Bukowiecki Mieczysław (1869–1931), generał brygady Wojsk Polskich. Syn Juliana, i Natalii z Wysogotów-Zakrzewskich. Urodził się 20 IX w rodzinnym majątku Mszczyczynie, w pow. śremskim. Kształcił się w gimnazjum w Poznaniu, następnie w Akademii Rolniczej w Berlinie, którą ukończył w r. 1893. Na początku wojny zmobilizowany, służył w pułku ułanów »milickich«, następnie na froncie przeciwrosyjskim w 20., potem w 213. pułku artylerii polskiej. W r. 1914 został podporucznikiem; walczył pod Jarosławiem, Lwowem, Brześciem Litewskim, Pińskiem, wreszcie w Serbii. W marcu 1916 przeniesiony został do służby w administracji na terenie okupacji niemieckiej w Królestwie Polskim, zrazu w Płocku, potem od lipca 1917 jako adiutant w sztabie przedstawiciela gen. gub. niemieckiego w Lublinie, płk. Bulowa. Po rozbrojeniu okupantów w grudniu 1918 wstąpił do W. P. Mianowany w r. 1919 porucznikiem, pracował w oddziale III (operacyjnym) Naczelnego Dowództwa, następnie od marca t. r. w sztabie grupy wielkopolskiej gen. Konarzewskiego w tzw. »odsieczy lwowskiej«, późniejszej XIV dywizji. Wyróżnił się tu zdolnościami sztabowymi i 20 VI 1919 został szefem sztabu dywizji, walczącej w Galicji Wschodniej (Janczyn, Husiatyn), a następnie na froncie litewsko-białoruskim (Mińsk, Bobrujsk, Połock). 1 VI 1920 posunięty od razu na podpułkownika, był nadal szefem sztabu XIV dywizji. W r. 1921 został szefem oddziału V w Biurze Ścisłej Rady Wojennej, awansując na pułkownika. W r. 1923 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną. Od września 1924 był komendantem obozu warownego w Poznaniu, a 19 VII 1926 przeszedł w stan spoczynku z jednoczesnym awansem na generała brygady. Zmarł 18 XII 1931 w Cichowie, w pow. kościańskim. Za czasów wojny polskiej był odznaczony krzyżem virtuti militari V kl. i dwukrotnie krzyżem walecznych.

Materiał biogr. w Archiwum Ofic. Dok. Pers. w Wojsk. Biurze Historycz.; ponadto Enc. Wojsk., I.

Stefan Pomarański