Ebers Henryk (1855–1918), lekarz, balneolog, hydroterapeuta. Ur. 13 XII w Médoc we Francji z ojca Henryka, lekarza-emigranta, i matki Pauliny z Kossowiczów. Szkoły średnie i wydział lekarski ukończył w Krakowie, tamże otrzymał w r. 1881 dyplom dra medycyny. Idąc w slady ojca, z początku zaniteresował się homeopatią i był jakiś czas prywatnym asystentem sędziwego już wówczas homeopaty dra Antoniego Kaczkowskiego we Lwowie, po czym pracował jako sekundariusz w szpitalu im. arcyks. Rudolfa w Wiedniu, a wreszcie specjalizował się w wodolecznictwie u prof. Wilhelma Winternitza na jego Wiedeńskiej Poliklinice. Następnie praktykował w znanym zakładzie wodoleczniczym dra Jana Czerwińskiego Fürstenhof (dawniej Steinerhof) w Styrii, po czym został kierownikiem zakładu wodoleczniczego w Sassowie pod Złoczowem, a w r. 1885 kierownikiem takiegoż zakładu świeżo wybudowanego (rządowego) w Krynicy. Po odbyciu krótkich studiów uzupełniających z neurologii w klinice Salpêtrière w Paryżu, rozpoczął w r. 1893 wędrówkę po najważniejszych zakładach wodoleczniczych i stacjach klimatycznych w Szwajcarii, Francji, Włoszech i Niemczech. Zwiedził zakład ks. Kneippa w Wörishofen, sanatorium Lahmanna »Weisser Hirsch« pod Dreznem, zapoznał się z warunkami Zakopanego, Poronina i całych Karpat aż po Burkut. Zdobyte spostrzeżenia i doświadczenia spożytkował w zakładzie krynickim, zapewniając mu niemały rozwój. Od r. 1898 praktykował zimową porą w Abacji, gdzie posiadał własny zakład »Ayram«, później przeniósł się do Cirkvenicy, biorąc tam w dzierżawę głośny zakład »Therapia-Palace«. Gdy zakład ten sprzedano (1904), E. założył podobny na Lido pod Wenecją, ale i tu stracił oparcie przez sprzedaż. Oddał się wtedy w zupełności Krynicy. Był inicjatorem połączenia kolejowego Krynicy z Muszyną. W r. 1910 obchodzono tam jego jubileusz 25-lecia pracy zawodowej. Umarł w Krynicy 5 IX, pochowany jest w Krakowie.
E. należał do naszych najwybitniejszych balneologów, a dzięki prowadzeniu pierwszorzędnych zakładów leczniczych za granicą posiadł imię europejskie. Jego prace naukowe, artykuły, sprawozdania, rozproszone są w czasopismach fachowych.
Kośmiński, 596, wspomina jedynie o 2 pracach, bez wzmianki biograficznej; Estr.; Wykaz prac lekarskich pols. 1831–90; Przegląd pism. lek. 1903, 369; »Nasze Zdroje« 1910, 108 (portret), 122–4, 267 (portret), 1920, nr 2, s. 8 (rubr. Nekrologia); Sprawozdanie i wnioski dra E. w sprawie Morszyna (Ziembicki W., Morszyn, »Kosmos« LXII, z. 3, 1937, Ser. A i odb. s. 216–222; List prywatny dra Franciszka Kmietowicza (jun.) z 28 VI 1939.
Witołd Ziembicki