Solecki Juliusz Stanisław Bogusław (1931–1992), dziennikarz. Ur. 14 XI w Kowlu (pow. łucki), był synem Leonarda (1894–1968), sędziego w tamtejszym Sądzie Okręgowym, i Janiny z Walczewskich (1900–1987).
Od r. 1932 mieszkał S. w Krakowie, dokąd przeniesiony został służbowo jego ojciec; tam ukończył szkołę podstawową i VIII Państwowe Gimnazjum im. Augusta Witkowskiego. Następnie uczęszczał do Liceum Sztuk Plastycznych i zdał maturę w r. 1950 w Liceum im. A. Witkowskiego. W l. 1947–9 uczył się malarstwa u Jerzego Kossaka. Od r. 1949 należał do Związku Młodzieży Polskiej i z jego ramienia był korespondentem tygodników: „Razem”, „Kolumna Młodych” (dod. do „Dziennika Polskiego”), „Gazety Krakowskiej” i warszawskiego „Kuriera Codziennego”. Od jesieni 1950 został pracownikiem etatowym „Gazety Krakowskiej”. Początkowo był przydzielony do redakcji miejskiej, z zadaniem zbierania informacji o budowie miasta i kombinatu w Nowej Hucie. Opisał ten okres we wspomnieniach W tyglu wielkiej budowy („Prasa Polska” 1974 nr 11). Następnie pracował kolejno w działach: korespondentów, rolnym i depeszowym, awansując w międzyczasie na redaktora. W r. 1950 rozpoczął studia dziennikarskie na Wydz. Filozoficzno-Społecznym UJ, przerwane po dwu i pół roku na skutek trudności finansowych i niemożności pogodzenia nauki z pracą.
W l. 1953–69 był S. pracownikiem redakcji gospodarczej, a następnie zastępcą kierownika Oddziału Krakowskiego Polskiej Agencji Prasowej (PAP). W r. 1954 opublikował zbiór reportaży Po krakowskim powiecie (Kr., wraz z Zygmuntem Paprotnym). T.r. został członkiem oddziału krakowskiego Stow. Dziennikarzy Polskich (SDP); w tym samym okresie wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR) i działał jako lektor Ośrodka Szkolenia Partyjnego PZPR w Krakowie. Był współorganizatorem Ośrodka Telewizji Polskiej w Krakowie, a także współpracował przy tworzeniu programu telewizyjnego «Kronika» i był jej lektorem.
W r. 1969 przeniósł się S. do Warszawy, gdzie został kierownikiem biuletynu „Kultura” w Oddziale Warszawskim PAP. Następnie był do r. 1974 kierownikiem Redakcji Kulturalnej, a później do r. 1978 Redakcji Społeczno-Politycznej PAP. Na przełomie l. 1971 i 1972 pełnił obsługę prasową delegacji rządowej do Indii, a potem podróży Edwarda Gierka do Jugosławii (1973) i Niemieckiej Republiki Federalnej (1976); uczestniczył też jako korespondent w konferencji Międzynarodowej Organizacji Pracy w Genewie (1974) oraz w Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie w Helsinkach (1975). W r. 1976 wydał kolejny zbiór artykułów pt. Czas satysfakcji (Kr.). W l. 1978–86 był korespondentem PAP w Bonn, skąd przesyłał liczne korespondencje m.in. do: „Trybuny Ludu”, „Literatury”, „Życia Literackiego” i „Panoramy”. W r. 1986 powrócił do PAP w Warszawie, na stanowisko redaktora naczelnego Redakcji Krajowej, które sprawował do r. 1991. Współpracował również z redakcją Dziennika Telewizyjnego, jako ekspert od spraw niemieckich.
S. opublikował ogromną liczbę artykułów, reportaży, wywiadów i recenzji (te ostatnie głównie w „Nowych Książkach”), interesował się zwłaszcza problematyką kulturalną. Poza wymienionymi wyżej czasopismami publikował w: „Domach Spółdzielczych”, „Kamenie”, „Kulturze i Życiu”, „Perspektywach”, „Polityce”, „Prasie Polskiej”, „Prawie i Życiu”, „Przeglądzie Katolickim”, „Rzeczypospolitej”, „7 Dni w Polsce”, „Tygodniku Demokratycznym”, „Tygodniku Kulturalnym”, „Tygodniku Morskim”, „Życiu i Myśli”. Za swe publikacje otrzymał wiele nagród i wyróżnień, m.in.: II nagrodę w konkursie Centralnej Rady Związków Zawodowych oraz w konkursie marynistycznym. Uprawiał malarstwo sztalugowe i rysunek. Zmarł w Warszawie 25 I 1992 i pochowany został na cmentarzu przy ul. Wałbrzyskiej w Warszawie. Odznaczony był m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi.
S. był dwukrotnie żonaty: najpierw z Haliną z Marczaków (zm. 1990), redaktorką „Dziennika Polskiego”, a następnie z Alicją z Majchrów, pracowniczką Telewizji Polskiej. Z pierwszego małżeństwa miał córkę Mado Annę, absolwentkę Wydz. Plastycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie, malarkę ikon, zamężną Kucharską, z drugiego zaś syna Oskara (ur. 1975).
Bibliografia zawartości czasopism 1960–90; Kto jest kim w Polsce?, W. 1989; – Nekrologi z r. 1992: „Przekrój” nr 6, „Tryb. Ludu” nr 31, „Życie Warszawy” nr 24–6; – Arch. Stow. Dziennikarzy Polskich w W.: teczka nr OAP/321; Arch. UJ: sygn. FS/SD (teczka studencka S-ego); – Informacje brata S-ego, Antoniego Soleckiego oraz córki, Mado Kucharskiej z Kr.
Stanisław Konarski