Babiński Józef (1857–1932), lekarz. Ur. 2 XI 1857 w Paryżu, syn emigranta z Warszawy, szkołę średnią ukończył w Batignolles, wydział lekarski w Paryżu. Od r. 1879 interne des hôpitaux, otrzymuje doktorat medycyny w r. 1885, a od r. 1890 jako médecin des hôpitaux pełni obowiązki ordynatora w szpitalu paryskim De la Pitié. Na tem stanowisku doczekał się sławy wszechświatowej jako neurolog, którego prace mają znaczenie przełomowe. Nowoczesna neurologja zawdzięcza B-mu odkrycie wielu objawów, przedtem niedostrzeżonych, a stanowiących obecnie jedną z głównych podstaw klinicznej semiologji. Do nich należy przedewszystkiem objaw, noszący imię B-go, czyli »objaw paluchowy« (le signe de l’orteil), z którym pod względem doniosłości równać się mogą tylko bardzo nieliczne inne zdobycze rozpoznawcze (jak np. objaw Westphala, Argyll-Robertsona). Zasadnicze znaczenie mają prace B-ego o odruchach ścięgnisto-okostnowych, o porażeniu połowiczem, o symptomatologji chorób móżdżkowych, o histerji. On pierwszy we Francji, i jeden z pierwszych wogóle, zrozumiał znaczenie interwencji chirurgicznej w niektórych chorobach układu nerwowego (neurochirurgia). B. był jednym z założycieli francuskiego Tow. Neurologicznego (Société de Neurologie), w którego organie, »Revue Neurologique«, można śledzić cały rozwój jego działalności naukowej. Do fakultetu nie należał. Jego wykłady, polegające na ćwiczeniach i pokazach przy łóżku chorego w szpitalu, cieszyły się ogromną popularnością wśród młodzieży i przybywających tam zewsząd lekarzy. Żywiołowe objawy czci całego lekarskiego świata naukowego spotkały go w czasie międzynarodowego kongresu lekarskiego w Londynie (1913). Wkrótce potem (1914) został mianowany członkiem paryskiej Akademji medycyny. Polska odrodzona nadała mu tytuł prof. honorowego Uniwersytetu Stef. Bat. w Wilnie (1925). Zmarł w Paryżu 29 X 1932. Jego brat Henryk, inżynier górniczy, przebywał również w Paryżu i tu wydał książkę pt. Quelques mots sur le gisement aurifère de la Guyane française (1888), a także książki z zakresu gastronomji (pod pseud. Ali-Bab), które go wsławiły we Francji.

»Lwowski Tyg. Lek.« 1914, 32, 42, 46; »Polska Gaz. Lek.« 1932, 836; Clovis Vincent, w »Revue Neurol.«, 1932, II 441 (przemówienie, wygłoszone na żałobnem posiedzeniu 3 XI 1932), z portretem; Krzemiński W., S. p. prof. B., »Nowiny Lek.« 1933, z. 5 i odb., z portr.; Orzechowski K., »Polska Gaz. Lek.« 1932, 877; tenże, Józef B. w dziejach ubiegłego okresu neurologji, »Lekarz Wojsk.« 1933, XXI, 1 i odb., W. 1933, z portr.; Bychowski Z., Ś. p. J. B., »Warsz. Czasop. Lek.« 1933, X 25, z portr.; Fischer, Biogr. Lexikon d. Aerzte, I 54, II, 1739; L’oeuvre scientifique de J. Babiński, Paris 1934; zbiorowe wyd. prac B. przy współudziale szeregu współprac. (wzmianka ree: »Ztrbltt. f. d. Ges. Neurologie u. Psychiatrie« 1934, LXXIII 668); »Gaz. Lek.« 1914, 283.

Witold Ziembicki