INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu

Feliks Rajmund Podkóliński  

 
 
1878-08-30 - 1966-12-25
Biogram został opublikowany w latach 1982-1983 w XXVII tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Podkóliński Feliks Rajmund (1878–1966), lekarz internista, naczelny lekarz Szpitala Ewangelickiego w Warszawie. Ur. 30 VIII w Gąsewie (pow. Maków Mazowiecki), był synem Adama, rolnika, i Aleksandry z Wysockich. Początkowe nauki pobierał w progimnazjum w Pułtusku, a następnie uczył się w gimnazjum w Łodzi, w l. 1899–1904 studiował medycynę na Wydziale Lekarskim Ces. Uniw. Warsz., gdzie 8 XII 1904 otrzymał dyplom lekarza. Pracę lekarską rozpoczął w r. 1904 jako asystent wolontariusz na Oddziale Chorób Wewnętrznych Jana Pruszyńskiego w Szpitalu Św. Rocha w Warszawie, a w r. 1905 przeszedł na stanowisko asystenta etatowego do Szpitala Ewangelickiego w Warszawie na Oddziale Chorób Wewnętrznych Leona Babińskiego, od r. 1908 jako lekarz miejscowy Szpitala, od r. 1914 – lekarz ambulatorium, od r. 1921 – ordynator oddziału wewnętrznego. Jednocześnie w l. 1905–8 pracował w Szpitalu Dziecięcym im. Karola i Marii (Szlenkierów) u Jana Bączkiewicza. P. był członkiem Tow. Lekarskiego Warszawskiego, a w l. 1914–15 – jego sekretarzem. W „Pamiętniku Tow. Lekarskiego Warszawskiego” ogłosił kilka życiorysów zasłużonych członków Towarzystwa. Wykształcenie uzupełniał podczas kilkumiesięcznego pobytu u prof. F. Widala w Paryżu w r. 1908. W l. 1920–1 służył jako kapitan w WP, był oficerem łącznikowym Szpitala Ujazdowskiego z odkomenderowaniem do Szpitala Ewangelickiego, który został zmilitaryzowany. W tym charakterze pełnił obowiązki komendanta oddziału oficerskiego w Szpitalu Ewangelickim. Zwolniony do rezerwy w stopniu majora 24 XI 1921, mianowany został ordynatorem Oddziału Chorób Wewnętrznych macierzystego Szpitala, a od r. 1934 dodatkowo objął stanowisko lekarza naczelnego Szpitala. W r. 1933 przyznano mu stopień doktora medycyny. W l. 1930–5 brał co roku udział w kilkutygodniowych kursach u Ch. Laubry w Paryżu.

Podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 zorganizował pomoc lekarską dla żołnierzy i ludności cywilnej. W czasie okupacji niemieckiej dbał o szkolenie młodych lekarzy w Szpitalu, współpracował z Januszem Korczakiem. Gdy w r. 1943 Niemcy zlikwidowali Szpital Ewangelicki, utracił obie posady, a prowadził tylko ambulatorium przyszpitalne do powstania warszawskiego. Po powstaniu ewakuowany został do Grodziska Mazowieckiego. Wrócił do Warszawy w r. 1945; 26 XI t. r. objął stanowisko ordynatora II Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala Przemienienia Pańskiego, który czasowo mieścił się w szkole na ul. Kowelskiej; od r. 1947 Szpital przeniesiono na dawne miejsce i tam P. pracował do r. 1954. Na swoim oddziale szkolił młodych lekarzy i pracował dodatkowo w r. 1952 w Przychodni Szpitala Ewangelickiego (choć szpitala tego nie udało się gminie wyznaniowej reaktywować). Dn. 1 III 1955 przeniesiony został służbowo do Szpitala Miejskiego Nr 6 (dawniej SS. Elżbietanek), by zorganizować II Oddział Chorób Wewnętrznych w tzw. Królikarni (ul. Puławska 113); tu 31 XII 1960 przeszedł na emeryturę.

Dorobek piśmienniczy P-ego liczy 7 pozycji, z których najważniejszą jest broszura Szpital Ewangelicki w Warszawie i jego stanowisko w szpitalnictwie polskim (W. 1938), gdzie przedstawił zasługi wielu wybitnych lekarzy polskich, pracujących w tym Szpitalu. W r. 1954 obchodził w Min. Zdrowia jubileusz pięćdziesięciolecia pracy lekarskiej. Zmarł w Warszawie 25 XII 1966, pochowany został w grobie rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim. Odznaczony był m. in. Krzyżem Walecznych, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi (dwukrotnie) i Odznaką Honorową za Zasługi dla Warszawy.

Brak bliższych informacji o stosunkach rodzinnych P-ego. Był żonaty, potem rozwiedziony, dzieci nie miał.

 

Fot. P-ego w: Gł. B. Lek., Zbiory Muz.; Łoza, Czy wiesz, kto to jest? (Uzupełnienia i sprostowania), (fot.); Spis fachowych pracowników służby zdrowia, Wyd. 2., W. 1964; Spis oficerów służących czynnie w dniu 1. 6. 21 r., W. 1921 s. 424; – Jodkowski H., Wspomnienie pośmiertne, „Służba Zdrowia” 1967 nr 3; – Cywilna obrona Warszawy we wrześniu 1939 r., W. 1965; Rocznik Lekarski RP na r. 1938, W. 1938 (błędna data ur.); Woźniewski Z., Polski almanach medyczny na rok 1956, W. 1957; – Nekrologi: „Słowo Powsz.” 1966 nr z 27 XII, „Tyg. Powsz.” 1967 nr 9, „Życie Warszawy” 1966 nr z 29 XII 1967 nr z 5 I; – Gł. B. Lek., Zbiory Muz.: Własnoręczny życiorys P-ego z 1956 r., Akta personalne Izby Lekarskiej Warszawsko-Białostockiej; Stołeczny Wydział Zdrowia w W.: Akta personalne nr 789.

Jan W. Chojna

 

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Halina Mikołajska

1925-03-22 - 1989-06-22
aktorka filmowa
 

Władysław Kowalski

1936-02-24 - 2017-10-29
aktor teatralny
 

Jerzy Moes

1935-09-29 - 2019-04-27
aktor teatralny
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Andrzej Hławiczka

1866-05-03 - 1914-07-10
nauczyciel
 

Wincenty Rapacki

1840-01-22 - 1924-01-12
aktor
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.