Bulikowski Franciszek Benedykt (1805–1882), lekarz, uczestnik powstania listopadowego. Urodził się w Krakowie, syn Stanisława i Anny z Puzińskich, tamże ukończył szkoły i uniwersytet. Zapisawszy się na wydział lekarski 28 IX 1826, przerwał nauki po wybuchu powstania i zaangażował się jako »cywilny z Krakowa« do służby sanitarnej, by pełnić od 4 III 1831 obowiązki lekarza asystenta w szpitalu koszar gwardii koronnej w stopniu zastępcy lekarza batalionu. Służba ta przyniosła mu krzyż virtuti militari. Podjąwszy po upadku powstania z powrotem studia lekarskie w Krakowie, uzyskał dyplom dra med. i chir. w r. 1834 na podstawie dysertacji: De aquis naturalibus medicatis provinciarum antiquae Poloniae… nec non de tumoribus adiposis. Pracował potem w szpitalu św. Ducha, gdzie po śmierci dra Wysockiego (1845) objął stanowisko ordynatora (prymariusza) oddziału chorób wenerycznych, zasiadał też jako członek w Radzie szczegółowej tego szpitala. Jako praktyk był bardzo wziętym lekarzem, zarówno dla zdolności zawodowych, jak i dla niezwykłych zalet obywatelskich. Stosunek jego do społeczeństwa, któremu służył, określili współcześni, nazywając go »żołnierzem na wyłomie«. Charakteryzuje go też godność radcy Arcybractwa Miłosierdzia i Banku Pobożnego. Zmarł w Krakowie 12 II 1882. Żonaty z Teofilą z Bulikowskich, zostawił jedynego syna, Stanisława, także lekarza.
Portret olejny, pędzla Stattlera, u wnuczki, p. Oleskiej-Misky, śpiewaczki we Lwowie.
Kośmiński, 57 (jako też pod Wysocki, 564); Giedroyć Fr., Służba zdrowia w dawnym wojsku polskim, W. 1927, 383; Brodowicz M. J., Ważniejsze dokumenta w spr. Zakładów nauk. Krakowa, Kr. 1874, 64, 92; Wachholz L., Szpitale krakowskie, cz. I, Kr. 1921, 110/1; Roczn. Wydz. lek. krak., 1845, VIII 152/3; »Przegl. Lek.« 1882, 87 (nekr.); »Czas« 1882, nr 36 z 14 II (not. pośmiert., w Kronice). Rkp. Archiwum Uniw. Jag. 292 (nlb). Księgi metrykalne urzędu paraf. św. Anny w Krakowie i św. Andrzeja (oo. Bernard.) we Lwowie, VIII 324 (szczegóły rodzinne w metr. ślubu syna); informacje, uzyskane od żyjących członków rodziny.
Witold Ziembicki