Dederko Dominik h. Dederkało, pułkownik wojsk lit. Syn najmłodszy Karola, skarbnika orszańskiego, i Klary z Mirowickich, urodził się w latach pięćdziesiątych na Litwie w Wiłkomierskiem, był młodszym bratem biskupa mińskiego Jakuba D-ki (1751–1829). D. poświęcił się służbie wojskowej, w r. 1777 został chorążym w wojsku lit., w r. 1789 majorem, a w r. 1791 pułkownikiem 8. reg. piech. W r. 1787 otrzymał od króla szambelanię. W kampanii r. 1792 uchodził, zdaniem Sułkowskiego, za człowieka »zupełnie niezdatnego i kompletnego głupca« i został przez Judyckiego przeznaczony na komendanta Nieświeża; 16 VI 1792 po 2 zaledwie wystrzałach armatnich poddał zamek Fersenowi wraz z garnizonem, działami i znacznymi zapasami. D. zrzucał winę później na Kazanowskiego, komisarza radziwiłłowskiego, który rzekomo kazał pozdejmować działa i zakopać oraz odprawił nadesłany do twierdzy przed kilku tygodniami transport amunicji. Kazanowski v. Kaczanowski, faworyt a później mąż ks. Hieronimowej Radziwiłłowej z d. Thurn Taxis, prawdopodobnie chciał w ten sposób ocalić zamek przed bombardowaniem. Judycki zamierzał oddać D-kę i Kazanowskiego pod sąd polowy. Sprawa jednak, odsyłana od wodza naczelnego do Komisji Wojskowej, później do króla, wlokła się, aż się skończyła na niczym. Ani D. ani Kazanowski nie ponieśli zasłużonej kary.

Sułkowski, Pamiętnik, P. 1864; Wolański, Wojna polsko-ros. 1792, P. 1922; Korzon, Wewn. dz., V; Cztienija Moskwa, IV; Malinowski Mik., Upadek fortuny Radziwiłł., rkp. wł. pryw.

Janusz Iwaszkiewicz