Ebers Henryk (w aktach czasami błędnie pisany Evers, Evert), (1806–1864), lekarz, powstaniec z r. 1830, emigrant. Ur. się 2 II w Wilnie, medycynę studiował w Wilnie i w Petersburgu, gdzie otrzymał dyplom lekarski (1828). Następnie wstąpił do służby wojskowo-lekarskiej w armii rosyjskiej i brał udział w wyprawie tureckiej (1828–1829) uczestnicząc m. i. w oblężeniu i zdobyciu Warny. W r. 1831 przeszedł do wojska polskiego, był lekarzem sztabowym 8. p. strzelców pieszych, brał udział w wielu bitwach (np. pod Ostrołęką), po czym wraz z korpusem Różyckiego przekroczył granicę austriacką i wyemigrował do Francji. Rząd francuski wyznaczył mu na miejsce pobytu departament Lot-et-Garonne, gdzie też osiadł w miasteczku Agen. W r. 1834 uzyskał na Uniwersytecie w Montpellier dyplom doktora medycyny, na podstawie tezy Essai sur la dysenterie épidémique observée en Turquie pendant la guerre de 1828. Po r. 1848 przebywał jakiś czas w Gräfenbergu, zapoznając się z wodoleczniczą metodą głośnego już wówczas Priessnitza, następnie w Poznańskiem, a w r. 1851 przeniósł się do Stanów Zjednoczonych A. P., gdzie trudnił się homeopatią i w St.-Louis cieszył się wziętością. W r. 1854 odbył podróż do Kalifornii, po czym wybrał się do Krakowa, skąd jednakże wydalony powrócił do Francji i tu pozostawał do r. 1857. W tym okresie (1855) przyszedł na świat (w Médoc) syn jego o tym samym imieniu chrzestnym, późniejszy lekarz. Uzyskawszy prawo pobytu w Krakowie, udał się tam, ale w r. 1864 wprowadzony stan oblężenia skłonił go do ponownego wyjazdu, tym razem do Paryża, a stąd do Szwajcarii. Czując się chorym, wyjednał sobie w końcu wolny wstęp do Krakowa i zjechał tu w ciężkim stanie zdrowia 10 XI 1864, a w parę dni później umarł (13 XI).
Kośmiński; Giedroyc, Służba zdrowia w dawnym wojsku polskim, 397; W. Enc. P.; Estr. (tytuł tezy u Estr. i Kośm. nieścisły); Krosnowski, Almanach historique 1837/8, 1846, 1847; Contrôle des Polonais refugiés i akta Tow. Pomocy Naukowej w Paryżu (Biblioteka Polska, Paryż); korespondencja prywatna autora niniejszego artykułu z kustoszem B. Polskiej w Paryżu Cz. Chowańcem w r. 1939.
Witołd Ziembicki