Sołtysiński Ludwik (1846–1928), ksiądz, działacz społeczny. Ur. 11 VII w Chrostowie (pow. inowrocławski; wg Z. Erdmanna, 23 VII w Inowrocławiu) w rodzinie chłopskiej.
Po ukończeniu szkoły ludowej, S. był uczniem gimnazjum w Inowrocławiu i później w Gnieźnie, gdzie w lutym 1869 uzyskał świadectwo dojrzałości. T.r. wstąpił do seminarium duchownego w Poznaniu. Przeniósł się następnie do seminarium w Gnieźnie i tutaj 13 VII 1873 otrzymał święcenia kapłańskie. Początki jego działalności duszpasterskiej przypadły na okres Kulturkampfu. Prawdopodobnie za głoszenie kazań o treści politycznej czterokrotnie skazano go na grzywnę, a dwukrotnie na kary więzienia, które odbył w Krotoszynie i Inowrocławiu. Z obawy przed dalszymi represjami schronił się w Galicji, gdzie pracował jako nauczyciel w domach prywatnych; w Krakowie był w bliskich kontaktach ze Stanisławem Tomkowiczem. W r. 1881 ze względu na zły stan zdrowia wyjechał do Karlsbadu. Od r. 1882 przebywał znów w Poznańskiem, duszpasterzując w Szemborowie (pow. wrzesiński) i oczekując na sądowe uregulowanie spraw związanych ze swą przeszłością polityczną. W r. 1887 został proboszczem parafii Świętej Trójcy w Gnieźnie.
Działalność na polu społecznym S. rozwinął po objęciu w r. 1898 parafii św. Marcina w Szubinie. Przyczynił się tam do założenia spółdzielczego Banku Ludowego, wspomógł budowę Domu Polskiego; był jednym z twórców (1904) i długoletnim patronem Katolickiego Tow. Robotników Polskich, honorowym członkiem Tow. Gimnastycznego «Sokół» oraz Związku Młodzieży. Przed r. 1906 został S. mianowany honorowym radcą duchownym. Wspierał strajk szkolny. Podczas kampanii wyborczej do parlamentu Rzeszy w r. 1907 założył i został prezesem Tow. Wyborczego dla pow. szubińskiego; w wyborach tych bez sukcesu kandydował na posła. Również w r. 1912 był wiceprezesem Komitetu Wyborczego pow. szubińskiego i kandydatem do parlamentu. Nawoływał wówczas do bojkotu sklepów niemieckich, co ostro potępił dziennik „Bromberger Tageblatt”. W grudniu 1918, po wybuchu powstania wielkopolskiego, kiedy Szubin przechodził z rąk do rąk, S. wielokrotnie był szykanowany przez władze niemieckie. Aresztowanego 4 I 1919, uratowali przed śmiercią miejscowi Niemcy, został następnie uwolniony przez powstańców. Dn. 3 V 1919 odprawił mszę polową z okazji zaprzysiężenia Straży Ludowej pow. szubińskiego. Przed r. 1920 otrzymał funkcję cenzora ksiąg w archidiecezji gnieźnieńskiej. Był honorowym członkiem Tow. Powstańców i Wojaków. W r. 1923 uroczyście obchodził 50-lecie kapłaństwa. Zmarł 20 IX 1928 w Szubinie i został pochowany na tamtejszym cmentarzu parafialnym.
Fot. S-ego w Mater. Red. PSB; – Elenchus omnium ecclesiarum et universi cleri archidioecesis Gnesnensis pro anno Domini 1901–1928, Gnesnae, Posnaniae 1900–1928; Roczn. archidiecezji gnieźnieńskiej i poznańskiej na r. 1929, P. 1929 s. 503; – 25 lat Katolickiego Towarzystwa Robotników Polskich w Szubinie, „Gaz. Bydgoska” 1929 nr 178 (fot.); Dzieje Szubina, Red. M. Biskup, W.–P. 1974; Rzepecki K, Powstanie grudniowe w Wielkopolsce 27. 12. 1918, P. 1919 s. 139–41; – Buławski M., Miasteczko nad frontem. Wspomnienia z roku 1920, P. 1929; Rzepecki K., Naprzód czy wstecz?, P. 1912 s. 101; tenże, Pobudka wyborcza, P. 1907 s. 63, 89; – Nekrologi i wspomnienia pośmiertne z r. 1928: „Kur. Pozn.” nr 444, „Mies. Kośc. dla Archidiec. Gnieźnieńskiej i Pozn.” R. 43 s. 83; – Arch. Archidiec. w P.: sygn. KA 12301 (świadectwo maturalne S-ego); B. Nauk. PAU i PAN w Kr.: rkp. 1995 k. 91–117; – Informacje Zenona Erdmanna na podstawie mater. Muz. Ziemi Szubińskiej w Szubinie.
Adam Galos