INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Izydor Krzemicki (poprzednio Feuerstein, Fajersztein, Fajersztajn)      Izydor Krzemicki, wizerunek na bazie ilustracji stworzony przy użyciu AI (TŚ).

Izydor Krzemicki (poprzednio Feuerstein, Fajersztein, Fajersztajn)  

 
 
1867-10-25 - 1935-02-03
Biogram został opublikowany w 1970 r. w XV tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Krzemicki Izydor (poprzednio Feuerstein, Fajersztein, Fajersztajn), (1867–1935), lekarz neurolog. Ur. 25 X w Warszawie, tamże ukończył gimnazjum klasyczne (1886) i uniwersytet, uzyskując w r. 1891 dyplom lekarski; tytuł doktora wszech nauk lekarskich otrzymał w Krakowie (1893). Po studiach uzupełniających (1893–4) u R. Krafft-Ebinga (w Wiedniu) i u A. Struempella (w Erlangen) osiadł (1894) we Lwowie i wstąpił na praktykę do Szpitala Powszechnego, gdzie jako sekundariusz pracował do r. 1899 włącznie na oddziale chorób nerwowych i umysłowych; jeszcze przez następnych lat 8 (do r. 1907) utrzymywał stałą styczność z tym oddziałem, zastępując okresowo jego prymariusza dra Edwarda Sawickiego; tyloletnie doświadczenie szpitalne pozwoliło mu wykształcić się na wybitnego specjalistę w neurologii. Ponadto zaangażował się (1898) do Lwowskiej Polikliniki Powszechnej, której z czasem został dyrektorem (do 1934) i tu prowadził do końca życia ambulatorium dla nerwowo chorych. Od r. 1917 był nadto kierownikiem oddziału psychonerwowych w prywatnym Sanatorium dra J. Świątkowskiego. Zmarł we Lwowie 3 II 1935 r. Nazwisko i wyznanie zmienił po pierwszej wojnie światowej. Synem jego był zapewne Stanisław, adwokat, mąż Zofii Krzemickiej (zob.).

K. był jednym z pionierów polskiej neurologii. Naukowo zaczął pracować już za czasów studenckich u prof. Henryka Hoyera w pracowni histologicznej i wydał wtedy pierwszą pracę pt. Zakończenia nerwowe w tarczach nerwowych żaby („Prace Tow. Lek. Warsz.” 1889). Nabyte tu wiadomości rozwinął i zużytkował później. Jego metoda srebrzenia skrawków (Nowa metoda impregnacji srebrem i zastosowanie jej do barwienia włókien osiowych, „Dziennik IX Zjazdu Lekarzy i Przyrodników Polskich”, Kr. 1900 s. 136 i n., oraz O barwieniu włókien osiowych za pomocą laki chromowohematoksylinowej, „Pol. Arch. Nauk Biologicznych” 1901 z. 1) była pierwszą tego rodzaju w histologii. Szybko rozpowszechniona, weszła do nauki po małej poprawce, jako metoda Bielschowsky’ego. Z prac klinicznych K-ego zasługują na uwagę badania nad niedomogą mięśniową (myasthenia); nad zapaleniem wielomięśniowym pierwotnym (Polymyositis primaria „Gaz. Lek.” 1899 s. 27–40), opracowanym monograficznie; nad rwą kulszową (ischias), w której zauważył objaw bólowy znany odtąd pod jego nazwiskiem; pracę w dziedzinie neurologii oka (Z pogranicza neurologii i okulistyki, „Przegl. Psychiatryczny” 1925 z. 2). Pierwsze ich wyniki ogłosił w „Przeglądzie Oftalmologicznym” (W.). W ostatnich latach życia badał zagadnienie perimetrii. Jeszcze na parę dni przed śmiercią dyktował ustępy i wskazówki mające służyć do wykończenia tej pracy. Obmyślił przyrząd ułatwiający rozpoznanie niedowładu mięśni ocznych («pegometr równikowy»), którego pierwszy egzemplarz oddano do użytku już po jego śmierci; skonstruował lusterko do badania niedowidzenia połowicznego. Pełen pomysłów i talentu do wynalazków, małą tylko ich część utrwalił drukiem. Ogłosił ogółem ok. 20 prac (niektóre także po rosyjsku i niemiecku), głównie w „Gazecie Lekarskiej”, „Tygodniku Lekarskim”, „Przeglądzie Lekarskim”.

W uznaniu zasług dla neurologii polskiej K. Orzechowski przedstawił (1934) w PAU wniosek, by go mianowała swym członkiem korespondentem. Jako członek Lwowskiego Tow. Lekarskiego brał K. bardzo czynny udział w naukowych posiedzeniach. Jego referaty, komunikaty, pokazy, odznaczały się logicznym opracowaniem i nienagannym językiem. W dyskusji wyróżniał się swadą i umiarem. Ogólnie wykształcony, szczególnie interesował się fizyką i matematyką. Był miłośnikiem sztuk plastycznych, zwłaszcza drzeworytnictwa.

 

„Przegląd Piśmiennictwa Lekarskiego Polskiego” (W.) R. 1: 1878 – R. 51: 1926 (passim); Wykaz oryginalnych prac lekarskich polskich za czas od r. 1831 do 1890 włącznie, W. 1896; – Herman E., Neurolodzy polscy, W. 1958 (fot.); Służba Zdrowia, Lw. 1914; – „Ilustr. Kur. Codz.” 1935 nr z 6 II s. 16 (klepsydra); „Kur. Lwow.” 1935 nr 37 A z 7 II; „Neurologia Pol.” T. 18: 1935 z. 3 s. 383 (K. Orzechowski, podob.); „Pol. Gaz. Lek.” 1935 s. 151 (J. Rothfeld); – Arch. Szpitala Powsz. w Lw.: Księga personalna I, 88; – Zapiski własne i wspomnienia autora artykułu.

Witold Ziembicki

 
 

Powiązane zdjęcia

   

Chmura tagów

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.