Rostkowski Antoni h. Dąbrowa (ur. 1709 lub 1710), kanonik chełmski, zwolennik philosophiae recentiorum. Ur. 11 V 1709 (bądź 1710), był synem Antoniego, podczaszego płockiego, krewnym Adama Franciszka (zob.).

Dn. 29 X 1725 wstąpił do jezuitów, po nowicjacie w Krakowie studiował w różnych kolegiach, odbył trzecią probację w Jarosławiu (1737–8). Równolegle był nauczycielem w kolegiach (Lublin, Kalisz, Wałcz). Mimo dobrej oceny przełożonych opuścił ok. 1738 r. zakon i został zaufanym współpracownikiem bpa chełmskiego Józefa Eustachego Szembeka; pomagał mu w zarządzaniu diecezją. Uczestniczył w konkursie na wiersz lub mowę n. t. pożytku bibliotek publicznych dla nauk, rozpisanego w r. 1746 z okazji inauguracji Biblioteki Załuskich. Od ok. 1745 za sprawą Andrzeja Stanisława Załuskiego studiował nową filozofię, m. in. dzieła Christiana Wolffa. Przetłumaczył «niejedną» z książek tego filozofa, a prócz tego był autorem własnego wprowadzenia do matematyki, opartego na koncepcjach Wolffa; rękopisy jego prac nie zostały jednak opublikowane i są dziś nieznane. Był wzmiankowany jako uczony we współczesnych słownikach bio-bibliograficznych. Dn. 8 XI 1752 wraz z m. in. Marcinem i J. A. Załuskimi uczestniczył w komisji sądowej do załatwienia sporu wokół domu «poprawy» (cuchthauzu) fundacji swego krewnego A. F. Rostkowskiego. Informacja J. D. Janockiego, jakoby R. był także kanonikiem zamojskim, nie znajduje potwierdzenia w źródłach kościelnych.

Janocki J. D., Bibliographia Zalusciana, Berdyczów–W. 1764–6 s. 228; Hist. Nauki Pol., VI; Jabłonowski J. A., Museum Polonum, Lw. 1752; Janocki, Lexicon; tenże, Polonia litterata, Wr. 1750; Niesiecki; Uruski (błędnie); – Stopniak F., Dzieje kapituły zamojskiej, L. 1962; – Wejnert A., Starożytności Warszawy, W. 1857 V 76; – „Kur. Pol.” 1747 nr 533; – Arch. Rom. S. I.: Katalogi trzyletnie; B. Ossol.: rkp. 100 k. 27; – Mater. Red. PSB: Uzupełniona wersja życiorysu R-ego, pióra Jana Kozłowskiego.

Jan Kozłowski