Czarnowska Barbara Bronisława (1810–1891), uczestniczka powstania r. 1830/1. Przyszła na świat 4 XII w Strudze, wsi w pow. błońskim, dzierżawionej przez rodziców, Klemensa i Ewę ze Stokowskich. Wychowanie otrzymała w domu, skąd urodziwa panna wybrała się do Warszawy w przededniu wybuchu powstania listopadowego. Ogarnięta entuzjazmem, wymogła przyjęcie jej do I pułku jazdy augustowskiej jako kadeta. Oszczędzana przez kolegów, grozę wojny odczuła dopiero u schyłku jej przy obronie stolicy. Według własnych jej wspomnień załamała się fizycznie i duchowo w walce z 7 IX, ale następnie oswoiła się z niebezpieczeństwem i brała udział czynny w potyczce pod Sierpcem, tak że bezpośrednio przed przejściem granicy pruskiej otrzymała srebrny krzyż wojskowy i stopień podoficera I pułku jazdy sandomierskiej. Goszczona przez rodaków w zaborze pruskim, po paru latach dopiero powróciła do Królestwa, gdzie w r. 1836 wyszła za mąż za wdowca Kazimierza Zakrzewskiego, ziemianina z jej stron rodzinnych, a powtórnie (po r. 1841) za Stanisława Żbikowskiego; wówczas przeniosła się do Warszawy, gdzie na Starym Mieście nabyła kamienicę »Pod Lwem«. Owdowiała powtórnie w r. 1888 i zgasła 23 X 1891.

Życiorys jej podał »Tyg. Il.« z r. 1906 (nr 14 i 15).

Adam Skałkowski