Cetner Jan, († 1680), rotmistrz, pułkownik, starosta lwow., syn Aleksandra, kasztelana halic., i Anny z Zamoyskich, kasztelanki lwow. Jako starosta szczurowicki zapisany w r. 1662 na uniwer. w Grazu a w r. następnym w Paryżu. Wybierany kilkakrotnie posłem na sejm z ziemi halic. (r. 1666, 1668, 1675, 1678), wyznaczony był w r. 1676 jednym z komisarzy dla rozsądzenia wzajemnych krzywd i szkód na pograniczu polsko-węgierskim i ustanowienia tamże środków bezpieczeństwa, a w roku 1676 deputatem do boku J. K. M. Był też deputatem na Trybunał koronny (1667), marszałkiem sejmiku halic. (1670) i wiszeń. (1674), sędzią kapturowym (1673). Elektor Michała Korybuta i Jana III. – Przy swoim ojcu, dzielnym i doświadczonym wojowniku, wcześnie rozpoczął służbę wojenną. Towarzyszył mu w r. 1663 podczas wyprawy na Ukrainę. W czasie kampanii 1671 r. bierze udział w zwycięstwie nad Tatarami pod Bracławiem 26 VIII. W czasie pogoni za uciekającymi »nieboraka P. Cetnera młodego w mili zaraz porwały kolki i ledwo się go kilką konwi wody dolali (docucili)« pisze Sobieski do żony. W tym samym roku zrzekł się jego ojciec swojej chorągwi pancernej na rzecz Jana C-ra, a list przypowiedni królew. na tę chorągiew o 100 koniach wystawiono mu »ze względu na jego w dziele rycerskim umiejętność«. Po zwycięstwie nad Tatarami pod Niemirowem wymienia C-ra Sobieski w piśmie do króla z 8 X 1672 pomiędzy »szczerze, mężnie i ochotnie dopomagającymi mi tej WKMci i Rzpltej przysługi«. Był też pod Lwowem ze swoją chorągwią w czasie znanej wiktorii Sobieskiego 24 VIII 1675. W tym samym czasie połowa jego pułku piechoty, liczącego tylko 160 żołnierzy, wzmocniła na rozkaz królewski, pod dowództwem Jana Samuela Chrzanowskiego, załogę Trembowli. Większa część żołnierzy C-ra zginęła, broniąc zamku. Obrona Trembowli przez Chrzanowskiego przeszła jednak do historii. – Za konsensem królew. r. 1676 przejął C. starostwo lwow. od J. Mniszcha. W konsensie królew. nazwany pułkownikiem J. K. M. Jeszcze za życia ojca otrzymał on dość liczne aczkolwiek nie wielkie jego królewszczyzny, a następnie odziedziczył znaczne dobra w wojew. ruskim i podol. – C. żonaty był z Zofianną (Zofią Anną), córką Mikołaja Daniłowicza, podczaszego koron., i Apolinarii Niemojewskiej. Z teściem miał nieporozumienia. Ten skarżył go przed trybunałem lubel. o najazd i gwałty, poczynione na jego rozkaz przez jego dragonów w dobrach Rychcice w r. 1672. Pogodzili się jednak wkrótce, gdyż Daniłowicz cedował mu w następnym roku królewszczyznę Laszki. C. pozostawił 7 dzieci. Z synów Aleksander był starostą szczurowiec., w r. 1683 rotmistrzem usarskim i pułkownikiem J. K. M., wreszcie starostą trembowel. (11 II 1704, † 1709), Józef kasztelanem wołyń., Franciszek wojewodą smoleń. Wdowa po Janie C. wyszła powtórnie za mąż za Zygmunta Dąbskiego, wojewodę brzesko-kujaw.
Niesiecki; Boniecki; AGZ. X, XXII, XXIV; Vol. leg., V 154, 181, 279; Borkowski, Elektorowie; Kochowski, Annales, III 83; Lasocki Z., Nieznany bohater spod Zbaraża, Kr. 1934, 10; Helcel, Listy Jana Sobieskiego, 239; Kluczycki F., Pisma do wieku i spraw Jana Sobieskiego, I, cz. II 1084; Załuski A. Ch., Epistolae historico-familiares, I 542; Czołowski A., Wojna polsko-turecka 1675 r., »Kwart. Hist.« VIII 602, 617; rkp. Arch. Gł., Metryka koronna ks. 209; Sygillaty, ks. 12, 13; Wyroki trybunału lubel., ks. 338, 342, 354, 357, 358, 361, 364, 372, 374–6, 382; Rkp. B. Kórn. 23.
Zygmunt Lasocki