Dobiesław z Byszowa lub ze Ścieniatyna (Stenyathyn) († przed 1491), wojewoda bełski, pochodzić miał – wedle Długosza – z rodu Nieczujów. Na widownię wystąpił jako jeden z przedstawicieli szlachty bełskiej, w której imieniu złożył w r. 1462 królowi Kazimierzowi przysięgę wierności. Król rychło wynagrodził wierność rycerza; już w roku następnym osadził go (przed 6 VI 1463) na starostwie w Bełzie, a przed 20 VIII 1465 oddał mu urząd kasztelański tej ziemi. Przypuszczać należy, że D. jeszcze w czasie przynależności ziemi bełskiej do książąt mazowieckich znosić się musiał z dworem polskim, dzięki czemu szybko zyskać potrafił zaufanie tak ostrożnego w doborze ludzi króla. Jako poseł królewski bawił D. w r. 1468 na dworze Stefana wojewody wołoskiego, gdzie przyrzekł pomoc wojewodzie, lecz równocześnie wyznaczył termin złożenia Polsce hołdu. Po raz wtóry posłował kasztelan do Wołoch w r. 1474, gdy chodziło o pogodzenie zwalczających się wojewodów: Raduła i Stefana. Z poselstw tych wywiązał się D. na ogół ku zadowoleniu króla, który w nagrodę posunął D-a na urząd wojewody bełskiego (przed 14 X 1479). Pochodził D. z kół drobnej szlachty, na której Kazimierz oparł się w walce z przewagą możnowładztwa, a lubo wiernie służył królowi i osiągnął nawet senatorskie urzędy, nie zdobył poważniejszego majątku i stale tkwił w długach. D. miał brata Mikołaja zwanego Łokciem; żonaty był z Katarzyną, która w r. 1494 dzierżawiła wieś Dolubyczów. Zmarł przed 24 X 1491, gdyż od tego czasu jako wojewoda bełski występuje Wacław z Nieborowa, który jeszcze 1 VIII t. r. tytułował się kasztelanem.

Długosz, Hist. Pol. V; AGZ II, III, VII, XIX; Cod. ep. XV, III; Prochaska A., Materiały archiwalne wyjęte głównie z metryki litewskiej, Lw. 1890; Inventarium omnium et singulorum privilegiorum, litterarum… quaecunque in Archivo Regni in arce Cracov. Continentur, Paryż 1862; Sochaniewicz K., Wolff A., Urzędnicy województwa bełskiego do połowy XVI w. »Miesięcznik Heraldyczny« X 1931 s. 9–10, 16.

Karol Piotrowicz