INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Bolesław Bałzukiewicz      fotografia Bolesława Bałzukiewicza - źródło kopii cyfrowej: Wikimedia Commons - retusz iPSB

Bolesław Bałzukiewicz  

 
 
1879-02-12 - 1935-02-13
 
Biogram został opublikowany w 1935 r. w I tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Bałzukiewicz Bolesław (1879–1935), art. rzeźbiarz. Ur. 12 II w Wilnie, był synem snycerza Wincentego, bratem malarza Józefa (zob.). Naukę rozpoczął w r. 1894 w państw. szkole rysunkowej tamże, jednocześnie uczęszczając do szkoły rzemiosł, założonej przez filantropa wileńskiego Józefa Montwiłła. Obie skończył w r. 1897. Wyższe studja rzeźbiarskie odbył w krakowskiej Akad. Sztuk Pięknych pod kierunkiem prof. Dauna i Laszczki do r. 1901 i paryskiej École des Beaux-Arts u prof. A. Mercier w latach 1902–1903. Wówczas w pismach francuskich ukazały się pierwsze reprodukcje jego prac rzeźbiarskich, jak popiersie Ad. Mickiewicza (obecnie w Muzeum im. Mickiewicza) i Emigrant. Po latach 1904–1907, spędzonych w mieście rodzinnem, gdzie stworzył szereg dzieł, odlanych w bronzie, m. i. medaljony ks. prob. Zawadzkiego, Józefa Montwiłła, Chomińskiego, kilkanaście figur kościelnych, rżniętych w drzewie, popiersi gipsowych, wreszcie grupę Sieroty, przyjętą do Salon des artistes français w Paryżu (obecnie w Muzeum Tow. Przyj. Nauk w Wilnie), wyjechał w r. 1908 do Petersburga. Stamtąd wezwał go do Paryża Antoni Wiwulski do pomocy przy wykończaniu i odlewaniu pomnika Jagiełły, fundowanego przez Ignacego Paderewskiego dla Krakowa. W Paryżu w r. 1912 w Société Nationale des Beaux-Arts i w r. 1914 w Salon des artistes franc. wystawiał swe prace. W r. 1918 wrócił do Wilna, gdzie został powołany przez wydział sztuk pięknych wskrzeszonego Uniw. Stefana Batorego na kierownika pracowni rzeźby, zaś w roku następnym na zastępcę profesora. Na tem stanowisku zastała go niespodziewanie śmierć 13 II 1935 w Wilnie. Z tego ostatniego okresu wileńskiego datują następujące jego większe dzieła rzeźbiarskie, odlane w bronzie: tablica marmurowa z medaljonem marsz. Piłsudskiego dla kliniki okulistycznej U. S. B., medaljon marsz. Piłsudskiego dla Senatu Rzeczypospolitej w Warszawie, pomnik pierwszego arcybiskupa wileńsk. ks. Cieplaka w bazylice wileńskiej; nagrobki: mec. Tadeusza Wróblewskiego i Joachima Lelewela na cmentarzu wileńsk. »Rossie«, pomnik Józefa Montwiłła w całej postaci siedzącej na skwerze przy kościele franciszkanów i in.

 

Księga pamiątkowa Uniwersytetu Wileńskiego 1919–1929, Wil. 1929, II 541 i artykuły pozgonne w prasie wileńskiej; Słown. Artystów Pol., I.

Michał Brensztejn

 
 

Chmura tagów

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.