Bieykowski Janusz († 1699), syn Zbigniewa i Katarzyny z Laskowskich. Ubogi szlachcic mazowiecki, służył u Jacka Michałowskiego, stolnika różańskiego, towarzysza usarskiej chorągwi królew., jako pachołek (czeladnik). Wysłany na furażowanie w przeddzień bitwy pod Zborowem, natknął się na drobny oddział Tatarów. Zdołał zbiec i zawiadomił obóz o bliskości nieprzyjaciela. Król wysłał znanego zagończyka, rotmistrza Marka Gdeszyńskiego, na zwiady. Ten powrócił, zaręczając, że na 3 mile od obozu niema Tatarów. Domagał się ukarania B-go na gardle za fałszywy alarm. Król polecił wymierzyć mu tylko chłostę. Uniknął jej jednak, gdyż niebawem Tatarzy napadli na nieprzygotowane wojsko polskie. B. służył później wojskowo. W czasie konfederacji wojskowej pod Świderskim (1661–1663) odegrał znaczną rolę, najpierw jako sędzia wojskowy i konsyljarz konfederacji, następnie »prezydent« koła rycerskiego wojsk związkowych, wreszcie zastępca (substytut) Świderskiego. Prowadził rokowania o wypłatę zaległego żołdu wojska kwarcianego. Przemawiał imieniem Związku przed królem i królową. Pertraktował wreszcie o rozwiązanie konfederacji (22 VII 1663). Gdy w r. 1665 powstała nowa konfederacja wojskowa pod Ustrzyckim, brał w niej udział. Przyłączył się jeden z pierwszych (początek lipca 1665), jako porucznik pancerny, wraz ze swoją chorągwią do Lubomirskiego i spowodował wielu uczestników nowego Związku wojskowego do przystąpienia do rokoszu. Wyćwiczone to w długoletnich bojach wojsko kwarciane przyczyniło się w znacznej mierze do zwycięstwa Lubomirskiego. Sobieski w tym czasie nazwał B-go w liście do swojej żony »szalbierzem«. Po bitwie pod Mątwami prowadził B. w zastępstwie Lubomirskiego, wraz z Mikołajem Pakosławskim, układy, zakończone ugodą z królem w Łęgonicach, 31 VII 1666. Po rokoszu osiadł w Czerskiem. Wybierany na różne funkcje publiczne w latach 1667 do 1695. Był m. in. rotmistrzem pow. warec., sędzią kapturowym, kilkakrotnie marszałkiem sejmików, posłem na sejm (1672) ziemi czerskiej, tudzież delegatem tej ziemi do królów Michała i Jana III. W lipcu 1672 odmówił posłowania do Turcji. Elektor Korybuta, Sobieskiego i Augusta II. W r. 1676 stolnik czerski. Zrzekł się tej godności 1698 r. Umarł 1699. Ożeniony z Zofją z Trzylatkowskich, bezdzietny.
Boniecki; Kochowski W., Annales, I 138, III 14, 36, 56, 58, 63, 74, 76, 182, 240, 248; Szujski J., Dzieje, wyd. 1894 r., III 492; Jemiołowski M., Pamiętnik, 180, 182; Korzon T., Dola i niedola Sobieskiego, I 352, 429, 446; Lubomirski J., Jawney Niewinności Manifest 1666, 96; Helcel A. Z., Listy Sobieskiego do żony, 70, 72; Borkowski J., Elektorowie, 9; Vol. leg., V 157, 443. – Rkp. PAU., nr 8a, k. 35; Rkp. B. Czart., nr 1957, k. 217; Rkp. B. Ossol., nr 189, s. 1361; Lauda sejmików ziemi czerskiej od r. 1667–1695, Teki Pawińskiego w Zbiorach PAU.: Rkp. Arch. m. Kr., nr 372, s. 245; Lasocki Z., Z pachołka personat, W. 1935.
Zygmunt Lasocki