Dzierżek Natalia (1861–1931), literatka, artystka-malarka, działaczka społeczna. Ur. w Kotiużanach na Podolu, z ojca Henryka i matki Marii z Piątkowskich Nieczuja-Dzierżków. Matka jej była rodzoną siostrą artysty malarza Henryka Piątkowskiego. Otrzymała staranne wychowanie domowe. Po utracie majątku zamieszkała wraz z matką w Odessie, gdzie obie utrzymywały się z lekcyj muzyki i języków obcych. Natalia uczęszczała do Szkoły Sztuk Pięknych. W ll. 1888–94 brała czynny udział w tajnej pracy narodowej, wydawała pisemko »Ogniwo«. Gdy w związku z organizacją Sokołów doszło do śledztwa żandarmskiego i aresztowań w r. 1895, D. osadzona w więzieniu wraz z matką, razem z Mariuszem Zaruskim, Bromirskim, Gasztowtem, Prażmowską, Konieczką, Jabłońskim została wyrokiem sądowym na lat trzy deportowana do Archangielska, gdzie dawała lekcje rysunku. Zbliżyła się wówczas do Tadeusza Gałeckiego i Teresy z Wołowskich Prażmowskiej i jak się zdaje pod ich wpływem zaczęła pisać nowele, opowiadania, utwory dramatyczne i poezje. W r. 1899 powróciła do Warszawy, gdzie osiedliła się na stałe. W r. 1900 na konkursie »Gazety Świątecznej« w Warszawie otrzymała nagrodę za utwór Bartłomiej Słomka. Gawęda. Odtąd pisywała do pism i wydała kilka powieści pod pseudonimem Jerzy Orwicz. Najlepsza z nich Żywot wodza narodu (T. Kościuszki). Prace swe drukowała w »Kurierze Warszawskim« i »Kronice Rolniczej«. Zmarła w Warszawie 30 XII 1931 r.

Czajkowski Eliasz, Niepodległość. Sprawa sokołów odeskich; Informacja p. W. Gasztowta i Brunona Horodyńskiego; Kurier Warszawski 3, 1, 1932.

Jan Mioduszewski