Domagalski Ignacy (1860–1928), współdzielca, zasłużony działacz narodowy. Ur. w Płocku, syn Leokadii z Czerwińskich i Hilarego, zesłańca po r. 1863, później rejenta w Sierpcu. Gimnazjum ukończył w Płocku, szkołę handlową im. Kronenberga w Warszawie. Należał do Związku Młodzieży Polskiej (Zetu), później był członkiem Ligi Narodowej i brał żywy udział w pracy organizacyjnej i propagandowej ruchu narodowego. Należał do organizatorów Czytelń Warsz. Tow. Dobroczynności, będącego ważnym posterunkiem oświatowym. Charakter nieskazitelny, prawy patriota, miał w każdej działalności sprawę polską na pierwszym planie. Był zrazu urzędnikiem Kolei Iwangrodzko-Dąbrowskiej. W r. 1891 za udział w manifestacji narodowej aresztowany, nie czekając na proces, przeniósł się potajemnie do Krakowa, skąd przesyłał druki zakazane do Królestwa. Wskutek nakazu opuszczenia Austrii udał się w r. 1893 do Rapperswylu. Tu pracował w Muzeum Narodowym przy bibliotekarzach Zygmuncie Wasilewskim i St. Żeromskim do r. 1894, w którym otrzymał pozwolenie na pobyt w Iwoniczu. Tam był magazynierem w kopalni nafty. Przeniósłszy się do Lwowa został lustratorem w Związku Spółek Zarobkowych i Gospodarczych. Na tym stanowisku D. obok pracy zawodowej rozwinął wraz z członkami redakcji »Przeglądu Wszechpolskiego« i »Słowa Polskiego« (Z. Wasilewskim, Popławskim, Dmowskim i innymi) żywą działalność. Założył też wraz z nimi Tow. Wydawnicze i był jego kierownikiem. W okresie przedwojennym (1897–1914) wydało ono wiele dzieł znakomitych autorów. Sam brał żywy udział w wydawnictwie organu Związku Stowarzyszeń, niektóre jego artykuły wyszły osobno drukiem (Projekt zmiany wzoru statutowego, Lw. 1905; Zwierciadło gospodarcze stowarzyszeń związkowych, 1902). W r. 1907 D. przeniósł się na Śląsk do Cieszyna i objął wkrótce stanowisko drugiego dyrektora Towarzystwa Zaliczkowego obok pierwszego dyrektora, Hilarego Filasiewicza. W Zjednoczeniu Narodowym i w śląskiej Macierzy Szkolnej odgrywał wybitną rolę, chociaż dzięki swej skromności i bezinteresowności swoją osobę zawsze w cień usuwał. Z początkiem wojny światowej D. wraz z ks. Fr. Michejdą, przywódcą Zjednoczenia Narodowego, wysunął na licznych tajnych zebraniach żądanie przyłączenia całego Śląska Cieszyńskiego (po Ostrawicę) do Polski. Należał do najgorliwszych działaczy Macierzy Szkolnej Księstwa Cieszyńskiego. Pomimo swej orientacji koalicyjnej opiekował się gorliwie Legionem Śląskim, walczącym po stronie Austrii w Karpatach. Podział Śląska Cieszyńskiego po wojnie był dla niego wielkim ciosem moralnym. W r. 1923 przeniósł się do Warszawy, gdzie objął kierownictwo działu wekslowego w Poczt. Kasie Oszczędności. Zamieszkał w Piastowie i zakupił tam dom z ogrodem. Umarł 6 III 1928 w Piastowie, pochowany na Powązkach w Warszawie. Pozostawił wdowę, Karolinę ze Smoleńców.
Dębicki Z., Pamiętniki, II; Informacje Z. Wasilewskiego i tegoż Wspomnienie w »Gaz. Warsz.« z marca 1928; »Przewodnik Oświatowy T. S. L.« 1928, nr 3; Informacje red. W. Zabawskiego z Cieszyna.
Stanisław Głąbiński