Dąbrowski Jan Michał (1718–1779), pułkownik wojsk saskich i polskich. Z drobnej szlachty lubelskiej, urodził się 8 IX z matki Szymanowskiej i ojca Jana, właściciela wioski Trześniowa i żołnierza odsieczy wiedeńskiej. Gdy ukończył naukę u jezuitów w Lublinie, za protekcją imiennika, kawalera maltańskiego, został paziem Leszczyńskiego, właśnie powtórnie na tron powołanego, i z nim musiał wkrótce uchodzić do Gdańska. W czasie oblężenia zaciągnął się do pułku formowanego na koszt Francji, a po kapitulacji, wcielony do kirasjerów saskich, należał do kontyngentu dostarczonego na kampanię turecką (1737–9). Uczestniczył w bitwie nad Timokiem (28 IX 1737) i osłonie odwrotu, za co zyskał stopień chorążego, zwróciwszy na siebie uwagę Kawalera Saskiego, syna Augusta II. Po pokoju belgradzkim przeniesiony do ciężkiej jazdy gwardii, odbył obie wojny śląskie. Posunięty na porucznika pułku lekkokonnego, formowanego przeważnie z Polaków, dostał się na kwaterę do ekonomii niepołomickiej i tu ożenił się (22 XI 1750) z Zofią Marią, córką podpułk. gwardii, Lettowa. Z tego związku miał się urodzić stawny Jan Henryk. Otrzymał w posagu cząstkę królewszczyzny Pierzchowca w Krakowskiem i dzierżawę Osieka pod Warszawą, D. nabył rangę kapitańską i wziął w zarząd utrzymanie swojej kompanii. Rychło jednak wybuch wojny siedmioletniej zmienił zupełnie warunki jego bytu. Żona mu zmarła, ulegając melancholii i chorobie płucnej (6 I 1757). Szwoleżerowie jego komendy wsławili się pod Kolinem (18 VI 1757), ale pod Leuthen (5 XII) ulegli przemocy i on sam dostał się w niewolę pruską. Wprawdzie wydobyli go z niej krewni, służący po stronie przeciwnej, i dowodził jeszcze w tej wojnie pułkiem ułańskim (z różnym szczęściem), ale zaledwie po zawarciu pokoju wrócił do Polski, gdy wypadło mu ją opuścić w następstwie śmierci Augusta III. Odtąd pozostawał w Saksonii, dokąd przyzwał syna i córki. Armia elektora uległa redukcji, a chociaż D. doczekał się jeszcze wojny sukcesyjnej bawarskiej i w toku jej mianowany był pułkownikiem szwoleżerów, nie otwarła mu przecież pola nowej sławy, a wyczerpała do reszty siły. Zmarł 28 VIII 1779 w Dreźnie.

Monografie w zakresie dziejów nowożytnych, Kr. 1904, IV.

Adam M. Skałkowski