Święcicki Maciej, pseud.: Jan Tłuchowski, Tłuczowski (1913—1971), prawnik, profesor Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie.
Ur. 7 II w Warszawie, był synem Kazimierza (zm. 1939), przemysłowca, i Kazimiery z domu Dyck (zm. 1927).
Od r. 1925 uczył się Ś. w Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie; z Wojciechem Kwasieborskim redagował tam od października 1927 uczniowskie pismo „Życie Szkoły”. Po zdaniu w czerwcu 1931 matury wstąpił jako ochotnik do Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, którą ukończył 28 VI 1932; następnie służył w 10. Pułku Strzelców Konnych w Łańcucie. Zwolniony 15 IX t.r. z WP w stopniu podporucznika, podjął w październiku studia na Wydz. Prawa Uniw. Warsz.; został wtedy członkiem Stow. Katolickiej Młodzieży Akademickiej «Iuventus Christiana», kierowanego przez ks. Edwarda Szwejnica. Od r. 1934 uczęszczał na seminarium z ekonomii, prowadzone przez Tadeusza Brzeskiego, a po otrzymaniu w październiku 1936 dyplomu magistra praw, na seminarium prawa pracy u Zygmunta Zaleskiego. Równocześnie od listopada t.r. pracował jako referent w Dep. Prawa Pracy Min. Pracy i Opieki Społecznej. W kierowanym przez Kazimierza Korniłowicza Inst. Spraw Społecznych, w jego sekcji prawa pracy, od r. 1937 opracowywał ankiety z zakresu historii ruchu zawodowego w Polsce; wszedł też w skład redakcji wydawanego od października r.n. warszawskiego miesięcznika „Przegląd Prawa Pracy”.
W kampanii wrześniowej 1939 r. dowodził Ś. szwadronem gospodarczym 3. Pułku Szwoleżerów Maz. i 12 IX t.r. został ciężko ranny pod Bielskiem na Podlasiu. Do stycznia 1940 leczył się w szpitalu w Warszawie, a następnie podjął pracę w biurze fabryki marmolady Stanisława Kieniewicza. Od maja t.r. kontynuował leczenie w Schronisku dla Inwalidów Wojennych przy Zakładzie dla Ociemniałych w Laskach pod Warszawą; pracował od września w biurach Schroniska, a następnie Zakładu. Włączył się w r. 1941 w działalność konspiracyjną i pod pseud. Tłuczowski kierował ze Stefanem Mateją referatem ustroju pracy w Dep. Pracy i Opieki Społecznej Delegatury Rządu RP na Kraj. Pomagał także ukrywającym się Żydom. Prawdopodobnie z ks. Stefanem Wyszyńskim opublikował w podziemiu broszurę Papież Pius XII a Polska (W. 1943). Po kapitulacji 2 X 1944 powstania w Warszawie ewakuował pacjentów Zakładu dla Ociemniałych do Bukowiny Tatrzańskiej.
Po wyzwoleniu spod okupacji niemieckiej zamieszkał Ś. w kwietniu 1945 w Krakowie i objął bezpłatną asystenturę przy Katedrze Prawa Cywilnego UJ u Jana Gwiazdomorskiego. W lipcu t.r. przeniósł się do Częstochowy i w tamtejszej Izbie Przemysłowo-Handlowej kierował Wydz. OrganizacyjnoPrawnym, od września 1946 Wydz. Przemysłowym, a od września r.n. Wydz. Szkolnictwa Zawodowego i Spraw Społecznych. Z ramienia Izby włączył się w sierpniu 1945 w organizację w Częstochowie Wyższej Szkoły Administracyjno-Handlowej; od października t.r. wykładał na jej Wydz. Przemysłu prawo i ekonomikę pracy oraz ubezpieczenia społeczne, a od r. 1948 dodatkowo ekonomię polityczną. We wrześniu 1946 wszedł do Rady tej uczelni (od maja 1947 jako sekretarz). Powołał uczelniane koło ZNP. Opublikował skrypt Historia doktryn ekonomicznych (Częstochowa 1947) i podręcznik Prawo stosunku pracy. Zarys systemu (Częstochowa 1949). W l. 1947—50, do likwidacji, działał w Związku Inwalidów Wojennych. Ponadto wstąpił w r. 1947 do Zrzeszenia Prawników Demokratów (od r. 1949 Zrzeszenie Prawników Polskich). W marcu 1949 zakończył pracę w częstochowskiej Izbie Przemysłowo-Handlowej. Dn. 20 XII t.r. otrzymał na Wydz. Prawa UJ stopień doktora na podstawie pracy Organizacyjne elementy stosunku pracy w świetle polskiego prawa pracy, napisanej pod kierunkiem Stefana Grzybowskiego. Od t.r. artykuły z zakresu prawa pracy publikował w łódzkim miesięczniku „Państwo i Prawo”, redagowanym przez Stanisława Ehrlicha.
W lutym 1950 w Wyższej Szkole Administracyjno-Handlowej Ś. powołał Klub Demokratycznej Profesury, ale już w czerwcu t.r., wobec likwidacji Wydz. Przemysłu, przeniósł się do Warszawy. W październiku został adiunktem w Katedrze Ekonomiki Pracy Szkoły Głównej Planowania i Statystyki; po jej zamknięciu w r. 1952 przeszedł do Katedry Zespołowej Prawa (od 30 VI 1954 pracował tam na stanowisku docenta). Działał od r. 1950 w Zrzeszeniu Prawników Polskich, w komisji prawa pracy. Współpracował z warszawskimi miesięcznikami, od r. 1952 z „Nowym Prawem”, a od r. 1954 z „Życiem Szkoły Wyższej”. Ogłosił kolejny skrypt Ekonomika pracy (W. 1954). W lipcu 1956 objął na uczelni kierownictwo, utworzonego przy Katedrze Prawa, Zakł. Ekonomiki i Prawa Pracy. Od października t.r. pracował dodatkowo w Inst. Nauk Prawnych PAN. Po przełomie politycznym w październiku 1956 nawiązał Ś. współpracę z organem Zrzeszenia Prawników Polskich, warszawskim dwutygodnikiem „Prawo i Życie”. Działał w reaktywowanym w grudniu t.r. Związku Inwalidów Wojennych. Wstąpił do warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej i powołał w r. 1957 jego Sekcję Ewangelijną, a w l. 1958—61 był członkiem zarządu Klubu; z powodu tej działalności był w l. 1961—5 inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa. Po włączeniu w r. 1957 Zakł. Ekonomiki i Prawa Pracy do Inst. Gospodarstwa Społecznego wszedł w skład jego Rady Naukowej i od r. 1958 współpracował z wydawanym kwartalnie „Biuletynem” Instytutu. Dn. 29 V t.r. otrzymał tytuł profesora nadzwycz.; prowadził odtąd seminarium doktoranckie z zakresu prawa pracy. Ze Zbigniewem Salwą i Wacławem Szubertem opublikował książkę Podstawowe problemy prawa pracy (W. 1957), a samodzielnie Spółdzielczy stosunek pracy w spółdzielniach produkcyjnych rolnych (W. 1958) oraz Instytucje polskiego prawa pracy w latach 1918—1939 (W. 1960). W l. 1960—4 był prodziekanem Wydz. Handlu Szkoły Głównej Planowania i Statystyki. W styczniu 1962 zakończył pracę w Inst. Nauk Prawnych PAN, natomiast w r.n. podjął współpracę z Zakł. Prawa Pracy w Inst. Pracy, a w r. 1964 także z wydawanym przez Instytut czasopismem „Studia i Materiały”. W miejsce zakończonej wtedy współpracy z „Prawem i Życiem” zaczął od r. 1965 publikować w warszawskim miesięczniku „Praca i Zabezpieczenie Społeczne”. Włączył się w kodyfikację nowego kodeksu pracy, prowadzoną przy Centralnej Radzie Związków Zawodowych. Opublikował następne książki: Prawo wynagrodzenia za pracę (W. 1963), Umowa o pracę. Istota i funkcje (W. 1964), Zawiązanie i trwanie stosunku pracy (W. 1965), Niektóre sporne zagadnienia prawa stosunku pracy (W. 1966) oraz skrypt Prawo pracy i ubezpieczeń społecznych (W. 1967), podręcznik Prawo pracy (W. 1968, wyd. 3, W. 1970), a także poradnik Jak studiować? Jak pisać pracę magisterską? (W. 1969, wyd. 2, W. 1971). Po włączeniu w marcu 1969 Zakł. Ekonomiki i Prawa Pracy do Katedry Ekonomiki Pracy objął jej kierownictwo. Dn. 18 VI t.r. otrzymał tytuł profesora zwycz. W r. 1971 ogłosił skrypt Prawo pracy (W. I—II) i książkę popularnonaukową Prawo dnia powszedniego. Szkice o prawie pracy (W.); w warszawskim miesięczniku katolickim „Więź”, redagowanym przez Tadeusza Mazowieckiego, opublikował artykuły Nowy kodeks a kultura pracy (R. 14 nr 11) oraz pod pseud. Jan Tłuchowski Katecheci potrzebują rodziców (nr 7—8). Od października t.r. dodatkowo wykładał prawo pracy na Wydz. Prawa Kanonicznego ATK. Był promotorem sześciu przewodów doktorskich. Zmarł 2 XII 1971 w wyniku wypadku samochodowego w Warszawie, został pochowany na cmentarzu Powązkowskim. Był odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1955).
W zawartym 20 I 1937 małżeństwie z Hanną Jaroszyńską, psychologiem, miał Ś. sześcioro dzieci: Bronisławę (ur. 1937), nauczycielkę, Antoniego (1939—2015), lekarza, Elżbietę, zamężną Ziółkowską (ur. 1942), prawnika, Marię Anielę (ur. 1944), nauczycielkę, Gontarda (1947—1970) i Małgorzatę (ur. 1952), psychologa.
W r. 1990 wydano „Studia z prawa pracy. Księga pamiątkowa poświęcona profesorowi Maciejowi Święcickiemu” (W.).
Friszke A., Oaza na Kopernika, W. 1997; Grabowski W., Polska tajna administracja cywilna 1940—1945, W. 2003; Historia Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie 1906—2006, Red. W. Morawski, W. 2006; Historia Wydziału i Kolegium Ekonomiczno-Społecznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki/Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie (1968—2008), Oprac. J. Luszniewicz, A. Zawistowski, W. 2008; Ludzie Lasek, Oprac. T. Mazowiecki, W. 1987; Milewski S., Redzik A., Themis i Pheme, W. 2011; Skłodowski K., 3. Pułk Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego 1920—1939, Suwałki 2004; Żółtowski M., Blask prawdziwego światła, L. 2005; — Tymiński J., Pisane o zmierzchu, W. 1988 s. 22; Sprawozdania, skład osobowy i spis wykładów Wyższej Szkoły Administracyjno-Handlowej w Częstochowie za l. 1946—50, Częstochowa 1947—9; — „Tyg. Powsz.” R. 26: 1972 nr 18; — Nekrologi i wspomnienia pośmiertne: „Chrześcijanie” T. 4: 1980 s. 454—96, „Państwo i Prawo” R. 27: 1972 z. 2 s. 109—112 (fot.), „Praca i Zabezpieczenie Społ.” R. 15: 1973 nr s. 3—11, „Spółdzielczy Kwart. Nauk.” R. 6: 1972 nr 3 s. 183—6, „Tyg. Powsz.” R. 25: 1971 nr 50 s. 7, „Więź” R. 15: 1972 nr 6 s. 67—76, R. 41: 1998 nr 9 s. 207—11, „Życie Warszawy” R. 28: 1971 nr 292 s. 12, nr 295 s. 13; — Arch. SGH w W.: sygn. S—570/K (akta osobowe); Arch. UJ: sygn. WP III 201 (akta przewodu doktorskiego); Arch. Uniw. Warsz.: sygn. RP 39662 (akta studenckie, fot.); IPN w W.: sygn. IPN BU 0423/7825 (kontrola koresp. osób inwigilowanych przez Dep. IV MSW); — Informacje córki, Elżbiety Święcickiej-Ziółkowskiej z W.
Tomasz Latos