Tabaczyński Ludwik Juliusz, pseud.: Obieżyświat, Tyński, W. M. Tereński (1907–1995), dziennikarz, działacz polonijny w Niemczech i Australii.
Ur. 24 II w Czortkowie, był synem Juliusza, chemika, i Heleny z Węglińskich. Miał brata Czesława.
Po zdaniu w r. 1926 matury w II Gimnazjum w Jarosławiu T. podjął studia na Wydz. Rolniczo-Leśnym Uniw. Pozn. Współpracował tam z „Kurierem Poznańskim” i tygodnikiem „Ilustracja Polska”. Praktykę zawodową odbył w Bilczach (pow. czortkowski) i w r. 1933 otrzymał dyplom inżyniera leśnictwa. W r. 1935 rozpoczął pracę w Biurze Parcelacyjnym w Gdyni jako kierownik robót pomiarowych, a w r.n. przeniósł się do Białegostoku, gdzie kierował Wydz. Handlu tamtejszego oddz. Polskiej Agencji Drzewnej «Paged». W r. 1937 wrócił do Gdyni i od maja t.r. wydawał oraz redagował nieregularnie ukazujący się tam organ Stronnictwa Narodowego „Szczerbiec”.
W kampanii wrześniowej 1939 r. walczył T. w stopniu podporucznika w 18. Pułku Ułanów Pomorskich. Uniknął niewoli i w październiku t.r. zamieszkał w Radomiu; w styczniu 1940 przeniósł się do Piotrkowa, gdzie pracował w fabryce dykt «Panel». Od r. 1942 prowadził przedsiębiorstwo handlu drewnem w Kazimierzy Wielkiej, a od r. 1944 sklep meblarski w Warszawie. W powstaniu warszawskim 1944 r. walczył w szeregach AK na Powiślu; po kapitulacji tej dzielnicy 6 IX został osadzony w obozie przejściowym w Pruszkowie, skąd wywieziono go do obozu koncentracyjnego w Dachau. Następnie w obozie pracy przymusowej Natzweiler-Struthof w Alzacji pracował w fabryce Daimler-Benz. Ewakuowany na początku r. 1945 do obozu koncentracyjnego w Vaihingen nad Enz pod Stuttgartem, został 6 IV t.r. wyzwolony przez armię francuską. Przez cztery miesiące leczył się w szpitalach w Nadrenii, kolejno w Spirze, Bad Bergzabern i Germersheim; na skutek zakażenia stracił kciuk prawej ręki.
We francuskiej strefie okupacyjnej Niemiec wchodził T. od września 1945 w skład zarządów obozów przesiedleńczych dla tzw. dipisów (displaced persons). Równocześnie pracował jako edytor różnych czasopism obozowych i szybko zyskał uznanie «najruchliwszego dziennikarza polskiego» (J. Kowalik). W Germersheim, od września do grudnia t.r., redagował nieregularnie wydawane czasopismo „Ojczyzna”, następnie od stycznia do maja 1946 w Knielingen tygodnik „Nasze Słowo” (jako „Słowo” od marca t.r. w Mannheim). Równocześnie w ukazującym się od stycznia do października 1946 w Karlsruhe i Stuttgarcie tygodniku „Myśl Demokratyczna” był redaktorem działu polityczno-gospodarczego, a w obozie Stuttgard-Zuffenhausen prowadził tzw. Dziennik Prasowy, wygłaszany przez megafony skrót najważniejszych wiadomości. W listopadzie t.r. zakończył pracę dziennikarską dla zarządów obozów przesiedleńczych. Wkrótce potem nawiązał współpracę z tygodnikami: monachijskim „Lechem” (wyd. od kwietnia 1947) i frankfurcką „Kroniką” (wyd.od grudnia t.r.). Pod pseud. W. M. Tereński zredagował w r. 1948 jedyny numer wydanego w Stuttgarcie pisma „Gromada”. Współpracował z organizacjami polonijnymi: Zjednoczeniem Polskim w Niemczech, Syndykatem Dziennikarzy Polskich w byłej Rzeszy, Zrzeszeniem Kół Techników Polskich, działającym w amerykańskiej strefie okupacyjnej, oraz Związkiem Dziennikarzy RP w Londynie.
W r. 1948 wyemigrował T. do Australii Zachodniej; pracował tam najpierw jako drwal w Wooroloo, potem w kamieniołomie w Roelands, a następnie był windziarzem w hotelu «Imperial» w Perth, gdzie osiadł. W l. 1950–1 prowadził w Perth księgarnię «Lector» oraz wydawał od grudnia 1950 z Ludwikiem Trzeckim i redagował tygodnik (od września 1951 dwutygodnik) „Echo”; pod pseud.: Obieżyświat, Tyński i W. M. Tereński publikował w nim poezje, opowiadania i nowele. Z pismem współpracowali m.in. Ludmiła Błotnicka i Lech Paszkowski, a z Londynu nadsyłał artykuły Jan Walewski. Od kwietnia 1952 dodatkowo wydawał T. ilustrowany miesięcznik „Echo-Opowiadania”, z którym oprócz Paszkowskiego współpracowali m.in. Andrzej Chciuk i Mieczysław Sudowski (pseud. Mouni Sadhu). Z powodów finansowych T. w czerwcu t.r. zakończył wydawanie „Echa”, a w sierpniu miesięcznik „Echo-Opowiadania” przekształcił w informator gospodarczy, założonego przez siebie przedsiębiorstwa wydawniczo-handlowego «Echo Co.». Był jednym z inicjatorów powołanego w r. 1951 Związku Polaków w Zachodniej Australii i okresowo nim kierował. Należał też do Koła nr 9 Stow. Polskich Kombatantów w Australii oraz do Klubu Sportowego «Cracovia» w Perth. W r. 1958 prowadził w nadającym z Perth Radiu 6PR pierwszy polski cykl audycji w Australii Zachodniej pt. „Poloneza czas zacząć”. W kwietniu 1963 otrzymał obywatelstwo australijskie. W londyńskiej Oficynie Poetów i Malarzy, prowadzonej przez Krystynę i Czesława Bednarczyków, opublikował tomiki poezji Żywica (Londyn 1975) i Błękitny wiatr (Londyn 1982); nie znalazły one jednak uznania krytyki. W r. 1990 rozwiązał przedsiębiorstwo «Echo Co.». Zmarł 16 IX 1995 w Perth, został pochowany na Karrakatta Cemetery.
T. był dwukrotnie żonaty. W zawartym w r.1942 małżeństwie ze Stanisławą Barbarą Krauze (zm. 1966) miał córkę Marię Teresę (ur. 1943), zmarłą w niemowlęctwie. Po rozwodzie w r. 1957 ożenił się z Reginą Aleksandrą Tijewską (ur. 1927); z tego związku miał syna, Bronisława Jana (ur. 1959).
T. pozostawił szesnaście zeszytów Dziennika (rkp. w posiadaniu autorki).
Kowalik J., Bibliografia. Polonica niemieckie od 1. IX. 1939 do 31. XII. 1948 roku, „Kultura” (Paryż) 1950 nr 4 s. 158; Słown. pseudonimów, V; – Kowalik J., Prasa polska w Niemczech w latach 1945–1971, Toronto 1976 s. 24–5; Lencznarowicz J., Prasa i społeczność polska w Australii 1928–1980, Kr. 1994; Literatura pol. na obczyźnie, II; Łopuszyńska K., Dziennikarz-poeta na antypodach, „Arch. Emigracji” 1998 z. 1 s. 186–9; Sprengel M., Emigracja polska w Australii w latach 1980–2000, Tor. 2004 s. 185; – „Tyg. Katol.” (Melbourne) 1962 nr 50–52 s. 31; „Wiad. Pol.” (Sydney) 1967 nr 17 s. 11; – Nekrologi z r. 1995: „Kur. Zachodni” (Perth) nr 103, „Polish Kur. Zachodni” (Perth) nr 104 s. 34 (fot.); – Informacje żony, Reginy Aleksandry z Perth (Australia).
Bogumiła Żongołłowicz