INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Bronisław Białobłocki     

Bronisław Białobłocki  

 
 
ok. 1861 - 1888-04-14
Biogram został opublikowany w 1936 r. w II tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Białobłocki Bronisław († 1888), publicysta. Urodził się około r. 1861 w Ostroszynie, gub. mińskiej, umarł 14 IV 1888. Syn zagonowego szlachcica pod Słuckiem, kalwina, młody B. jak i całe jego otoczenie w życiu codziennem posługiwał się językiem białoruskim. Szkoła narzuciła mu język rosyjski, gdy chodziło o jakiekolwiek pojęcia, wybiegające poza łożysko spraw codziennych, polski zaś zachował się tylko w modlitwie i w obrzędach kościelnych. W r. 1878 udał się B. do Petersburga z 15 rublami całego majątku i bez żadnych stosunków. Z gimnazjum wyniósł poglądy radykalne, podówczas bardzo powszechne. W Petersburgu zetknął się z paru kolegami Polakami, przyszłymi członkami »Proletarjatu«, dzięki którym wszedł po raz pierwszy w obcowanie z życiem umysłowem i ideowem polskiem. Zapisał się na wydział prawny, jednocześnie uczęszczał na wykłady do Akademji Sztuk Pięknych. W r. 1882 przybył do Warszawy z wyraźnie wytkniętym celem stworzenia wśród młodzieży koła, któreby oddało się całkowicie przygotowywaniu do działalności literackiej w duchu poglądów socjalistycznych. Zbliżył się więc z Mieczysławem Brzezińskim, St. Krusińskim, L. Krzywickim, Kaz. Pławińskim, Zygm. Straszewiczem. Zrównoważony, umiejący zawsze u przeciwnika dojrzeć, prócz ujemnych, strony dodatnie, niezmiernie tolerancyjny, wywierał wpływ duży. Rozpoczął pisywać do »Przegl. Tygodniowego«; za jego przykładem poszli inni, tak iż wiosną 1883 r. pismo to stało się widownią pierwszych prób publicystycznych radykalizmu społecznego i politycznego polskiego. Akcja Apuchtina wiosną 1883 r. położyła kres dalszym zamiarom: uczestników owego koła rozprószyła na przestrzeni od Kazania aż do Paryża i Genewy. Osamotniony B. pisuje coraz mniej. Utrzymuje się z nauczycielstwa. Samotność, ciężkie wyroki w procesie »Proletarjatu«, które dotknęły paru bliższych jego przyjaciół (rozszedł się z nimi co do taktyki, ale nie co do ideałów), oddziałały nań przygnębiająco i sprzyjały rozwinięciu się chorób: nerek, serca, płuc, które były wynikiem głodzenia się w Petersburgu. Umarł w szpitalu św. Ducha na sali ogólnej. B. był wielkim miłośnikiem piękna i właśnie to poczucie artystyczne wytrąciło mu pióro z ręki. Język polski sprawiał mu trudności, walczył z nim niemal o sformułowanie każdej myśli swojej. Przyczynki jego literackie i publicystyczne wydał Instytut Gospodarstwa Społecznego pod tytułem: Szkice literackie (W. 1932).

 

Krzywicki L., Na marginesie starej fotografji, (»Niepodległość«, III, zesz. 2, W. 1931), oraz przedmowa do Szkiców Literackich.

Ludwik Krzywicki

 
 

Chmura tagów

TAGI

Za pomocą tagów oznaczamy powiązania tematyczne postaci. Pozwalają one eksplorować serwis wg wybranych przez redakcję najważniejszych tematów dla danej postaci.

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.