Bouffał-Doroszkiewicz Franciszek, h. Kościesza († 1805), działacz sejmikowy, syn Kazimierza star. stoklickiego i Rozalji Olszewskiej. W lutym 1764 r. podniósł laskę konfederacji przedkonwokacyjnej powiatu grodzieńskiego; 19 IV ustąpił marszałkowstwa Ant. Tyzenhauzowi sam poprzestał na konsyljarstwie, trzymając się wciąż stronnictwa Czartoryskich. Posłował na sejm elekcyjny i głosował za Poniatowskim. W konfederacjach Radomskiej i Barskiej jako regalista udziału, o ile wiadomo, nie brał, podobnie jak w sejmie rozbiorowym 1773–5 r. W r. 1766 mianowany strażnikiem i pisarzem grodzieńskim, w 1770 podstolim, 1773 stolnikiem. Podobno zasiadał w trybunale 1773–4 r., za co nagrodzony 10 IX 1774 łowiectwem nadw. litewskiem. Z ramienia sejmu rozbiorowego 1773–5 r. wziął udział w kilku komisjach nadzwyczajnych »dla przyśpieszenia sprawiedliwości«. Posłował na sejmy 1776 i 1778 r. Popierał politykę i administrację Tyzenhauza, a gdy ów upadł, zbliżył się do Kossakowskich. Sięgał, acz bezskutecznie, w lutym 1786 r. po starostwo grodzieńskie, po ostatnim sejmie grodzieńskiem po nową, źle widzianą przez naród, kasztelanję grodzieńską, a 3 II 1794 przyjął marszałkostwo powiatu sokolskiego. Wszystko to znamionowało skończonego oportunistę bez szlachetniejszych ambicyj. Jednak na wiadomość o powstaniu kościuszkowskiem dał się wybrać 9 V przewodniczącym grodzieńskiej Komisji porządkowej, poczem »zachęceniem do związku powstania z ofiarami majątków, zaszczytów i dania wolności tym poddanym swoim, którzyby na obronę Ojczyzny poszli, przewodnictwem i przykładem dał dowód niewątpliwy obywatelstwa swego«, a na potrzeby powstania złożył doraźnie 450 złp. Po upadku insurekcji wyemigrował do Czech skąd wrócił po wstąpieniu na tron Pawła I. Zmarł w Łosośnie w 1805 r.
Żonaty z Markowską, sędzianką bielską, 2-o v. z Katarzyną Górską, kasztelanką źmudzką, miał syna i dwie córki.
Żychlinski, Złota Księga szl. pol., XVIII 23 nn. (z błędami); Estr. Bibl. XIII, 296 (mowy B-a z 1776 i 1778); Łoza, Kawalerowie ord. św. Stanisława, W. 1925, 64; Mościcki, Gen. Jasiński, W. 1917, 189–190.
Henryk Mościcki