Solecki (Ostoja-Solecki) Edmund Leon, krypt. Els. (1842–1896), budowniczy, literat i tłumacz. Ur. w Galicji Wschodniej.
S. ukończył szkołę zawodową techniczną, zapewne we Lwowie; następnie pracował w dyrekcji ruchu kolei Lwów–Czerniowce–Jassy. Związał się wówczas ze środowiskiem lwowskich działaczy demokratycznych i w r. 1868 był współzałożycielem Tow. Narodowo-Demokratycznego (rozwiązanego przez władze w r. 1871). Ok. r. 1870 został zatrudniony jako urzędnik III kategorii 2. kl. w Pescani (Rumunia), a później jako adiunkt w biurze dla ruchu osobowego w dyrekcji kolei we Lwowie. W r. 1876 przeniesiono go do Kołomyi na stanowisko naczelnika stacji, ale po dwóch latach zrezygnował z pracy na kolei. W r. 1878 przeniósł się do Stanisławowa i objął tam obowiązki budowniczego; w uznaniu zasług otrzymał honorowe obywatelstwo miasta. Później zamieszkał w Drohobyczu, gdzie pełnił funkcję inżyniera i budowniczego rządowego; działał w mieście i okolicy. Do ważniejszych jego prac budowlanych w Drohobyczu należał udział przy odnawianiu w r. 1882 tamtejszego kościoła paraf. p. wezw. św. Bartłomieja oraz wystawieniu nowej zakrystii (sygn. w formie tabliczki na filarze).
W r. 1884 założył S. w Drohobyczu „Gazetę Naddniestrzańską. Dwutygodnik polityczno-ekonomiczno-społeczny, organ demokratyczny” (nr 1 z 16 II), której był wydawcą i redaktorem odpowiedzialnym. Na jej łamach debiutował Ignacy Daszyński. S. współpracował także z radykałami ruskimi, m.in. z Iwanem Franką, zamieszczał korespondencje w języku ukraińskim i dostarczał do czytelni ludowych literaturę socjalistyczną. Publicystyka pisma wymierzona była przeciwko interesom przedsiębiorców woskowonaftowych z zagłębia drohobycko–borysławskiego i miała charakter silnie antyklerykalny; stąd doznawało licznych konfiskat i było często zawieszane. W ostrych artykułach o gospodarce gminnej, wypadkach w kopalniach borysławskich (m.in. gazeta drukowała tajne wykazy zabitych i rannych robotników), położeniu włościan, S. dał się poznać jako demokrata wrażliwy na kwestie społeczne. W r. 1886 policja przeszukała jego mieszkanie oraz redakcję gazety i ostatecznie ją zawiesiła (ostatni nr 13 z 1 VII) pod pretekstem «obrazy majestatu, której się niebaczny redaktor w poufnym kółku dopuścił» (G. Kohn). S. współpracował również z „Rocznikiem Samborskim”. W l. 1880–7 opublikował tam kilka sonetów, obrazek ekonomiczno-społeczny pt. Borysław, a także artykuły, m.in.: Obecne nasze mieszczaństwo i Nasze budowle pamiątkowe w Galicji (cerkiew św. Jura, kościół parafialny rzymskokatolicki z XIV w. w Drohobyczu). Podobno spolszczył utwory T. Szewczenki, lecz przekłady te nie zostały wydrukowane, a los ich nie jest znany. Zmarł 27 II 1896 w Drohobyczu i tam został pochowany.
S. ożeniony był z Marią Strawińską, córką Marcelego, adwokata; miał kilkoro dzieci.
Estreicher w. XIX, Wyd. 2, VIII 192 („Gaz. Naddniestrzańska”); Kozłowski, Bibliogr. powstania; – Fras Z., Demokraci w życiu politycznym Galicji w latach 1848–1873, Wr. 1997; Gątkiewicz F., Kościół w Drohobyczu, Drohobycz 1903 s. 25; Himka J. P., Socialism in Galicia. The Emergence of Polish Social Democracy and Ukrainian Radicalism (1860–1890), Cambridge, Mass. 1983; Trajdos T. M., Brzostkowska A., Kulewski A., Inskrypcje historyczne fary w Drohobyczu, Kr. 1996 s. XLIX; – Daszyński I., Pamiętniki, W. 1957 I; Franko I., Zibrannja tvoriv v p’jatdesjatych tomach, Kyïv 1984 t. 44 kn. 1; Kohn G., Edmund Leon Ostoja Solecki, „Roczn. Samborski” T. 19: 1895–6 s. 321–5; Szematyzmy Król. Galicji za l. 1870, 1875, 1878; – B. Ossol.: rkp. 12042/III poz. 22, rkp. 16061/I poz. B; Österreichisches Staatsarchiv w Wiedniu: AVA Verkehr, Sign. VI E (Personalakt. Solecki Edmund); – Domański M., „Rocznik Samborski” 1877–1898. Bibliografia zawartości, 1972 poz. 326, 573–580 (rkp. u autora w L.).
Cezary W. Domański