Dziokowski (Diakowski) Józef Jan (1738–1794) h. Trąby, bazylianin prowincji polskiej i halickiej, archimandryta żółkiewski. Ur. we Lwowie 24 VI. Ojciec jego Andrzej był wojskim owruckim i dziedzicem dóbr Hołobutów. Matce było na imię Eudoksja. Kształcił się u jezuitów lwowskich, kończąc u nich retorykę. Oblókł się w sutannę bazyliańską 21 X 1755, a profesję zakonną złożył w r. 1756. Studia filozoficzne odbył w Łucku (1757–8), teologiczne w Rzymie (1759–61), gdzie wyświęcono go 2 V 1761 na kapłana. Tegoż roku powrócił do kraju i był początkowo korepetytorem, następnie profesorem filozofii w Ławrowie (1761–4). Potem kolejno był przełożonym klasztoru w Kamieńcu i Zamościu, a przez dwa lata rektorem w Lubarze. 11 V 1772 otrzymał nominację na archimandrytę-pomocnika żółkiewskiego ks. J. Wysockiego cum jure futurae succesionis, a poświęcenie otrzymał w katedrze włodzimierskiej 31 X 1773 z rąk metropolity Wołodkowicza. Jako koadiutor mieszkał w klasztorze biesiadeckim, gdy zaś w r. 1775 archimandryta J. Wysocki przeniósł się z Żółkwi do Dobromila, D. zamieszkał w klasztorze żółkiewskim i odtąd rządził zastępczo archimandrią; dopiero po śmierci tegoż († 1784) został samoistnym opatem. W r. 1779 ubiegał się o biskupstwo lwowskie. Zapisem 10.000 złp. powiększył fundusz opactwa żółkiewskiego i własnym kosztem wybudował rezydencję opacką przy monasterze żółkiewskim. Za rządów D-go bazylianie żółkiewscy, pomimo sprzeciwu i długoletnich procesów (1774–83), musieli 28 VI 1783 zwrócić miastu Suczawie relikwie błog. Jana męczennika, podarowane im w r. 1691 przez króla Jana III. Atoli dzięki usilnym staraniom D-go otrzymali na ich miejsce od cesarza Józefa II w r. 1784 relikwie św. Parteniusza. Od r. 1787 D. ciągle chorował, jednak i w tym czasie skutecznie bronił się przed zamierzonym zwinięciem przez rząd austriacki archimandrii żółkiewskiej tudzież przed przeniesieniem zakonników do Krechowa i redukcją klasztoru żółkiewskiego. Umarł 10 XI w Żółkwi.
Portret D-go był u bazylianów żółkiewskich.
Boniecki; Uruski; Katalogi bazyliańskie druku poczajowskiego; Barącz S., Pamiątki m. Żółkwi, Lw. 1852, 84–5, 89; Lw. 1877, 177–8, 180; Kossak M., Szematyzm prow. św. Spasytela, Lw. 1867, 25; Seredyński W., Ostatnie ks. Stebelskiego prace, Kr. 1877, CIV (366); Petruszewycz A., Swod. hał.-r. litopyś 1772–1800, cz. II, Lw. 1889, 187, 213–4, 289; Marian S. F., Sântul Ioan cel Nou de la Suceava. Schită istorică, Bucuresci 1895, 182; Chotkowski W., Hist. polit. Kościoła w Galicji, Kr. 1909, II 473, 481; tenże, Redukcje monast. bazyliańskich w Galicji, Kr. 1922, 16–7, 19–21; Cathal. alphab., 664 (rkp.); Acta Residentiae Romanae OSBM, VIII 13 (rkp.); Acta O. Bratkowski, 458, 460, 463 (rkp.); Kronika i dyplomatariusz klasztoru żółkiewskiego, 47–9, 67–70, 88–9; (rkp.); Actorum monast. Lavroviensis OSBM liber 1 (rkp.); Libri mortuorum relig. OSBM (rkp.).
Ks. Józefat Skruteń ZSBW.