Błażowski Bonawentura († 1827), dostojnik wolnomularski. Pochodził z rodziny, wywodzącej się z Błażowa w ziemi przemyskiej, herbu Sas. Wiadomo o nim tylko to, że w dobie Księstwa Warszawskiego był najpierw kalkulatorem przy dyrekcji skarbu, następnie (15 IX 1810) został kasjerem wydziału solnego (przemianowanego wkrótce na Kasę Centralną Solną), a z końcem października 1812 objął takież obowiązki w Kasie Jeneralnej Księstwa. Odtąd pełnił czynności bez względu na zmiany polityczne, a więc skolei i za Królestwa Polskiego już to jako urzędnik w oddziale wypłat, już to jako poborca aż do 22 XII 1827. Spotykamy go też w spisach wolnomularskich jako członka honorowego loży Jutrzenka Wschodząca (r. 1818) i Najwyższej Kapituły; w dwa lata później jako członka honorowego lóż: Świątynia Równości i Przyjaciele Ludzkości i (w r. 1821) reprezentanta tejże loży przy Wielkim Wschodzie Narodowym Polskim. W okresie przemian wolnomularstwa polskiego u schyłku jego bytu należał do opozycji, został wykluczony z kapituły i oskarżony o wichrzycielstwo. Szpieg Mackrott przedstawiał go w swoich doniesieniach jako bardzo ograniczonego i pijaka, ale u braci lożowych cieszył się opinją umiarkowanego i światłego.

Archiwum Skarbowe w Warszawie (akta osobiste); Boniecki; Wielądko, II 507; Kuropatnicki, 37; Małachowski-Łempicki Stan., Wykaz lóż; tenże, Raporty szpiega Mackrotta o wolnomularstwie polskiem; Askenazy, Łukasiński (1908) II.

Adam M. Skałkowski