INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Józef Władysław Skłodowski     

Józef Władysław Skłodowski  

 
 
1863 - 1937-10-19
 
Biogram został opublikowany w latach 1997-1998 w XXXVIII tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Skłodowski Józef Władysław (1863–1937), lekarz. Ur. w Warszawie, był synem Władysława (zob.) i Bronisławy z Boguskich, bratankiem Zdzisława (zob.), bratem Marii Curie (zob.) i Heleny Skłodowskiej-Szalayowej (zob.).

Po ukończeniu ze złotym medalem gimnazjum na Nowolipkach w Warszawie w r. 1881, S. studiował medycynę na Uniw. Warsz. i uzyskał dyplom lekarski cum eximia laude 9 XII 1886. Po studiach praktykował przez kilka miesięcy na oddziale chorób wewnętrznych w Szpitalu Praskim, potem w Ostrowie Podlaskim. Po powrocie do Warszawy podjął współpracę z Instytutem Szczepienia Ospy Tymoteusza Stępniewskiego, później w r. 1891 objął stanowisko zastępcy lekarza Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, po roku awansując na zastępcę lekarza obwodowego. Równocześnie został sekretarzem warszawskiego komitetu do walki z cholerą, powołanego w r. 1892 po wybuchu tej choroby w Rosji. W r. 1896 został lekarzem oddziałowym kolei, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości głównym konsultantem chorób wewnętrznych Dyrekcji Warszawskiej Polskich Kolei Państwowych. Na emeryturę przeszedł tu 1 V 1926.

Równocześnie od końca r. 1887 S. był związany ze Szpitalem Dzieciątka Jezus w Warszawie, gdzie specjalizował się najpierw na oddziale wewnętrznym u Teodora Dunina (do r. 1893), potem na oddziale chirurgicznym u Władysława Krajewskiego. W r. 1900 został ordynatorem (asystentem) nadetatowym oddziału internistycznego, a po śmierci T. Dunina w r. 1909 objął kierownictwo 50-łóżkowego oddziału męskiego chorób wewnętrznych (III A) wraz z pracownią analityczną. Dodatkowo w l. 1915–16 kierował oddziałem infekcyjnym w prowizorycznym szpitalu przy ul. Pokornej i w r. 1917 oddziałem czerwonkowym w Szpitalu Dzieciątka Jezus. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej S. kierował swoim oddziałem chorób wewnętrznych jako ordynator etatowy, ściśle współpracując z nowo powstałymi szpitalnymi pracowniami chemiczno-bakteriologiczną i rentgenologiczną.

S. przeciwstawiał się dzieleniu interny wg chorób, np. płuc, serca, nerek i traktowania ich jako przedmiotów odrębnych specjalności. Już w r. 1910 przeprowadzał badania oscylometryczne w schorzeniach tętnic i jako jeden z pierwszych w Polsce zastosował sztuczną odmę w leczeniu płuc, nakłucia lędźwiowe w chorobach nerwowych i naświetlania promieniami Roentgena w chorobie Graves-Basedowa, a także wprowadził nowe metody leczenia zatrucia nerek sublimatem i in. środkami oraz opracował przepisy diagnostyczne w leczeniu cukrzycy. W r. 1935 przeszedł na emeryturę, ale został honorowym konsultantem szpitala i do końca życia na własną prośbę prowadził mały, 16-łóżkowy oddział (VII B).

Ogłosił S. ponad 30 prac, głównie kazuistycznych, przeważnie na łamach „Gazety Lekarskiej”, „Medycyny”, „Pamiętnika Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego” i „Polskiego Archiwum Medycyny Wewnętrznej”, m.in. stustronicową monografię O niedrożności przewlekłej kiszki cienkiej („Przegl. Chirurgiczny” 1899 nr 2), opublikowaną też po niemiecku w „Mittheilungen aus den Grenzgebieten der Medizin und Chirurgie” (1899 Nr. 2). Współpracował i ogłaszał wspólne prace z chirurgiem Bronisławem Sawickim i neurologami Edwardem Flatauem, Janem Koelichenem i Kazimierzem Orzechowskim.

S. współuczestniczył w wielu inicjatywach społecznych, m.in. od r. 1899 był członkiem spółki budującej sanatorium dla chorych na płuca w Zakopanem pod Gubałówką, od r. 1912 członkiem, potem wiceprezesem (1920), Komitetu Sanatorium dla Chorych Piersiowo w Rudce pod Warszawą oraz od r. 1921 przedstawicielem swojej siostry Marii Curie-Skłodowskiej w pracach Tymczasowego Komitetu Organizacyjnego nad utworzeniem Instytutu Radowego, brał udział w opracowaniu jego statutu w r. 1922 i po otwarciu Instytutu w r. 1932 został członkiem jego Komisji Szpitalnej. Ponadto od r. 1894 działał w Tow. Lekarskim Warszawskim, był jego wiceprezesem (1935–6), następnie prezesem (do śmierci). Był też członkiem zarządu Związku Lekarzy Państwa Polskiego (od r. 1923). Miał zainteresowania literackie, pozostawił w rękopisie pamiętnik zatytułowany Wspomnienia dra Józefa Skłodowskiego (mszp. 1933 w: Gł. B. Lek.), a także przerobił i ogłosił przetłumaczone przez jego stryja Zdzisława utwory: „Hamlet” W. Shakespeare’a (W. 1935) i „Demon” M. Lermontowa (W.1937). Zmarł 19 X 1937 w Warszawie i pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 164, rząd 3). Dn. 7 XII 1937 Warszawskie Tow. Lekarskie zorganizowało specjalną akademię poświęconą S-emu, z której referaty zostały opublikowane w „Medycynie” (1937 nr 24).

S. był dwukrotnie żonaty: od r. 1891 z Jadwigą z Kamieńskich (zm. 1928), a następnie z jej siostrą, Marią z Kamieńskich. Z pierwszego małżeństwa miał dwie córki: Janinę, zmarłą w wieku dziecięcym (1896), i Marię, zamężną Szancenbach, oraz syna Władysława (ur. 1895), oficera WP (do r. 1931), następnie starostę w Stanisławowie, od drugiej wojny światowej pracującego w USA w rozgłośni «Głos Ameryki»; z drugiego małżeństwa S. dzieci nie miał.

 

Konopka, Pol. bibliogr. lek. XIX w.; Szarejko P., Słownik lekarzy polskich XIX wieku, W. 1991 I (fot.); Herman E., Neurolodzy polscy, W. 1958 (fot.); – Demel M., Mogiły lekarskie na cmentarzach warszawskich, „Arch. Hist. Med.” 1966 nr 4 s. 452; Konopka S., Lekarze literaci, tamże 1962 nr 3 s. 352; Sanatorium w Zakopanem, „Tyg. Ilustr.” 1899 nr 11 s. 218; – „Gaz. Lek.” 1913 nr 7 s. 196; „Pol. Gaz. Lek.” 1923 nr 13 s. 238; „Świat” 1917 nr 27 s. 3 (fot. zbiorowa); „Zdrowie” 1930 nr 11 s. 533; – Wspomnienia pośmiertne i nekrologi: „Kur. Warsz.” 1937 nr 290, „Medycyna” 1937 nr 24 s. 851–7 (referaty z akademii wspomnieniowej: A. Leśniowskiego, A. Stefanowskiego, J. Konopnickiego, R. Nitscha, fot.), „Neurologia Pol.” 1938 nr 1–2 s. 5–6 (J. Koelichen, fot.), „Pol. Arch. Med. Wewn.” 1938 nr 1 s. 3–12 (A. Stefanowski, bibliogr., fot), „Zdrowie Publiczne” 1938 nr 3 s. 264, „Warsz. Czas. Lek.” 1937 nr 42 (A. Stefanowski).

Piotr Szarejko

 

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 

Postaci powiązane

   
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Aleksander Fogiel

1910-02-26 - 1996-01-17
aktor filmowy
 

Władysław Wagner

1912-09-17 - 1992-09-15
żeglarz
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Edward Leo

1829-01-09 - 1901-07-22
prawnik
 

Sylwester Sembratowicz

1836-09-03 - 1898-08-04
kardynał
 
 

Karol Stanisław Olszewski

1846-01-29 - 1915-03-29
chemik
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.