INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Antonina Saturnina Sienicka (Siennicka)     

Antonina Saturnina Sienicka (Siennicka)  

 
 
Biogram został opublikowany w latach 1996-1997 w XXXVII tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Sienicka (Siennicka) Antonina Saturnina Lucyna (1898–1979), botanik, docent Uniw. Mikołaja Kopernika w Toruniu i Wyższej Szkoły Rolniczej w Szczecinie. Ur. 4 VI w majątku Zagwizdy pod Modlinem w gminie Modzele (pow. płoński), w rodzinie ziemiańskiej, była córką Józefa Siennickiego i Marii z Komorowskich.

S. uczyła się w Warszawie początkowo na pensji Józefy Gagatnickiej, potem w powstałym z niej 8-klasowym Gimnazjum Humanistycznym Żeńskim przy ul. Senatorskiej, gdzie zdała maturę w r. 1920. Podczas wojny polsko-sowieckiej była sanitariuszką w tymczasowym szpitalu w gminie Modzele, następnie pracowała w Sekcji Informacyjno-Wywiadowczej Polskiego Tow. Czerwonego Krzyża w Warszawie. W r. 1920 rozpoczęła studia na Wydz. Filozoficznym Uniw. Warsz. w zakresie nauk fizyczno-matematycznych, następnie jednak studiowała nauki przyrodnicze, w nich się specjalizowała; otrzymała absolutorium w r. 1927. Podczas studiów pracowała jako wolontariuszka w Zakładzie Systematyki Roślin przy porządkowaniu zielników (1923–5), a następnie prowadziła bibliotekę Zakładu Botaniki Ogólnej (1926–8). Na podstawie dysertacji O budowie kwiatów i procesach tworzenia się pyłku u Hemerocallis fulva L.fl. ploeno („Acta Societatis Botanicorum Poloniae” T. 6: 1929 z. 3), napisanej pod kierunkiem Zygmunta Wójcickiego, uzyskała w r. 1931 stopień doktora filozofii na Wydz. Filozoficznym Uniw. Warsz.

W r. 1929 S. została asystentką, potem adiunktem (1939) u Piotra Wiśniewskiego w katedrze botaniki ogólnej Uniw. Stefana Batorego w Wilnie. W czasie drugiej wojny światowej 15 XII 1939 została zwolniona z pracy przez władze litewskie, nadal przebywała w Wilnie i pracowała jako robotnica w ogrodach miejskich (1940). Następnie, po ukończeniu kursu sanitarnego, pełniła funkcję siostry epidemiczki w rejonie wileńskim (1941–2). Zwolniona przez władze niemieckie, uczestniczyła w działalności ośrodka tajnego szkolnictwa średniego w Wilnie jako nauczycielka biologii i geografii. Po zajęciu Wilna przez Armię Czerwoną pracowała jako rachmistrz w miejskiej piekarni, do wyjazdu do Polski w r. 1945.

S. zamieszkała w Toruniu i podjęła pracę nauczycielki w Państwowym Żeńskim Gimnazjum Krawieckim (1945–7). Równocześnie, po otwarciu toruńskiego Uniw. Mikołaja Kopernika, została w r. 1945 adiunktem w zakładzie botaniki ogólnej kierowanym przez Jana Zabłockiego. Dodatkowo wykładała w Tow. Uniwersytetów Robotniczych (1946–7) i prowadziła zajęcia z botaniki na kursach dla nauczycieli (1948). Dn. 1 IX 1954 została przeniesiona do nowo utworzonej Wyższej Szkoły Rolniczej (WSR) w Szczecinie i podjęła pracę jako adiunkt w organizującej się pod kierunkiem Stefana Kownasa Katedrze Botaniki. Tam 1 I 1955 została docentem (na podstawie uchwały Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej) i samodzielnym pracownikiem naukowym. W l. 1955–6 pełniła funkcję dziekana, następnie prodziekana (do 31 VIII 1957) Wydz. Rolniczego. W r. 1968 S. przeszła na emeryturę. Naukowo zajmowała się studiami nad anatomią i cytologią roślin. W okresie toruńskim ogłosiła rozprawę Mieszańce fiołków (Viola) z grupy Tricolores („Studia Societatis Scientiarum Torunensis”. Sectio D: Botanica, T. 2: 1956 nr 1). W Szczecinie zajęła się zmianami zachodzącymi w organach roślin pod wpływem szkodników, np. Zmiany anatomiczne i cytologiczne wywołane przez Myzus ribis L. w liściach porzeczki i próby powiązania ich ze zbiorem owoców („Zesz. Nauk. WSR w Szczecinie” 1959 nr 2) i kilkuczęściowe studium nad zoocecidiami u zawilca opublikowane w r. 1961 w „Zeszytach Szczecińskiego Tow. Naukowego” (Wydz. Nauk Przyrodniczo-Rolniczych).

Drugim nurtem zainteresowań naukowych S-iej były badania dendrologiczne prowadzone w parkach miejskich Torunia i Szczecina oraz w parkach wiejskich i podworskich woj. szczecińskiego, koszalińskiego i gdańskiego. Dzięki nim powstała pełna dokumentacja cennych kolekcji parkowych w Polsce północno-zachodniej, w ślad za tym podjęto systematyczne starania o ochronę i pielęgnowanie zaniedbanych obiektów (zwłaszcza w Państwowych Gospodarstwach Rolnych), co uratowało je przed całkowitą zagładą. Problemy te poruszyła S. również w opracowaniach popularnonaukowych na łamach miesięcznika „Szczecin”, np. Roślinność drzewiasta parku im. Stefana Żeromskiego (1959 nr 3), czy Ciekawe drzewa i krzewy w Parku im. Jana Kasprowicza i w Szczecińskim Ogrodzie Botanicznym (tamże).

S. należała do wielu towarzystw naukowych i społecznych; od r. 1925 była członkiem Polskiego Tow. Botanicznego i sekretarzem jego oddziału wileńskiego (1930–9), a po wojnie wiceprzewodniczącą oddziału szczecińskiego (1954–68), była też od r. 1930 członkiem Polskiego Tow. im. Kopernika, sekretarzem jego oddziału toruńskiego (1946–9) i członkiem zarządu oddziału szczecińskiego (1955–7). W r. 1946 została członkiem Toruńskiego Tow. Naukowego i w r. 1957 członkiem zwycz. Szczecińskiego Tow. Naukowego, gdzie pełniła funkcję sekretarza Wydziału II – Nauk Przyrodniczych i Rolniczych oraz jego redaktora w l. 1959–63. Była też członkiem Wojewódzkiego Komitetu Ochrony Przyrody w Szczecinie. Ponadto należała do Związku Nauczycielstwa Polskiego (od r. 1934), Komitetu Obrońców Pokoju (od r. 1950) i Ligi Ochrony Przyrody (LOP) (od r. 1951) – zorganizowała w r. 1955 Oddział Miejski LOP w Szczecinie i przewodniczyła mu do r. 1962. S. ostatnie lata życia spędziła u rodziny brata w Warszawie; tam zmarła 13 X 1979 i została pochowana na cmentarzu Północnym. Była odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1959), Złotymi Odznakami Gryfa Pomorskiego (1960) i LOP (1964).

S. rodziny nie założyła.

 

Zeszyty Naukowe. Akademia Rolnicza w Szczecinie. Bibliografia II, T. 45: 1974; Zeszyty Naukowe. Wyższa Szkoła Rolnicza w Szczecinie. Bibliografia I, T. 27: 1968; – Akademia Rolnicza w Szczecinie w latach 1954–1979, Red. M. Kubasiewicz, Szczecin 1979 s. 67–70; Czterdziestolecie Akademii Rolniczej w Szczecinie, Red. J. Jasnowska, Szczecin 1994 s. 171–2 (fot.); Grinn U., Oddział Szczeciński (1955–1970), w: 50 lat Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Wr. 1972; Grinn U., Stachak A., Docent dr Antonina Sienicka, ,,Wiad. Botaniczne” T. 25: 1981 z. 1 s. 3–5 (fot.); Jasnowski M., Wyższa Szkoła Rolnicza w Szczecinie w latach 1956–1960, „Pomorze Zachodnie” 1960 z. 10/11 s. 120–8; Karczewski H., Stachak A., Ramus Z., 30-lecie Oddziału Miejskiego LOP w Szczecinie, Szczecin 1985 s. 1–3, 28; Wyższa Szkoła Rolnicza w Szczecinie, Red. M. Jasnowski, Szczecin 1971 s. 55; – Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie. Skład Uniwersytetu z l. 1933/34–1936/37; Wyższa Szkoła Rolnicza w Szczecinie. Skład osobowy i spis wykładów z l. 1958–59–1964/65; – Arch. Akad. Roln. w Szczecinie: Akta osobowe S-iej; Arch. PAN: Zespół Minerwa (pod nazwiskiem Siennicka); Arch. Uniw. Warsz.: Akta studenckie S-iej; Sąd Rejonowy w Płońsku: Księgi Wieczyste. Zbiór Dokumentów Dh nr 70/46.

Janina Jasnowska

 
 

Chmura tagów

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.