Giedroyć Antoni (1841–1909), powstaniec r. 1863, uczestnik wojny franc.-pruskiej r. 1871, pedagog i działacz społeczny. Ur. w Wilejce na Litwie, uczęszczał do szkoły kadetów w Petersburgu, a po jej ukończeniu został podporucznikiem artylerii ros. Na wiadomość o wybuchu powstania przeszedł w szeregi polskie. Walczył w oddziałach Sędka, Lubicza i Wysłoucha pod Klaryszkami (11 VII) i Pomusiem (16 VII). Za męstwo i zasługi mianowany został przez Rząd Narodowy kapitanem. Po zgonie Sędka w bitwie pod Mazuryszkami (21 VIII) przeszedł do oddziału Paradowskiego (Ostrogi), lecz ścigany i tropiony jako były wojskowy przez szpiegów, wrócił do Petersburga. Wyjechał w końcu do Francji, gdzie w Tuluzie i Paryżu studiował matematykę i fizykę. W r. 1871 przebył oblężenie Paryża, służąc w ochotniczych oddziałach francuskich. Po wojnie przybył do Galicji i poświęcił się zawodowi nauczycielskiemu, a po uzupełnieniu studiów sprawował obowiązki profesora Szkoły Realnej w Tarnopolu. Obok pracy zawodowej brał udział w pracach społecznych. Był przez lat kilkanaście prezesem «Gwiazdy», zasiadał w zarządzie koła miejscowego TSL, sprawował godność wiceprezesa «Sokoła». Umarł 12 II 1909 w Tarnopolu.

Fotografia w zbiorach podpisanego; Medyński A., W półwiekową rocznicę, Tarnopol 1913, s. 18–19; «Bulletin Polon.» Paryż nr 248, 79; Zieliński S., Bitwy i potyczki, Rapperswill 1913 (odnośnie do działań Sędka, Lubicza, Wysłoucha i Paradowskiego); Maliszewski J., Powstanie styczniowe. Notatki biograficzne, W. 1932; Chołodecki J., Księga pamiątkowa w 40. rocznicę powstania, Lw. 1904 s. 217.

Justyn Sokulski