa Kongresowego, ożenił się z Anielą Przyszychowską. Rozkazem dziennym z 6 XII 1815 przeznaczony na majora placu twierdzy Zamościa, jednakże już w r. 1817 przestał należeć do wojska wskutek powołania na prezesa komisji województwa podlaskiego. Zapewne w tych latach nabył także majątek Iganie w pow. siedleckim. Jego urzędowanie spotkało się z zarzutami, które doprowadziły aż do rozprawy sądowej. Wyrok był dla C-go pomyślny, ale w międzyczasie zażądał uwolnienia z prezesury, a otrzymawszy je 4 II 1823, uzyskał wkrótce w tymże roku nominację na referendarza w Radzie Stanu. Potwierdzenie go na tym stanowisku w r. 1832 dowodzi, że był biernym podczas wojny polsko-rosyjskiej. Troszczył się przede wszystkim o wymiar emerytury, przyznanej mu w r. 1836 wedle stopnia referendarskiego. Miał z niej korzystać jeszcze okrągło lat 20.
Akta Komisji Emerytalnej w Arch. Skarbowym, vol. nr 993; Boniecki, II 317; Gembarzewski, Wojsko pol. 1807–1814; Skałkowski, Fragmenty; Koresp. ks. J. Poniatowskiego; Tow. Nauk. w Toruniu, Fontes XXVI; Pawłowski, Hist. wojny pol.-austr. 1809 r.
Adam Skałkowski