Dowiakowska Bronisława (1840–1910), śpiewaczka operowa, ur. w Warszawie 9 II. Kształciła się u Jana Quattriniego. Pierwszy raz wystąpiła na koncercie Ferdynanda Dulckena 25 III 1857, w roku następnym debiutowała w Teatrze Wielkim (20 IV w roli Leonory w op. Flotowa »Stradella«, 20 X jako Donna Elwira w »Don Juanie«). Po dalszych dziesięciu występach w lutym 1859 została zaangażowana i odtąd przez 35 lat (do r. 1894) była »podporą, dźwignią i mocą« Opery Warszawskiej. Objąwszy po r. 1860 role po Paulinie Rivoli, śpiewała wszystkie główne partie w dawniejszym i nowym repertuarze. Doskonale wyszkolony jej głos sopranowy o ogromnej skali, sięgającej od dolnego »a«do trzykreślnego »e«, świetna koloratura i nieprzeciętne zdolności aktorskie umożliwiały jej wykonywanie partyj zarówno o silnym napięciu dramatycznym, jak i lżejszych. Była pierwszą w Warszawie polską Małgorzatą w »Fauście« (1868) i pierwszą »Piękną Heleną« (1869). Rolę »Halki« objęła w r. 1866 po Marii Gruszczyńskiej. Ogółem posiadała D. w swym repertuarze około stu ról, w niektórych zaś operach śpiewała na przemian dwie role (Królowej i Walentyny w »Hugonotach«, Aidy i Amneris w »Aidzie«). Uznanie krytyki i wielka wśród publiczności popularność, jakimi D. cieszyła się przez cały czas swej kariery scenicznej, były całkowicie zasłużone, była to bowiem śpiewaczka istotnie wysokiej miary. W r. 1864 poślubiła D. Jakuba Klimowicza, dymisjonowanego rotmistrza, zajmującego stanowisko młodszego pomocnika referenta w kancelarii gubernatora warszawskiego. Był on prawosławnym, wskutek czego pięcioro zrodzonych z tego małżeństwa dzieci zapisano do tego wyznania. Zmarła D. 3 II 1910.

»Kurier Warszawski« 1910, nr 35; Akta osobiste 2019, Arch. Teatr. w B. Nar.

Mieczysław Rulikowski