Eichmiler Ignacy (Ejchmiler) (1844–1873), stolarz-artysta, wygnaniec sybirski 1863 r. Pochodził z ubogiej rzemieślniczej rodziny, urodzony w Warszawie na Starym Mieście. Oddany na naukę do stolarza, dzięki wrodzonym zdolnościom bardzo wcześnie zdobył godność czeladnika, marząc o dalszym kształceniu się w swym zawodzie. Porwany uczuciem patriotyzmu brał czynny udział w manifestacjach Warszawy, dopóki nie został ujęty i skazany do karnych szeregów wojska rosyjskiego. Gdy w Kazaniu kazano mu złożyć przysięgę żołnierską, odmówił jej złożenia, za co jako nieletni nie został skazany na katorgę, tylko na osiedlenie. Osiadł w Irkucku, gdzie założył własny warsztat stolarski. Najcelniejszym jego pracy i zdolności okazem był ołtarz do kościoła katolickiego w Irkucku. Powołany przez generał-gubernatora Sinielnikowa do robót stolarskich i snycerskich w budującym się nowym teatrze, gdy przy sposobności jakiejś kontroli Sinielnikow, znany ze swej srogości, wyraził się obelżywie o Polakach, otrzymał od E-a policzek. Aresztowany i okrutnie zbity, stanął wkrótce E. przed sądem, który go skazał na rozstrzelanie. Wyrok wykonano 14 XI 1873 r. na tym samym miejscu za miastem przy trakcie jakuckim, gdzie przed siedmiu laty stracono uczestników zabajkalskiego powstania. Zakład artystycznostolarski E-ra trwał w Irkucku jeszcze przez kilka lat.

Kartka z życia wygnańców polskich na Syberii. Sprawa E-a, Kr. 1886; Dybowski B., Biografia E-a w czasop. »Tydzień« (lwowski) 1899; tenże, Pamiętniki, Lw. 1930; Dubiecki M., Ignacy E. »Nowa Reforma« nr 20 z 25 I 1925; Czernik W., Pamiętniki weterana 1864 r., Wil. 1914. (Oświetlenie sprawy E-a nieco odmienne, a nawet nieprzychylne dla jego pamięci).

Justyn Sokulski