Deryng Emilian (1819–1895), artysta dramatyczny, pedagog sceniczny, autor dramatyczny i powieściopisarz. Urodzony w Warszawie 26 II jako syn Jana nauczyciela i Teresy z Putzów, przygotowywał się do zawodu aktorskiego pod kierunkiem Bonawentury Kudlicza w Warsz. Szkole Dramatycznej w r. 1838. W początkach kariery, by się utrzymać, musiał grywać na głębokiej prowincji. Do teatrów warszawskich przyjęty został dopiero 1 IX 1844, jednak już w rok później wziął urlop bezpłatny na 6 miesięcy celem zwiedzenia teatrów obcych, zaś niebawem (31 XII 1845) został całkowicie zwolniony z obowiązków. Wówczas przeniósł się na stałe do Wilna, gdzie, wybiwszy się na czołowe stanowisko jako aktor i reżyser, był czynny aż do zamknięcia teatru polskiego przez władze rosyjskie w r. 1864. Później grywał we Lwowie, wreszcie po latach wstąpił znów do warszawskich teatrów rządowych za prezesury Muchanowa. Od 12 XII 1876 do 13 VI 1878 był po Władysławie Bogusławskim reżyserem dramatu i komedii. W tym czasie dał 25 premier i 11 wznowień. Gdy raz wywołał strajk zawiedzionych chórzystów, którym obiecał podwyżkę gaż bez aprobaty Dyrekcji, dano mu natychmiastową dymisję. O tym okresie działalności artysty nie najlepsze wydaje świadectwo Józef Kotarbiński, pisząc, że »Emil D. był aktorem wytrawnym, dobrym pedagogiem, o czym sam się mogłem przekonać, ale stargany pracą i wiekiem w teatrze prowincjonalnym, z natury miękki i łagodny, nie potrafił nadać sobie wobec aktorów warszawskich odpowiedniej powagi, nie miał zresztą energii ani rzutkości na kierownika pierwszej polskiej sceny«.
Wyszedłszy z teatrów, otworzył szkołę dramatyczną w gmachu Granzowa przy ul. Danielewiczowskiej, gdzie dawniej mieściła się bóżnica żydowska, zaś od r. 1881 rządowy Teatr Mały. Ze szkoły tej (1879–1883) wyszło wielu wybitnych aktorów, jak Maria Wisnowska, Klementyna Czosnowska, Antoni Siemaszko, Mieczysław Frenkiel, Edmund Rygier i Józef Chmieliński. Szkoła ta nie cieszyła się poparciem władz, była traktowana jako impreza prywatna, stąd też nie mogła należycie się rozbudować. Plan D-a by uczniowie jaknajwcześniej mogli zetknąć się ze sceną, nie dał się dostatecznie urzeczywistnić, gdyż władze pozwalały tylko na wyjątkowe przedstawienia, nie dopuszczając do ciągłego korzystania z gmachów teatralnych. Mimo to szkoła D-a zaznaczyła swe istnienie szeregiem przedstawień publicznych o charakterze naturalnych widowisk, a nie popisów. W latach następnych znowu D. wędrował po prowincji, bądź z własną trupą, bądź jako organizator widowisk. Zmarł w niedostatku i w zapomnieniu we Lwowie 4 XII 1895. D. był autorem kilku utworów dramatycznych jak Gwiaździarka, komedio-opera w 1 akcie, grana w Warszawie w Teatrze Rozmaitości w r. 1845 z muzyką A. Listowskiego, Bracia Morawczycy, dramat w 3 aktach, oraz Hrabia i listy, komedia w 1 akcie, oba dzieła ogłoszone łącznie w Wilnie w r. 1849, Pojata córka Lezdejki czyli Wilno w XIV wieku, dramat w 3 odsłonach przerobiony z powieści Feliksa Bernatowicza, wydany w Wilnie w r. 1854, Bogumił Duda, dramat w 3 odsłonach, wydany w Wilnie w r. 1856, Trefniś dworu Jana III, obrazek w 3 odsłonach, druk. w Wilnie w r. 1862, Z życia artysty, igraszka dramatyczna w 1 akcie, wystawiona w Warszawie w Teatrze Letnim w r. 1877, Blagiery, dramat w 5 aktach, grany w Warszawie w teatrzyku ogródkowym »Alhambra« przez teatr poznański w r. 1878, Pod żółtym trzewiczkiem, komedia w 2 aktach, cenzurowana w Warszawie w r. 1880, i Na złość światu, komedio-opera w 4 aktach, cenzurowana w r. 1882. Rzeczy niedrukowane znajdują się w rękopisach Biblioteki Narodowej w Warszawie wśród depozytów b. teatrów miejskich i Archiwum Akt Dawnych. Osobno należy też wspomnieć o utworach dramatycznych D-a dla młodzieży: Dwa portrety, obrazek dramatyczny w 2 odsłonach (»Przyjaciel dzieci«, Warszawa 1866, nr 249–50, 252–4), Duch Hamleta, komedyjka w 1 akcie (w zbiorku »Teatrzyk dla młodzieży«, Lw. 1873, i osobno, tamże 1890) i Niespodzianka, komedyjka w 1 akcie (w zbiorku »Teatrzyk dla młodzieży«, Lw. 1873). Nadto D. ogłosił powieści: Córka żołnierza (2 t., Wil. 1845) i Szatan ziemi i anioł (3 t., Wil. 1874) oraz poradniki dla teatrów amatorskich Dramaturgia praktyczna (Lw. 1874) i Krasomówstwo, deklamacja i scenika polska (Kr. 1885).
Album teatralne, W. 1897, II 28–9 (Ł. K.– Łucjan Kościelecki); Kotarbiński J., Aktorzy i aktorki, W. 1924, 190; akty osobiste D-a w Archiwum teatrów warszawskich (Biblioteka Narodowa)
Ludwik Simon