Dymidowicz Izydor (1801–1875), b. wiceprezes trybunału apelacyjnego wol. m. Krakowa, działacz narodowy i więzień stanu z r. 1864. Urodził się w Krakowie jako syn Michała znanego pedagoga ze schyłku Rzplitej i Ks. Warszawskiego, przyjaciela Kołłątaja. Wykształcenie średnie i studia prawnicze ukończył w Krakowie. Walczył w wojnie o niepodległość w r. 1831, po czym wstąpił do sądownictwa, gdzie dosłużył się z czasem stanowiska wiceprezesa trybunału apelacyjnego. Wypadki 1846 r., po których za zajęcie śmiałego i obywatelskiego stanowiska w procesie uczestników tychże utracił swój urząd, skierowały go na drogę działalności w instytucjach humanitarnych rodzinnego miasta. Dom D-ów (Izydor żonaty był z Teresą z Wrońskich, zmarłą 16 IV 1865) stał się odtąd punktem zbornym dla ludzi utrzymujących tradycję lat 1846–1848 i oglądających się na emigrację. Powołany przez Alfreda Szczepańskiego i Ludwika Kubalę do Rady Naczelnej Galicyjskiej (sierpień 1862) zapewniał im duży wpływ w Krakowie. Rada, podlegająca bez zastrzeżeń warszawskiemu Komitetowi Centralnemu, miała odtąd w D-u gorącego działacza i propagatora ruchu powstańczego. Mieszkanie D-ów w Krzysztoforach było w tym czasie miejscem zbornym obrad i przejściową kwaterą wszystkich wybitniejszych osobistości powstania, zatrzymujących się w Krakowie lub spieszących na teren walk. Skutkiem tego D. był notowany w aktach policyjnych jako »oddany całą duszą stronnictwu rewolucyjnemu i jako zacięty nieprzyjaciel rządu, stojący na czele radykałów krakowskich«. Pozostawał pod dozorem policyjnym, a w następstwie został 13 IX 1863 aresztowany, znaleziono bowiem u niego przy rewizji papiery Rządu Narodowego, zdeponowane przez Seweryna Elżanowskiego, powstańczego komendanta miasta, co dało powód do wielu dochodzeń karnych. Po zakończonym śledztwie skazano D-a na 6 lat twierdzy. Odsiedział tylko część tej kary w Ołomuńcu, gdyż zwolniony został na zasadzie amnestii. Zmarł w Krakowie 19 II 1875.
»Czas« nr 42 z r. 1875; Schnürr-Pepłowski Stan., Z tajnego archiwum, Lw. 1896; Ziemiałkowski F., Pamiętniki III, 45, 168, 171, IV 19; Przyborowski W., Historia sześciu miesięcy, 241; tenże, Historia dwóch lat V 317; Tokarz W., Kraków w początkach powst. styczn. I (tu fotografia); Janowski J. K., Pamiętniki I, III; Bruchnalska M., Ciche bohaterki, Miejsce Piastowe, 1932, s. 103, 104.
Justyn Sokulski