Dutkiewicz Melecjusz († 1897), inż. chemik, fotograf zawodowy, ur. we wsi Sołuków, pow. dolińskiego, woj. stanisławowskiego, z ojca księdza unickiego, ukończył gimnazjum w Buczaczu. Mając lat 17 wstąpił w r. 1853 w Wiedniu do Wyższej Szkoły Technicznej, którą ukończył w r. 1858. Był następnie profesorem szkoły realnej w Wiedniu. Pod wpływem van Monchhovena poświęcił się fotografii, wstąpił do zakładu L. Angerera i wkrótce stał się jego głównym asystentem. W r. 1861 na żądanie króla szwedzkiego Karola XV Angerer wysłał D-a do Sztokholmu. Tam przez rok D. wykonywał różne zdjęcia na dworze. W dowód uznania otrzymał od króla przy odjeździe złoty medal. Robił następnie dla Angerera zdjęcia przez całe lato w Karpatach, Beskidach i Tatrach. W r. 1865 sprowadził go K. Beyer do Warszawy. W r. 1866 D. do spółki z Klochem otworzył przy Krak. Przedm. 7 zakład fotograficzny, który się świetnie rozwinął. W r. 1869 D. wszedł prócz tego w spółkę z K. Beyerem i po odbyciu kilkumiesięcznej praktyki w Monachium uruchomił światłodrukarnię. W swym zakładzie wykonał szereg wybornych fotokopii, jak »Rybka«, premium Tow. Zach. Sztuk Piękn., »Albumy gnieźnieńskie«, »Album Kopernika« i inne. Włożony w światłodrukarnię duży nakład spowodował załamanie się dobrze prosperującego zakładu fotograficznego. Potem D. uruchomił fabrykę płyt bromożelatynowych. Rozwojowi jej stanęły na przeszkodzie: brak odpowiedniego szkła w kraju oraz konkurencja zagraniczna. Pod koniec życia D. musiał ciężko walczyć z losem. Wybitny fotograf, zamiłowany botanik, świetny wykładowca o bystrym umyśle i nadzwyczajnej pamięci, zakończył życie w początku 1897 r., pozostawiwszy żonę z kilkorgiem dzieci.

Karoli A., Wspomnienie o śp. Meletiuszu Dutkiewiczu. Mies. »Światło« 1899, s. 448–52; notatki i wzmianki w »Tyg. Il.« 1866 i 1867; »Rocznik Liter.« 1872 – ogłoszenie.

Aleksander Maciesza