Czekierski Józef (1881–1906), architekt teatralny, ur. 16 II w Gatczynie pod Petersburgiem z ojca generała wojsk rosyjskich i matki Francuzki, dziecięce lata spędził w Petersburgu, później w Warszawie, studiował w V gimnazjum klasycz., następnie zaś – wobec ujawnionych zdolności rysunkowych – w szkole realnej w Warszawie. Wrodzony talent do sztuk plastycznych spowodował skierowanie jego zamiłowań na drogę studiów nad rodzimą architekturą i sztuką stosowaną i w rezultacie wstąpienie do Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu na wydział architektury w r. 1903, w trzy lata zaś później przeniesienie się na studia w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, a wkrótce potem na wydział architektury we Lwowie. Uczęszczał również na wykłady historii sztuki na Uniwersytecie. Zmarł tamże 29 XI 1906. Zamiłowanie do polskiej sztuki i pociąg do studiowania zabytków polskiej architektury, tak gorąco odczuwane zwłaszcza na obczyźnie, spowodowały, że Cz. dał się łatwo wciągnąć do Koła Studentów Architektury, założonego w r. 1902 przez Adolfa Szyszko-Bohusza w Petersburgu. Koło to skupiało dwudziestu paru słuchaczów Polaków z Akad. Sztuk Pięknych i Instytutu Inżynierów Cywilnych. Celem Koła było kształcenie się w zakresie architektury historycznej w Polsce, środkiem do tego – wycieczki krajoznawcze i studia nad architekturą polską, umożliwione finansowo przez Akademię Umiejętności w Krakowie (prof. M. Sokołowski). W programie tych studiów, ułożonym przez A. Szyszko-Bohusza w porozumieniu z prof. drem M. Sokołowskim, znalazły się dwie wycieczki Cz-go: 1) do Kazimierza Dolnego i Janowca, i 2) studia nad kościołami mazowieckimi. Rezultaty obu tych wycieczek, odbytych wspólnie z A. Szyszko-Bohuszem, opracowane w zdjęciach pomiarowych przez tego ostatniego po śmierci Cz-go, opublikowano w Sprawozdaniach Komisji do badania historii sztuki w Polsce.

Adolf Szyszko-Bohusz