Radzimiński Jan h. Brodzic (ok. 1583–1621), oboźny koronny. Był synem Wojciecha (zob.) i Małgorzaty z Służewieckich. W literaturze bywa mylony z Janem Radzimińskim, młodo zmarłym synem woj. podlaskiego Stanisława (zob.).
R. był zaufanym dworzaninem Zygmunta III. W r. 1605 dostał z cesji ojca star. liwskie. Podczas rokoszu sandomierskiego należał do regalistów. Sejm 1609 r. wyznaczył go do rewizji ksiąg sądowych liwskich. Brał udział w oblężeniu Smoleńska. Stamtąd wysłany został w sierpniu 1610 jako poseł królewski do wojsk oblegających Moskwę. Dn. 20 I 1616 otrzymał urząd oboźnego kor., a 24 XII t. r. star. dybowskie na Kujawach. Po ojcu odziedziczył wsie Wiązowna, Boryszew, Góraszka i Płachta w ziemi warszawskiej. Prawdopodobnie był współwłaścicielem dworu na Nowym Mieście w Warszawie. R. padł ofiarą zabójstwa w bliżej nieznanych okolicznościach, wg jednego źródła 11 I, a wg napisu nagrobnego 15 I 1621 (w wieku 37 lat). Wzmianka z 4 I, określająca R-ego jako nieżyjącego jest chyba pomyłką. Matka i brat wystawili mu nagrobek w katedrze Św. Jana w Warszawie (obecnie nie istnieje). Majątek odziedziczył po nim jego brat Adrian.
Informacja o małżeństwie z Heleną Leśniowolską, córką Jana, kaszt. czerskiego, odnosi się zapewne do wspomnianego Jana Radzimińskiego, wojewodzica podlaskiego.
Niesiecki; Uruski; – Czajewski W., Katedra św. Jana w Warszawie, W. 1899 s. 121; Lileyko J., Życie codzienne w Warszawie za czasów Wazów, W. 1984 s. 107; – Jarzębski A., Gościniec albo krótki opis Warszawy, Wyd. W. Tomkiewicz, W. 1974 s. 181; Lustracja woj. mazowieckiego 1617–20, Wr. 1968 s. 213; Lustracja woj. wielkopolskich i kujawskich 1628–32, W. 1977 cz. III 138; Starowolski, Monumenta Sarmatarum, s. 257; Vol. leg., II 1678; – AGAD: Metryka Kor. 150 k. 48v.–50, 158 k. 226v.–227v., 313v.–315v., 165 k. 160–161v., 166 k. 422–432v., Rach. kr. 301 k. 30, Warsz. Ziem. 13 k. 437–439; B. Czart.: rkp. 105 k. 249–251, rkp. 109 k. 539; B. Ossol.: rkp. 12804 nr 126 s. 453–456; – Knapiński W., Notaty do historii diecezji warszawskiej z Archiwum Konsystorza Warszawskiego, W. 1959 s. 830 (mszp. powielony w Ośrodku Dokumentacji Zabytków w W.).
Krzysztof Chłapowski