Sieppel Ludwik (1904–1981), lekarz stomatolog, docent Akademii Medycznej w Krakowie.
Ur. 7 V w Krakowie, był synem Ludwika (zm. 1924), urzędnika starostwa, i Janiny z Czyżewiczów.
S. uczył się w VII Państwowym Gimnazjum w Krakowie. W r. 1920 wziął udział jako ochotnik w wojnie polsko-sowieckiej. Gimnazjum ukończył w r. 1923 w Krakowie i t. r. rozpoczął studia na Wydz. Lekarskim UJ. Po śmierci ojca utrzymywał się sam, m. in. oprawiając książki, naprawiając urządzenia elektryczne i konstruując aparaty radiowe. Dyplom doktora wszech nauk lekarskich otrzymał 7 V 1931. Jeszcze podczas studiów, w r. 1928, zaczął pracować w Instytucie Stomatologicznym UJ prowadzonym przez Wincentego Łepkowskiego, pełniąc tu kolejno funkcje młodszego i od r. 1931 starszego asystenta. Równocześnie uzupełniał studia z zakresu chemii, fizyki i matematyki na Wydz. Filozoficznym i odbył staże zagraniczne w Austrii, Szwajcarii i Francji oraz w klinikach krajowych we Lwowie u Antoniego Cieszyńskiego i Warszawie u Alfreda Meissnera. W r. 1934 jako stypendysta naukowy specjalizował się w Wiedniu z chirurgii stomatologicznej u H. Pichlera, protetyki u Grossa i rentgenologii stomatologicznej u G. Holzknechta. Po powrocie dodatkowo zajął się organizacją gabinetów dentystycznych dla dzieci w zakładzie wychowawczo-leczniczym w Witkowicach pod Krakowem i w sanatorium dla dzieci chorych na gruźlicę kostnostawową na Bystrem w Zakopanem. W r. 1939 powołany do wojska jako lekarz, odbył kampanię wrześniową. Po powrocie do Krakowa został aresztowany 6 XI 1939 wraz z krakowskimi profesorami podczas «Sonderaktion Krakau» i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen, gdzie był więziony do marca 1940, a następnie do kwietnia t. r. w Dachau.
Po wojnie ponownie S. objął stanowisko starszego asystenta Instytutu Stomatologicznego; od nowa zorganizował zniszczony podczas okupacji niemieckiej instytut w lokalu przy ul. Smoleńsk 25 (w poniemieckim ambulatorium stomatologicznym). Z niemałym trudem kompletując zespół lekarski oraz zdobywając narzędzia lekarskie, leki i niezbędne urządzenia, uruchomił ambulatorium już 1 II 1945. Od 1 IX 1948 był zastępcą profesora i zastępcą kierownika katedry stomatologii do jej przekształcenia w r. 1951 (w cztery inne katedry). Doprowadził do utworzenia 30 X 1948 Oddziału Stomatologicznego w ramach Wydz. Lekarskiego UJ (od r. 1950 Akademii Medycznej) i był jego kierownikiem w l. 1948–58, 1962–9. Od 1 III 1951 kierował katedrą protetyki dentystycznej aż do przejścia na emeryturę 30 IX 1974. W r. 1956 został mianowany docentem przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną. Prowadził wykłady z zakresu propedeutyki, materiałoznawstwa, laboratorium i kliniki protetycznej. W l. 1950–2 organizował dla stomatologów woj. krakowskiego kursy leczenia złamań szczękowych. W r. 1952 został specjalistą krajowym do spraw protetyki przy ministrze zdrowia i opieki społecznej, w r. 1965 opublikował na ten temat pracę Rola specjalisty krajowego w lecznictwie protetycznym („Protetyka Stomatologiczna” t. 1).
W działalności naukowej S. podejmował przede wszystkim problematykę materiałoznawstwa protetycznego; współpracował z Instytutem Syntezy Chemicznej w Oświęcimiu-Dworach przy opracowaniu receptury i produkcji tworzyw akrylanowych, opracował metodę wtrysku metakrylanu metylu przy wykonywaniu protez stomatologicznych z użyciem aparatu wtryskowego własnego pomysłu, opracował także zastosowanie prądów wysokiej częstotliwości do badania żywotności zębów oraz skonstruował nóż elektryczny do wosku stosowany w pracach protetycznych. Zajmował się też uszkodzeniami błony śluzowej jamy ustnej spowodowanymi przez protezy stomatologiczne, higieną i adhezją protez, cementami dentystycznymi i podkładami elastycznymi w protezach płytowych (np. Zastosowanie podkładów elastycznych pod zęby trzonowe w protezach całkowitych, „Czas. Stomatologiczne” 1959 nr 1). Opublikował kilka prac z dziejów stomatologii w Krakowie, m.in. Historię katedr stomatologicznych w Krakowie (w: „Sześćsetlecie Medycyny Krakowskiej”, Kr. 1964 II). Był członkiem komitetów redakcyjnych „Czasopisma Stomatologicznego” i „Protetyki Stomatologicznej”. Wielokrotnie reprezentował polską stomatologię za granicą: w Morawskiej Ostrawie (1949), Rzymie (1958, 1960), Brukseli (1959), Wiedniu (1960), Mariańskich Łaźniach (1961), Mediolanie (1961), Debreczynie (1962) i Berlinie (1963). W r. 1968 uczestniczył w konferencji Światowej Organizacji Zdrowia, zorganizowanej w Kopenhadze, a poświęconej reformie studiów stomatologicznych.
S. przed wojną był członkiem zarządu Tow. Stomatologów Polskich w Krakowie i po wojnie jego prezesem. W r. 1948 został członkiem Rady i Zarządu Okręgowej Izby Lekarsko-Dentystycznej w Krakowie, przy której powołał sekcję naukową. Kilkakrotnie przewodniczył utworzonemu w r. 1951 krakowskiemu oddziałowi Polskiego Tow. Stomatologicznego (PTS). Trzykrotnie był wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego PTS. Zorganizował Sekcję Protetyki PTS, został jej przewodniczącym i w r. 1960 urządził jej I Krajowy Zjazd Naukowy w Krakowie. Zmarł 6 XI 1981 w Krakowie i pochowany został na cmentarzu Rakowickim. Odznaczony był m.in. Medalem «Stanął w potrzebie», Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Honorową PTS i Złotą Odznaką Miasta Krakowa.
W małżeństwie z Jadwigą z Umeckich S. miał córkę Katarzynę Zofię (ur. 1937), lekarza, zamężną Maciejewską, zamieszkałą w Krakowie.
Dwa portrety S-a pędzla Stanisława Gilewskiego w posiadaniu rodziny; Fot. S-a w: Zakł. Protetyki i Zakł. Hist. Med. i Farmac. Collegium Medicum UJ; – Białoń J., Grochowski J., Profesorowie i docenci Akademii Medycznej w Krakowie. 1950–1970, Kr. 1970; Grochowski J., Profesorowie, docenci, doktorzy habilitowani oraz doktorzy honoris causa Akademii Medycznej, Kr. 1981; Wachholz i in., Skład osobowy Wydz. Lek. i Farmac. UJ, Akad. Med.; Spis fachowych pracowników służby zdrowia, Kr. 1964 s. 311; Woźniewski Z., Polski almanach medyczny na rok 1956, W. 1957; – Jesionowski M., Historia stomatologii polskiej, W. 1971; Kostkiewiczowa D., Pasenkiewicz W., Szuberlak K., Jubileusz doc. dr Ludwika Sieppla, „Czas. Stomatologiczne” R. 19: 1966 nr 1 s. 83–7 (fot.); Kronika Akademii Medycznej w Krakowie 1950–1970, Kr. 1972; Nauki medyczne w sześćsetlecie Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kr. 1964 II 704, 707, 717–8, 720; Wyrok na Uniwersytet Jagielloński 6 listopada 1939, Kr. 1989 s. 107–8; Zaborowski J., Poznański S., Sonderaktion Krakau. W dwudziestą piątą rocznicę, W. 1964 s. 70; – Sprawozdanie VII Państwowego Gimnazjum w Krakowie za r. szk. 1920/21, Kr. 1921 s. 18; – „Dzien. Pol.” 1981 nr 223, 225, 229 (nekrologi); „Protetyka Stomatologiczna T. 32: 1982 nr 4 s. 189–90 (fot., wspomnienie pośmiertne E. Spiechowicza); – Arch. Collegium Medicum UJ: Akta osobowe; Arch. PAN: Zespół Minerwa; Arch. UJ: sygn. S II 619, WL II 345–350.
Zdzisław Gajda