Dutkiewicz Feliks (1872–1932), prawnik, działacz społeczny. Ur. w Lublinie, po ukończeniu gimnazjum wstąpił na wydział prawniczy Uniwersytetu Warszawskiego, jednak w drugim roku studiów za udział w demonstracji z powodu rocznicy powstania Kilińskiego został zesłany do gub. ufimskiej. W r. 1895 wznowił studia uniwersyteckie w Dorpacie, lecz za kolportaż »Przedświtu« osadzony został w cytadeli i deportowany do wschodniej Syberii, gdzie jednak ze względu na brak sił prawniczych pozwolono mu zdać egzamin państwowy. Od r. 1904 zajmował stanowisko sędziego śledczego w Irkucku, potem sędziego pokoju w Krasnojarsku. Oderwany od ojczyzny, nie tracił kontaktu z krajem, był kandydatem postępowej demokracji z Lublina do pierwszej Dumy (1906), lecz upadł w wyborach gubernialnych. Rewolucja rosyjska 1917 r. zastała go na stanowisku sędziego śledczego w Kiszyniowie, gdzie został obrany członkiem Rady miejskiej, a następnie naczelnikiem milicji. Jako poseł z ramienia ludności polskiej na sejm besarabski odegrał rolę wybitną w dziele utrzymania ładu, był jedynym posłem mniejszościowym, który głosował za przyłączeniem Besarabii do Rumunii. Po przybyciu do Polski objął stanowisko wiceprezesa sądu okręgowego w Warszawie, był delegowany na kresy wschodnie jako szef wymiaru sprawiedliwości Zarządu cywilnego Ziem Wschodnich. W r. 1920 został wiceprezesem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, pełnił funkcje komisarza oszczędnościowego Ministerstwa Sprawiedliwości, w r. 1924 w gabinecie Wład. Grabskiego mianowany podsekretarzem stanu Min. Spraw Wewnętrznych, w r. 1929 prezesem Sądu Apelacyjnego, a w ostatnim gabinecie Bartla był przez trzy miesiące r. 1930 kierownikiem Ministerstwa Sprawiedliwości. Jako minister sprawiedliwości podkreślił znaczenie niezależnego sądownictwa i niezawisłej adwokatury, jako współczynników prawidłowego wymiaru sprawiedliwości. W mowie swej w sejmie zaznaczył, iż jest »chemicznie wyprany ze wszelkiej niechęci ku obcym narodowościom«. To drugie oświadczenie kwalifikowało go na stróża praw, pierwsze było nie do pogodzenia z ówczesnymi tendencjami Piłsudskiego i jego »pułkowników«, po krótkich więc rządach Bartla (I–III 1930) D. wrócił na poprzednie stanowisko prezesa apelacji. Odznaczony orderem Polonia restituta, ogólnie ceniony, zmarł 25 V 1932 w Warszawie.

»Głos Sądownictwa«, Styczeń 1930 r.; »Kur. Warsz.« z dn. 29 V 1932; »Express Poranny«, nr 359; Koszutski Stanisław, Walka młodzieży polskiej o wielkie ideały, W. 1928.

Jan Mioduszewski