Piwnicki Ignacy h. Lubicz (1738–zm. przed 1809), poseł na sejmy, konfederat barski. Był synem Kazimierza Ignacego i Teresy z Radowickich, córki Sebastiana chorążego chełmińskiego, wnukiem Jana Franciszka (zob.). Kształcił się w Chełmińskim Gimnazjum Akademickim (wpisany w Albumie w r. 1757). Dn. 6 IX 1764 podpisał z woj. malborskim elekcję Stanisława Poniatowskiego, a następnie posłował z powiatu sztumskiego woj. malborskiego na sejm koronacyjny, na którym 4 XII asystował przy potwierdzaniu przez króla praw Rzpltej. Został wówczas dworzaninem nowego monarchy. Wybrany 25 VIII 1766 na posła z powiatu elbląskiego, wziął 9 IX udział w sejmiku generalnym ziem pruskich w Malborku, a następnie w sejmie warszawskim. Dn. 24 VIII 1767 został posłem z powiatu kowalewskiego; uczestniczył najpierw (7 IX) w głównym sejmiku pruskim w Grudziądzu, a później w nadzwycz. sejmie w Warszawie pod węzłem konfederacji radomskiej (5 X 1767–5 III 1768). Dn. 4 V 1768, wraz z 14 obywatelami, zbojkotował sejmik relacyjny z województwa malborskiego, co miało niewątpliwy związek z szerzącą się na Podolu konfederacją barską. P. był istotnie jednym z głównych jej organizatorów na terenie Prus Królewskich. W dn. 21–27 VII 1769 brał udział w zjeździe przedstawicieli prowincji pruskiej w Sztumie, gdzie spisano projekt przyszłych konfederacji trzech województw pod nazwą «jednoty dusz» (unio animorum). W zawiązanej 30 IX w Pokrzydowie konfederacji województwa chełmińskiego pod marszałkiem Ignacym Gotartowskim (a nie w październiku i pod Michałem Zboińskim, jak podał W. Konopczyński) P. został jednym z jej konsyliarzy. Wybrany na członka Generalności, podążył przez Lubliniec (15 I 1770) do Preszowa na Węgry i tu, po złożeniu przysięgi 1 II (a nie 28 I, jak podał K. Pułaski) i podpisaniu (12 II) aktu umacniającego unię polsko-litewską, reprezentował Chełmińskie do końca konfederacji. Należał do stronnictwa popierającego program polityczny Adama Krasińskiego. Był jednym z aktywniejszych członków Rady Najwyższej, gdzie chwalono «gorliwość, determinację i sposobność tego kawalera» (Teofila Sapieżyna). Dn. 22 II otrzymał z Teodorem Dzierzbickim misję przekonania braci Grabowskich (Jana, generała w. lit., i Pawła, generała w. kor.), kalwinów, pochwyconych przez konfederatów, by nie wykorzystując protekcji cesarza, stawili się w Preszowie przed Generalnością, która projektowała wymianę Grabowskich na kilku marszałków przebywających w niewoli. Misja zakończyła się niepowodzeniem, gdyż Grabowscy zostali tymczasem wypuszczeni przez Józefa Bierzyńskiego.

W drugiej połowie marca P., już po zdradzie Bierzyńskiego, zabezpieczał zmagazynowany przez niego na Słowacji sprzęt wojskowy (broń, amunicję, mundury) i gromadził go do dyspozycji Generalności w Bardiowie. Dn. 9 IV uczestniczył w Preszowie wraz z innymi przywódcami konfederackimi w spotkaniu z Józefem II. Dn. 14 V Generalność delegowała P-ego do Wielkopolski, by zażegnał powstały tam po klęsce pod Zawadami (12 II 1770) i wciąż pogłębiający się kryzys. Chodziło głównie o to, aby nakłonić marszałka Ignacego Malczewskiego do przyjazdu do Generalności, nie dopuścić do spodziewanego konfliktu w związku z powrotem do kraju pierwszego marszałka wielkopolskiego Wojciecha Rydzyńskiego, uaktywnić wielkopolską Izbę Konsyliarską, Antoniego Sieroszewskiego skłonić do rezygnacji ze stanowiska regimentarskiego, a przede wszystkim, by przekonać Józefa Zarembę o konieczności przyjęcia ofiarowywanej mu komendy nad oddziałami wojsk prowincji wielkopolskiej. Nieco później (23 V) otrzymał polecenie utwierdzenia Ignacego Gałeckiego na stanowisku marszałka sieradzkiego (po zrzuceniu zeń Bierzyńskiego). Na Śląsku prowadził najpierw w Lublińcu, a następnie w Frejnie (26–31 V) rozmowy w tych sprawach z Malczewskim, Sieroszewskim i Konstantym Kwileckim, a od 1 VI (do ok. 15 VI) znów w Lublińcu z Zarembą, Malczewskim, Gałeckim, Michałem Walewskim, Adamem Brzostowskim. P., ku zadowoleniu Rady Najwyższej, wypełnił większą część powierzonego mu zadania.

Dn. 14 VIII 1770 został powołany do zorganizowanej wówczas Rady Wojskowej i pracował w niej pod prezesurą Jędrzeja Zielińskiego, marszałka płockiego, do upadku konfederacji. Na wieść o klęsce pod Lanckoroną (21 V 1771) Generalność wysłała (23 V) P-ego z Ignacym Bohuszem do Ch. F. Dumourieza, zbiegłego z pola walki nad granicę węgierską, by skłonić go do pozostania przy konfederacji. W związku z powrotem Generalności na Śląsk P. 7 VIII opuścił Preszów i udał się do Bielska. Następnie przedostał się przez granicę do Białej, gdzie 31 VIII zreorganizowano z jego pomocą Radę Wojskową (mającą od 16 IX swą siedzibę w Cieszynie), której członkiem pozostał nadal. Mianowany 21 XI komendantem zamku lanckorońskiego, ściągnął na jego wzmocnienie spieszoną kawalerię łęczycką. Ale już w końcu tego miesiąca na polecenie Generalności przekazał fortecę nowemu komendantowi Teodorowi Dzierzbickiemu. Dn. 2 II, a następnie w nocy z 3 na 4 II 1772 wziął na czele części dywizji pomorskiej udział w dwóch zwycięskich atakach na Kraków, dzięki którym za każdym razem udało się wprowadzić posiłki na uprzednio opanowany zamek wawelski. Wg ówczesnych relacji P. z towarzyszami «jak szaleni poszli w ogień» przez obsadzone przez Rosjan miasto, a gen. Ch. H. Viomenil w raporcie swym z 10 II wspomina, że P. w akcji tej zasłużył na najwyższe uznanie. W kilka dni później P. otrzymał nominację na szefa nowo zaplanowanego batalionu piechoty, którego rekrutację powierzył 14 II Maciejowi Siekierskiemu, towarzyszowi konfederacji pomorskiej, kierując go na teren Wielkopolski i polecając opiece Zaremby. Na przełomie marca i kwietnia wyjeżdżał z ramienia Generalności do Wielkopolski, by utrzymać chwiejącego się Zarembę przy konfederacji. Dn. 8 IV powrócił P. do Cieszyna, a gdy mimo tych zabiegów Zaremba prowadził rozmowy z Warszawą, Generalność zdecydowała się (29 IV) powierzyć P-emu dowództwo konfederacji wielkopolskiej po Zarembie. Równocześnie wysłała P-ego (4 V) z oficerem francuskim Dupratem po raz drugi do Wielkopolski. Na pograniczu śląsko-wieluńskim (m. in. w Praszce, Wygiełdowie) prowadził P. z podkomendnymi Zaremby pertraktacje, w wyniku których udało mu się zatrzymać część wojsk wielkopolskich przy konfederacji. W związku z tym Rada Najwyższa mianowała go 26 V komendantem generalnym województw wielkopolskich. Uniwersałem tegoż jeszcze dnia nakazał P. wszystkim oddziałom wielkopolskim ściągać do swego obozu. Zagrożone ze wszystkich stron wojsko rozlokował na Jasnej Górze i pod jej murami. Gdy sytuacja militarna stawała się coraz bardziej beznadziejna, wydał 4 VI, wraz z czterema przebywającymi w Częstochowie konsyliarzami, deklarację, w której akceptował pertraktacje znajdujących się tam trzech marszałków z Warszawą. Pod naporem wojsk rosyjskich, w obliczu nieuchronnej katastrofy, ratując ludzi od niepotrzebnego rozlewu krwi, 27 VI rozpuścił podległe mu oddziały, a sam schronił się w twierdzy jasnogórskiej. Jeszcze przed kapitulacją przesłał 7 VII reces do Warszawy. Dn. 27 VII przybył do Bielska, skąd powrócił do domu.

W czerwcu 1773 uczestniczył w trzydniowej rewii odprawionej przez Fryderyka II pod Kwidzyniem. Dn. 21 VI odwiedził jeszcze swych towarzyszy barskich, marszałków litewskich, wyczekujących w Gdańsku na bezpieczną chwilę powrotu do kraju (Buchowiecki, Medeksza, Szteyn, Łopaciński i in). Nie brał już udziału w życiu publicznym i zajmował się gospodarką w swych dobrach, z których część znalazła się pod zaborem pruskim. Posiadał Gulbiny koło Rypina w ziemi dobrzyńskiej (w których zamieszkiwał) oraz – wspólnie z bratem Dominikiem i siostrą Magdaleną Wyczechowską – Zajączkowo w pow. michałowskim woj. chełmińskiego. Przejściowo miał (1774–80) Blunaki w pow. sztumskim oraz (do r. 1786) Janiszewo nad Wierzycą w pow. tczewskim w woj. pomorskim, na które w r. 1777 zaciągnął od kilku wierzycieli 64 600 złp. pożyczki, oraz Galczewo i Galczewko w pow. chełmińskim (1787–96). Data śmierci P-ego nie jest znana; w r. 1809 już nie żył.

Z małżeństwa z Teresą z Dziewanowskich (ok. 1753–15 IX 1816), córką Juliusza (zob.), pozostawił P. syna Alojzego, regenta w Lipnie w czasach Ks. Warsz. i Król. Pol., oraz dwie córki: Alojzę Ludwikę (ur. 1781) i Konstancję (ur. 1783), kanoniczki warszawskie.

Estreicher; Słown. Geogr., III (Janiszewo); Uruski; Wielądko, Heraldyka, IV; Elektorowie; – Bär M., Der Adel … in Polnisch-Preussen, Leipzig 1911; Konarski S., Kanoniczki warszawskie, Paryż 1952 s. 129–30; Konopczyński W., Konfederacja barska, W. 1936–8 I–II; tenże, Od Sobieskiego do Kościuszki, Kr. 1921; Krasicka J., Kraków i ziemia krakowska wobec konfederacji barskiej, Kr. 1929; Michalski J., Schyłek konfederacji barskiej, Wr. 1970; Pułaski K., Szkice i poszukiwania historyczne, Lw. 1909 IV; tenże, Z życia księżnej Kurońskiej, W. 1890 s. 149; Zielińscy G. i J., Wiadomość historyczna o rodzie Świnków, Tor. 1881 II; – Album Uczniów Chełmińskiego Gimnazjum Akademickiego, Wyd. Z. Nowak, P. Szafran, Wr. 1975; Arch. Wybickiego, III; Konfederacja barska, Wybór tekstów, Kr. 1928 s. 62; Lettres particulières du baron de Vioménil, Paris 1808 s. 191, 199, 238, 260; Magier, Estetyka Warszawy; Materiały do dziejów wojny konfederackiej 1768–1774 r., Kr. 1931; Puttkamer J. A., Krótkie zebranie okoliczności…, Arch. Kom. Hist. PAU, Kr. 1930 XIV; Vol. leg., VII 130, 137; Z pamiętnika konfederatki księżnej Teofili z Jabłonowskich Sapieżyny, Kr. 1914; Źródła odnoszące się do pierwszego okresu panowania Stanisława Augusta po rok 1773, Lw. 1884 s. 179; – „Gazette de France” 1772 nr z 6 III; – AGAD: Księga Grodzka Bobrownicka, 39 k. 201, Księgi Grodzkie Łęczyckie, t. 244-A k. 275–276, t. 244-B k. 20, 24, 45, 154, Księga Grodzka Ostrzeszowska 15 k. 40, Księga Grodzka Wieluńska, 24 k. 284–285, 294, 536, Arch. Radziwiłłów, Dz. V 1054 cz. II, 1573, 15161, Arch. Roskie, XLIV–10, B. Zamoyskich rkp. 964 s. 809–12, Zbiory Komierowskich, 67/87, Zbiór z Suchej 64/81 k. 8, 345/441 s. 62 n.; Arch. Państw. w Ł.: Zbiory Bartoszewiczów, 134 s. 292, 245; Arch. Państw. w Tor.: VII 60; Arch. Paraf. w Trąbinie: Liber mortuorum 12 k. 154; B. Czart.: rkp. 831, 941, 944 (ordynanse Rady Wojskowej z podpisami P-ego), 946, 947, 980; B. Jag.: rkp. 3050, 6669; B. Kórn.: rkp. 2102, 2103, 2104, 2105, 2115, 2116, 2117, 2118, 2119, (we wszystkich ordynanse Rady Wojskowej i listy P-ego), 2120, 2122; B. Ossol.: rkp. 1409, 1410 (rozkazy Rady Wojskowej), 3035, 4585, 6152, 11860 (rozkazy Rady Wojskowej); B. PAN w Kr.: rkp. 318, 1149; B. Krasińskich w W.: rkp. 3118 (odpisy autora); B. Pozn. Tow. Przyj. Nauk: rkp. 73; B. Tow. Przyj. Nauk w Wil.: rkp. 51 (ordynans Rady Wojskowej), 94, 95; WAP w Gd.: rkp. 300/29/231; – Informacje Zdzisława Ożarowskiego ze Świdnicy Śląskiej.

Wacław Szczygielski