Bojarski Czarnota Bronisław (1853–1923), generał dywizji W. P., z rodziny pochodzącej z Rusi Czerwonej, h. Sas; pierwotne nazwisko Czarnota, zmienione w XVII w. od wsi Bojary, stąd przydomek Czarnota de Bojary. Syn Ludwika, pułkownika służby rosyjskiej, i Idy z de Whith’ów, współwłaścicieli Łomianek i Młocin pod Warszawą. Ur. 6 X w Warszawie. Kształcił się w gimnazjum realnem tamże. W roku 1874 wstąpił do wojska rosyjskiego do pułku ułanów lejbgwardji. Ukończywszy mikołajowską szkołę kawaleryjską, został w r. 1876 kornet-chorążym, w 1877 porucznikiem, w 1886 sztabsrotmistrzem, 1890 rotmistrzem, 2 IV 1895 pułkownikiem, 1900 dowódcą pułku konnego tatarskiego, 1901 dowódcą pułku dragonów elizawetgradzkich. 5 I 1907 awansowany na generała, został dowódcą I brygady w 8. dyw. kaw., 6 X 1912 awansował na generała dywizji i w tym stopniu w r. 1913 przydzielony został do Ministerstwa Dworu Cesarskiego. Był członkiem Rady wychowania fizycznego w Rosji. W czasie wielkiej wojny przeniesiony w stan spoczynku, znalazł się w I korpusie polskim, po rozbrojeniu którego przybył do kraju. Do wojska polskiego wstąpił 3 XII 1918 r. Przydzielony do rezerwy oficerskiej, 28 V 1919 został przewodniczącym centralnej Komisji Odbiorczej materjałów armji gen. Hallera, potem szefem Komisji Likwidacyjnej tejże armji. W tym charakterze w r. 1921 delegowany był przez Ministra Spraw Wojskowych do Paryża. Po ukończeniu tych prac w r. 1922 przeniesiony został w stan spoczynku. Zmarł 25 II 1923 r. w Warszawie, pochowany na cmentarzu powązkowskim. Posiadał wysokie odznaczenia rosyjskie, do wstęgi ord. św. Stanisława włącznie, pozatem odznaczenia włoskie, rumuńskie i tureckie.

Mat. biogr. w Archiwum Personalnych Dokumentów Oficerskich w Wojsk. Biurze Histor.; »Enc. Wojsk.«, I; Uruski.

Stefan Pomarański