Fiediuszko Michalina z Domańskich (1875–1936), autorka i działaczka społeczna. Ur. we wsi Czyżewicze w pow. słuckim, b. gub. mińskiej, córka Adama i Katarzyny z Wolfów, właścicieli ziemskich. Otrzymała staranne wychowanie domowe, które uzupełniła później, uczęszczając w charakterze wolnej słuchaczki na Uniw. Jagielloński. W r. 1900 na konkursie liter. »Biblioteki Dzieł Wyborowych« otrzymała nagrodę za powieść pt. Brzydka (4 wyd.). Odtąd rozwijała ruchliwą działalność pisarską; w wydawanych pod nazwiskiem panieńskim powieściach Dr Orlicki, Cicha moc, Blaski oraz w licznych nowelach i obrazkach opisywała życie ziemiaństwa kresowego oraz męczeństwo ludu białoruskiego, przemocą nawracanego na prawosławie (Śmierć Jana Chodora, nagr. na konkursie »Tyg. Ilustr.«, Dzwony, O nieznanych bohaterach). Z powodu ostatniej pracy władze rosyjskie wytoczyły autorce i wydawcy proces, przerwany przez wojnę światową. Od r. 1905, kiedy warunki polityczne w Mińszczyźnie uległy pewnej poprawie, D. brała czynny udział w pracach towarzystwa »Oświata«, organizującego tajne nauczanie na kresach, u siebie we dworze prowadziła tajną szkółkę. W czasie wojny światowej mieszkając w Mińsku Lit. pracowała w organizacjach niepodległościowych, opiekujących się żołnierzem polskim. Z okresu wojny pochodziły jej utwory: Gdy zabrzmiał złoty róg, Orlęta, Panienka ze dwora. Po wojnie i utracie majątku, pozostałego poza granicami, D. zamieszkała w Warszawie, zarobkując piórem przeważnie w pismach kobiecych, oraz trudniąc się przekładami z literatury francuskiej i tłumacząc na francuskie niektóre utwory Orzeszkowej i Sienkiewicza. Napisała wówczas szkice, poświęcone pracy społecznej kobiet kresowych po powstaniu, pt. Ciche bohaterki. W r. 1929 po ataku paralitycznym przykuta do łóżka, gasnąc powoli zmarła w Warszawie 18 III 1936 r. D. dwukrotnie była zamężna: po raz pierwszy w r. 1899 za Aleksandrem Szwede oraz w 1920 za Radwanem Fiediuszką. Związki te nie przyniosły jej szczęścia.
Romer H., Wspomnienie o M. Domańskiej, »Kurier Wil.« 1936; Życka L., Nekrolog, »Słowo« 8 IV 1936; Informacje od rodziny.
Janusz Iwaszkiewicz