Jeziorański Feliks (1820–1896), prawnik, współredaktor „Gazety Sądowej”. Ur. 21 V we wsi Dąbrówka (pow. Siedlce); gimnazjum i kurs prawa ukończył w Warszawie i tam w r. 1837 rozpoczął karierę sądową jako aplikant przy Trybunale Cywilnym. W r. 1842 przeniósł się do Piotrkowa, gdzie był podpisarzem sądu poprawczego, od r. 1845 zastępcą pisarza, zaś w l. 1847– 50 asesorem. W r. 1850 przeniesiony został na takież stanowisko przy Trybunale Cywilnym w Kaliszu, gdzie w r. 1857 został mianowany sędzią trybunału, a w r. 1862 prokuratorem. W r. 1866, na skutek zatargu z gubernatorem o pismo wystosowane do władz rosyjskich w jęz. polskim, przeniesiony został do Łomży. W końcu 1868 r. wrócił do Kalisza na stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego. W r. 1875 otrzymał tytuł radcy stanu. Wyszedł ze służby po wprowadzeniu reformy sądownictwa w r. 1876. Od tego czasu poświęcił się pracy pisarskiej. Był współredaktorem „Gazety Sądowej” od jej założenia w r. 1873, od r. 1881 (3 IX) do śmierci jej redaktorem odpowiedzialnym. Pisywał wiele artykułów do „Gazety Sądowej”, „Biblioteki Warszawskiej”, „Ekonomisty” i „Przeglądu Sądowego” na tematy prawnicze, dotyczące głównie ustawy hipotecznej. Do ważniejszych prac J-ego należą: O znaczeniu kontraktów pozahipotecznych w sprzedażach nieruchomości (1876), IV tom wydawnictwa „Zbioru praw, postanowień i rozporządzeń sądu, obowiązujących w guberniach Król. Pol., obejmującego prawa i przepisy z r. 1874” (1879), Prawo o przywilejach i hipotekach z r. 1825 (1881, jest to pierwsza część komentarza do ustaw hipotecznych), W obronie praktyki sądowej (1886), Projekt instrukcji dodatkowej dla zwierzchności hipotecznych Królestwa Polskiego (1888), O różnych rodzajach wpisów hipotecznych (1889), I tom komentarza do ustawy sejmowej z r. 1818 (1892) pt. Ustawa Sejmowa z r. 1818. Druga część tego komentarza wyszła jako dzieło pośmiertne w r. 1896, wydał ją S. Libicki, poprzedzając wydawnictwo obszernym życiorysem zmarłego. J. wiele lat pracy poświęcił również badaniom sposobów początkowego nauczania. Rezultatem tego była książka wydana w r. 1894, pt. Poglądowa metoda nauki czytania prowadzona jednocześnie z nauką pisania i początków rachunków, pochlebnie oceniona przez J. Karłowicza. J. należał do komitetu redakcyjnego „Wielkiej Encyklopedii Powszechnej Ilustrowanej”. Był czynnym członkiem Tow. Dobroczynności. Zmarł w Warszawie 19 I 1896 r. Czynnego udziału w życiu politycznym nie brał, niemniej stawał zawsze w obronie sprawy narodowej, czy to organizując pomoc ofiarom 1861 r., czy broniąc jęz. polskiego w urzędach Królestwa.
Estreicher; W. Enc. Ilustr. (fot.); – Libicki S., „Gaz. Sądowa” 1896 nr 4 s. 52–7; Rudzka W., Karol Majewski w latach 1859–1864, W. 1937 s. 54; – ***, Russkij Gubernator w Pol’še. Iz zapisok otstavnogo Gubernatora 1866 g. „Russkaja Starina” R. 15: 1884 t. 42 s. 595–616, t. 43 s. 399–410; [Polem.] J. F., K zapiskam otstavnogo Gubernatora, „Russkaja Starina” R. 16: 1885 t. 48 s. 705–13; – A., „Tyg. Illustr.” 1896 t. 1 s. 75, 96 (fot.), 97; „Ateneum” 1896 1 s. 409–10; „Czas” 1896 nr 18; „Kraj” 1896 nr 3 s. 21; „Kron. Rodzinna” 1896 s. 96; „Kur. Warsz.” 1896 nr 21 s. 4, nr 22 s. 3; Nowodworski F., Mowa wygłoszona przez członka redakcji Gazety Sądowej… nad grobem śp. F. J-ego, „Gaz. Sądowa” 1896 nr 5 s. 75–8.
Barbara Konarska