Głowacki Józef Hilary (1789–1858), malarz i dekorator. Ur. w Mińsku Litewskim 14 I (st. st.?), syn i uczeń malarza kościelnego, portrecisty i dekoratora Antoniego G-ego. Od r. 1806 pracował w teatrze mińskim, w r. 1808 przeniósł się do teatru wileńskiego, w którym pozostawał do r. 1825. Niezależnie od pracy w teatrze zrazu uzupełniał swe artystyczne wykształcenie pod kierunkiem J. Rustema (a może i Saundersa? znacznie później, w r. 1825 na jednej ze swych litografii podpisał się jako «uczeń Szkoły Wileńskiej»). Od r. 1821 do 1825 wykładał na Uniw. Wil. zasady perspektywy i jednocześnie pełnił obowiązki naczelnika litografii. W r. 1826 powierzył mu gen. Ludwik Pac wykonanie fresków w nabytym od ks. Michała Radziwiłła i przebudowanym podług planów Henryka Marconiego pałacu przy ul. Miodowej w Warszawie. Takież roboty wykonał w tymże czasie w domu Petyskusa przy zbiegu ul. Wierzbowej z Senatorską. Uznanie i sława, jaką G. zdobył w Wilnie, utorowały mu drogę do teatru warszawskiego, w którym od 15 IX 1827 r. aż do śmierci pełnił obowiązki dekoratora obok Antoniego Saccettiego. Po stracie pierwszej żony poślubił 25 VI 1839 r. Amalię Karolinę Tateman. Zmarł w Warszawie 21 XII 1858 r. G. czynny był przede wszystkim jako projektodawca i wykonawca dekoracji teatralnych, poza tym do końca życia zajmował się litografią, rzadko tylko malując portrety i pejzaże (portret olejny żony w Muzeum Narod. w W., tam również dwa krajobrazy). Dla Teatru Narodowego, zanim został przyjęty na stałe, wykonał w grudniu 1826 r. dekoracje do opery Rossiniego „Włoszka w Algierze”, w styczniu r. n. do dramatu Al. Wolfa „Precjoza” (tłum. J. D. Minasowicza). Przez czas pięcioletniej nieobecności Saccettiego był wyłącznym panem w dekoratorni, od r. 1835, gdy tamten do Warszawy powrócił, nie tylko musiał dzielić z nim pracę, ale i ustąpić pierwszego miejsca wielbionemu Włochowi, którego sława przyćmiła w pamięci potomnych duże zasługi polskiego artysty.
Muzeum Narodowe w Warszawie posiada względnie obfity zbiór rysunków G-ego, wśród których są i projekty dekoracyj (np. piórem), i szkice do prac zdobniczych takich, jak wykonane przez G-ego w r. 1843 fryzy na parapetach w drugim z kolei, wzniesionym w r. 1836, Teatrze Rozmaitości; w pierwszym, otwartym w r. 1833, G. wykonał roboty malarskie wspólnie z Szałackim.
Jako litograf G. robił niemal wyłącznie portrety; przeważają wśród nich podobizny artystów i artystek dramatycznych, stanowiące niemały wkład do ubogiej ikonografii teatru polskiego, podobnie jak i dwa obrazy olejne, przedstawiające gmach Teatru Wielkiego przed ukończeniem budowy. Płótna te, znane z wystawy teatralnej w r. 1902, potem reprodukowane w „Tygodniku Illustrowanym”, prawdopodobnie już dziś nie istnieją. Dwa inne obrazy przedstawiają dziedziniec teatralny.
Autoportret G-ego (olejny) w Muz. Narod. w W.; autoportret-litografia; – Thieme-Becker, Lexikon d. Künstler; – Lorentowicz J., Dekoracje teatralne, „Życie Teatru” R. 2: 1924 nr 20; Rulikowski M., Teatr polski na Litwie, Wil. 1907 s. 39; – Spraw. Kom. Hist. Sztuki PAU, V, XVI; „Kur. Warsz.” 1833 nr 246, 1843 nr 217, 1858 nr 339; „Tyg. Illustr.” 1870 nr 264, 1876 nr 126; – Kontrola osób do składu teatrów warszawskich należących, t. I nr 13, Arch. Teatrów Rządowych (spalone w r. 1944).
Mieczysław Rulikowski