W początkach maja K. prowadził spod Winnicy i Przyłuki z pułkownikiem Słotwińskim działania mające na celu opanowanie Żytomierza, gdzie projektowano dokonać formalnego ogłoszenia aktu konfederacji kijowskiej. W drugiej połowie maja wspierał tę akcję pułkownik Antoni Zdanowski, który, po zajęciu Żytomierza, wyznaczył na 29 V zjazd konfederacki. Ubezpieczając działania Zdanowskiego, Kazimierz Pułaski i K. zajęli 22 V Berdyczów i pociągnęli do Leszczyna, gdzie wyznaczono konferencję organizacyjną z obywatelami woj. kijowskiego. Tu dowiedzieli się o nadciąganiu na Berdyczów rosyjskiego majora Plötza. Utrata Berdyczowa groziła przecięciem łączności z główną kwaterą konfederacką, K. i Pułaski wpadli więc 25 V, już na oczach Plötza, do miasta, zajęli klasztor karmelitów, zmusili zakonników do przysięgi, zdecydowani ściągnąć na siebie wszystkie wojska rosyjskie, byle tylko ułatwić zadanie Zdanowskiemu w skonfederowaniu Kijowian. Rankiem 28 V przyciągnął pod Berdyczów z Kozakami Podgoryczanin, a w dniu następnym Kreczetnikow z głównymi siłami rosyjskimi. Od 30 V rozpoczęło się bombardowanie improwizowanej twierdzy. Konfederaci wysłali parlamentariusza z adresowanym do Plötza listem K-ego, jako najstarszego po Pułaskim rangą. K. zapytywał «z jakiej przyczyny… prześladują Polaków żadnej krzywdy Moskiewskiemu państwu nie czyniących», pisał następnie, że konfederaci nie chcą wojny z Rosjanami ani z wiarą grecką i proszą o nieniszczenie klasztoru. Na to Kreczetnikow rozpoczął przygotowania do szturmu. Oblężeni przez dwa tygodnie byli ostrzeliwani ogniem artyleryjskim. Dzień w dzień czynili wycieczki, których duszą byli Pułaski i K. Do zadań specjalnych K-ego należała ponadto obrona bram i murów, których (wg słów anonimowego kronikarza klasztoru berdyczowskiego) «z największą pilnością silnie bronił i strzegł, stawszy się niezłomną fortecy zasłoną». Gdy oblężonym odcięto wodę i zmuszono do milczenia ich artylerię, gdy zawiodła nadzieja odsieczy, konfederaci postanowili kapitulować. Po pierwszych pertraktacjach Pułaski i K. opowiadali się za dalszą walką, o ile Kreczetnikow nie złoży na piśmie przyrzeczenia, że nie pozwoli obdzierać jeńców. Po otrzymaniu tego upewnienia 13 VI wieczorem złożono broń. Z wziętych do niewoli 1 361 jeńców zatrzymano jedynie 4: Pułaskiego, Tomasza Zdanowskiego (syna Antoniego) i obu braci Kamieńskich. Dn. 18 VI odesłano ich do obozu jeńców w Połonnem. Stąd Pułaskiego i S. Kamieńskiego wypuszczono za rewersami, a K-ego (i Zdanowskiego), mimo próśb i poręczeń ze strony licznych przyjaciół regalistów oraz interwencji króla i Branickiego, mimo przychylnej decyzji samego Repnina, wysłano 10 VIII do twierdzy kijowskiej, gdzie w całkowitym odosobnieniu więziony był przeszło pięć lat. W myśl ukazu amnestyjnego wypuszczono K-ego na wolność 22 X 1773 r. W r. 1774 otrzymał K. z dóbr pojezuickich w Owruczu jurydyki: Ostrów i Werewkowszczyznę. Wskutek niedostatecznego stanu badań istnieją poważne trudności w śledzeniu dalszych losów życia K-ego. Nie udało się zidentyfikować z nim np. kapitana Antoniego Kamińskiego, który brał udział w kampanii 1792 r.

 

 

Boniecki; Żychliński, VIII 241, 291 (Pułaski K., Pułascy herbu Ślepowron); – Kamiński J. A., Przegląd materiałów do monografii i historii rodzin Kamieńskich i Kamińskich, Lw. 1856 I 13; Konopczyński W., Kazimierz Pułaski, Kr. 1931; tenże, Konfederacja barska, W. 1936–8 I–II; – Korespondencja między Stanisławem Augustem a Ksawerym Branickim, Wyd. L. Gumplowicz, Kr. 1872 s. 47; Kreczetnikow P., Radom i Bar 1767–1768, P. 1874 s. 104, 108, 122, 145; Materiały do konfederacji barskiej, Zebrał S. Morawski, Lw. 1851 I 148, 160; Mączyński W., Dziennik zdarzeń w mieście Krakowie, Wyd. W. Konopczyński, Kr. 1911; Pamiątka nadzwyczajnego zdarzenia w klasztorze berdyczewskim praktykowanego 1768 roku, Wyd. A. Groza, „Czas” Dod. mies. (Kr.) R. 2: 1857 t. 7 s. 677–94; Zdanowski A., Z pamiętnika konfederata barskiego, Wyd. K. Pułaski, Szkice i poszukiwania historyczne, Pet. 1898 II 5, 80; – „Thornische Wöchentliche Nachrichten” 1768 nr 27 s. 225; – B. Czart.: rkp. nr 835 s. 32, 41, 59, 100, 103, nr 1173 s. 505; B. Jag.: rkp. 6672 (Diariusz dziejów Berdyczowa 1768).